Αξιοπρέπεια

23 05 2010

557 χρόνια πριν, τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα για τους τελευταίους εναπομείναντες Ρωμαίους. Η Τουρκιά είχε πλακώσει από παντού, είχε καταπιεί και τα τελευταία σπαράγματα της κάποτε λαμπρής Αυτορατορίας. Μόνη, περικυκλωμένη από εχθρικά πια εδάφη, πολιορκημένη από στεριά και θάλασσα, παρατημένη από όλους στη μοίρα της έστεκε η Βασιλεύουσα, σκιά του παλιού της εαυτού στις ακτές του Βόσπορου.

Σαν σήμερα, ο αγγελιαφόρος του Μωάμεθ έφερνε το μήνυμα του κυρίου του στον τελευταίο Αυτοκράτορα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο σουλτάνος προσπαθούσε να πείσει τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο να παραδώσει την Πόλη. Όλες του οι προηγούμενες προτάσεις είχαν απορριφθεί, μια που ακόμη και στην τέλεια παρακμή της, η Κωνσταντινούπολη είχε να αντιτάξει τα φοβερά της τείχη, την αλυσίδα που έκλεινε προστατευτικά τον Κεράτιο, υπερασπιστές που πίστευαν ότι για μια ακόμη φορά η Πόλη θα έμενε απόρθητη.

Τώρα όμως, τα πράγματα είχαν αλλάξει.  Τα κανόνια του σουλτάνου, καθοδηγούμενα από Ευρωπαίους, είχαν σφυροκοπήσει άγρια τα τείχη, κάνοντας ζημιές και ανοίγοντας ρήγματα. Ο στόλος του, με τον ιδρώτα και το αίμα των σκλάβων (κάποιοι λένε και με τη βοήθεια των Γενοβέζων που βρίσκονταν στο Πέραν), είχε κουβαληθεί δια ξηράς στον Κεράτιο, σφίγγοντας κι από κει τους κλεισμένους. Και οι υπερασπιστές, έχοντας πάψει πια να περιμένουν βοήθεια από τους ανθρώπους, έστρεφαν στο στερνό αποκούμπι των απελπισμένων και περίμεναν ένα θαύμα.

Αυτή ήταν η κατάσταση και ο Παλαιολόγος δεν έτρεφε την παραμικρή αυταπάτη, καθώς άκουγε τον απεσταλμένο να του αραδιάζει τις υποσχέσεις του πολιορκητή. Ο Αυτοκράτορας θα μπορούσε να φύγει, ανέγγιχτος, με όλα του τα υπάρχοντα. Αν το ήθελε, θα αναγνωριζόταν ισόβιος ηγεμόνας στην Πελοπόννησο. Όσοι από τους κατοίκους της Πόλης το επιθυμούσαν, θα τον ακολουθούσαν με τις οικογένειες και την περιουσία τους. Για όσους έμεναν, παρόλο που είχαν αντισταθεί, ο σουλτάνος εγγυόταν προσωπικά σεβασμό στη ζωή και στην τιμή τους.

Ο Γεώργιος Φραντζής, αυτόπτης μάρτυρας στην Άλωση και προσωπικός φίλος του Παλαιολόγου, μας σώζει την αντίδραση του Αυτοκράτορα, κι ο Νίκος Καζαντζάκης αποδίδει ελεύθερα τα λόγια του:

Αν θες ειρηνικά να πορευτείς μαζί μας, των Μουσουλμάνων βασιλιά, χαρά μεγάλη σε μένα, στους αρχόντους, στο λαό μου. Κι άκου: τα κάστρα και τη γής που μ’ άρπαξες, το πλήθιο το ψυχομέτρι που μου σκλάβωσες, τα σβήνουμε απ’ την παλιά κληρονομιά μας, χαρισμά σου. Κι ακόμα φόρο εγώ θα σου πλερώνω κι όλες σου τις ανομιές και τις ντροπές θα τις ξεχάσω, να τραβηχτείς μονάχα ειρηνικά απ’ την Πόλη.

Το δε την πόλιν σοι παραδούναι ούτε εμόν εστί ούτε άλλου τινός των κατοικούντων εν ταύτη. Kοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: