Χιονοθύελλα

13 03 2010

Τετάρτη, 10 Μαρτίου Φλώρινα.
Μόλις έχει τελειώσει μια άκρως κουραστική μέρα, με εξετάσεις, μαθήματα και άλλα τέτοια ωραία. Τι μας μένει λοιπόν; Μα να κάνουμε το δυόμισι ωρών ταξιδάκι της επιστροφής στη Θεσσαλονίκη. Άντε, λέμε, δε θα είναι δυόμισι, θα είναι τρεις. Με το χιόνι που έριξε από το πρωί οι δρόμοι θα γλιστράνε, οπότε θα πηγαίνουμε αργά μέχρι να βγούμε από την κακοκαιρία.
Έτσι κι έγινε. Φορτώσαμε τα πράγματα στο αυτοκίνητο, ανεβήκαμε κι εμείς και ξεκινήσαμε γύρω στις 8:30 από το Παιδαγωγικό. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά. Εγώ ανέβασα στροφές, (μου συμβαίνει κάθε φορά που οδηγώ σε άσχημες συνθήκες), οι συναδέλφισσες είχαν κέφια, μια χαρά ξεκινήσαμε. Ο δρόμος είχε βέβαια κάτι λίγα χιόνια, αλλά ήταν πατημένα, μπορούσαμε να περάσουμε άνετα. Οπότε, τι τις θέλουμε τις αλυσίδες; (μουντζώστε άφοβα, έχετε δίκιο).
Καμιά εικοσαριά χιλιόμετρα αργότερα, φτάσαμε στο Κλειδί. Εκεί τελείωσαν τα αστεία. Με 10 – 15 πόντους χιόνι πάνω στο δρόμο, το αυτοκίνητο άρχισε να κάνει χορευτικές φιγούρες, οπότε κάναμε αναστροφή χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πίσω στη Φλώρινα λοιπόν, κοντεύει 9 η ώρα και τα μαγαζιά όλα κλειστά. Έλα όμως που είδα ένα εκχιονιστικό να μπαίνει σε ένα (σκοτεινό κατά τα άλλα) βενζινάδικο και μπούκαρα κι εγώ μαζί του. Οι ιδιοκτήτες προφανώς μας λυπήθηκαν όταν άκουσαν που πηγαίναμε και προθυμοποιήθηκαν να ψάξουν μέχρι και στην αποθήκη για να βρουν αλυσίδες στο σωστό μέγεθος. Κι επειδή καμιά καλή πράξη δε μένει ατιμώρητη, τους αγγάρεψα και να μου τις φορέσουν, καθόσον άσχετος.
Να ‘μαστε λοιπόν ξανά στο δρόμο, με αλυσίδες, με προκλητικές δηλώσεις για το πώς και πότε φτάσουμε, και τέτοια. Ούτε 5 χιλιόμετρα δεν κάναμε και το καντράν του αυτοκινήτου μεταμορφώθηκε σε χριστουγεννιάτικο δέντρο. Λαμπάκι για το ABS, λαμπάκι για το ESP, λαμπάκι για την πίεση στα λάστιχα, τα λαμπάκια τα δικά μου κτλ. Η αυτοψία έδειξε ότι η μία αλυσίδα ήταν χαλαρή και είχε μετακινηθεί από τη θέση της.
Μετά από ένα τέταρτο προσπαθειών, μανουβρών και άκρατων μπινελικίων μέσα στο χιονιά, αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια από περαστικούς. Ο πρώτος που σταμάτησε ήταν ένας συμπαθέστατος εξηντάρης.
– Τι πάθατε ρε παιδιά;
– Τίποτα, καλό ταξίδι και συγνώμη για την ενόχληση. Τι να τού ‘λεγα του ανθρώπου;
Το σκηνικό επαναλήφθηκε και με τον επόμενο που σταμάτησε, ενώ 6-7 ελληναράδες μας προσπέρασαν με τις μπάντες. Ο τρίτος που σταμάτησε ήταν ένας χαρούμενος ευτραφής, ο οποίος μετά λύπης του δεν μπορούσε να μας βοηθήσει, αλλά ήταν πρόθυμος να μας συμβουλέψει.
– Μη βάζετε αλυσίδες παιδιά, δε χρειάζονται.
– Μα εκεί που πάμε δεν περνιέται ο δρόμος.
– Κι εγώ από εκεί έρχομαι, δε θα σας σώσουν οι αλυσίδες.
– Χιονολάστιχα φοράτε κύριε;
– Μα φυσικά!
Φυσικά αρχίσαμε το ομαδικό σιχτίρισμα. Έπειτα και από αυτή την αποτυχία, μία συνάδελφος είχε την ιδέα να ζητήσει βοήθεια από την Άμεσο Δράση. Ο πρώτος που σήκωσε το τηλέφωνο ήταν ευγενέστατος.
– Να πάρετε σε αυτό το νούμερο στη Φλώρινα και θα έρθουν να σας βοηθήσουν.
Ο δεύτερος, μάλλον χλαπάκιαζε καμιά γλώσσα, ή ήταν άλλως πως απασχολημένος, γιατί αφού μας υπενθύμισε αρκετές φορές ότι ήμασταν υποχρεωμένοι να ξέρουμε να περνάμε τις αλυσίδες μόνοι μας, ότι αυτός δεν ήταν οδική βοήθεια, ότι πολύ τον είχαμε ενοχλήσει, κατέληξε στο εξής καταπληκτικό:
– Αν έρθω εκεί θα σας κόψω και κλήση…
Αθάνατη, περήφανη, Ελληνική Αστυνομία!!!
Μετά απ’ όλα αυτά κάναμε το μόνο πράγμα που μας έμενε: Βγάλαμε την προβληματική αλυσίδα και συνεχίσαμε με τη μία. Χρειαστήκαμε μόλις μιάμιση ώρα για να φτάσουμε μέχρι την Πτολεμαΐδα με μέση ωριαία ταχύτητα 27 χιλιομέτρων… Εκεί βγάλαμε και τη δεύτερη αλυσίδα και συνεχίσαμε σαν άνθρωποι. Βέβαια, η Εγνατία ήταν κι αυτή βρεγμένη και γλιστρούσε, αλλά τα πράγματα δεν ήταν δα και τραγικά.
Αυτό κράτησε μέχρι που φτάσαμε στον Πολύμυλο. Εκεί συνέβη το εξής περίεργο: στην κορυφή της ανηφόρας ο δρόμος ήταν καθαρός και ο ουρανός επίσης. Όσο κατεβαίναμε προς τη Βέροια όμως, οι γέφυρες γέμιζαν χιόνι και τα τούνελ (τουλάχιστον τα μικρότερα), ομίχλη.
Με τα πολλά, φτάσαμε στη Βέροια όπου αφήσαμε την πρώτη συνάδελφο και συνεχίσαμε για Θεσσαλονίκη. Χρειάστηκαν συνολικά πεντέμισι ώρες από τη στιγμή που ξεκινήσαμε, μέχρι να φτάσω στο σπίτι…

Advertisements

Ενέργειες

Information

3 Σχόλια

20 03 2010
Χριστίνα

Η περιγραφή σου καταπληκτική,το τι ζήσαμε ήταν κάτι απο ταινία τρόμου και περιπέτειας μαζί.Τι θαχουμε να διηγούμαστε στα παιδιά μας,μήπως τα βαρετά παραμύθια με την κοκκινοσκουφίτσα!!!!

15 03 2010
DIAMANTOYLIS

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: ΜΑΘΕ ΝΑ ΒΑΖΕΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!!!

13 03 2010
Έφη

Καμιά μακρινή συγγένεια με τον κ. Μητσοτάκη;;;; Νομίζω ότι μετά από 7 χρόνια μπορείς πια να μου το αποκαλύψεις… Θα το αντέξω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: