Στάση πληρωμών

5 06 2010

Πολλά έχουν ακουστεί τελευταία για το κακό που θα μας βρει αν η χώρα αναγκαστεί να κηρύξει στάση πληρωμών. Φυσικά, κάποιοι έχουν συμφέρον να το παρουσιάζουν σαν τη συντέλεια του κόσμου, ελπίζοντας ότι οι κουτοχορτοφάγοι Έλληνες δε θα πάρουν χαμπάρι. Δεν έχουν κι άδικο…

Παρακάτω θα βρείτε αποσπάσματα από συνέντευξη του David Harvey, καθηγητή Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στο περιοδικό «Ε». Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ βρήκα τις απόψεις του άκρως ενδιαφέρουσες

Θεωρείτε, όμως, βιώσιμη λύση υπό τις σημερινές πολιτικές συνθήκες μία στάση πληρωμών; Δεν είναι ακραίο;

Καθόλου! Η Αργεντινή κήρυξε στάση πληρωμών το 2001, η Ρωσία το 1998. Τις τελευταίες δεκαετίες πάρα πολλές χώρες κήρυξαν στάση πληρωμών. Έχετε μία επιλογή να το κάνετε τώρα και ξέρετε ότι θα περάσετε δύο δύσκολα χρόνια. Αλλά σε κάποια στιγμή το κεφάλαιο θα αναγκαστεί να επενδύσει ξανά, οπότε έτσι κι αλλιώς θα ξανάρθουν, όπως επέστρεψαν στην Αργεντινή. Είναι σαν να κάνεις μία εξαγωγή δοντιού τώρα και να πονέσεις ή να ζήσεις με τον πόνο για είκοσι χρόνια. Αυτό που προσπαθούν να σας πείσουν είναι να περάσετε είκοσι χρόνια πόνου, γιατί αυτό συμφέρει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η στάση πληρωμών θα επιστρέψει το πρόβλημα από τον δημοσιονομικό πίσω στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Αυτό εννοώ λέγοντας να αντιστρέψετε την πορεία. Το κράτος έσωσε τις τράπεζες, τώρα έχει πρόβλημα το κράτος. Πετάχτε τους τη μπάλα και κάντε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν.

Εκτός από το ότι θα φύγουν οι επενδυτές, ένα από τα κύρια επιχειρήματα ενάντια στη στάση πληρωμών είναι ότι οι μικροκαταθέτες θα χάσουν τις οικονομίες τους, το κράτος δεν θα μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.

Η στάση πληρωμών δεν είναι ανώδυνη. Υπάρχουν αυτοί οι κίνδυνοι, υπάρχουν όμως και τρόποι να αντιμετωπιστούν. Μϊα βραχυπρόθεσμη περίοδος έντασης είναι προτιμότερη από μία μακρά και βασανιστική επιδείνωση της ζωής σας, με τις περικοπές της δημόσιας υγείας, της παιδείας, της ασφάλισης, των μισθών, όπως αυτές που σας επιβάλλουν τα προγράμματα λιτότητας. Αν καθίσετε με τα χέρια σταυρωμένα, θα βλέπετε έτσι κι αλλιώς τις συντάξεις και τους μισθούς σας να εξανεμίζονται.

Έχει πέσει στο τραπέζι και η πρόταση της μονομερούς στάσης πληρωμών. Να σταματήσει η κυβέρνηση να πληρώνει μόνο τους εξωτερικούς της δανειστές, βασιζόμενη στην έννοια του «επαχθούς χρέους»

Είναι κι αυτή μια σοβαρή πρόταση. Συνήθως η στάση πληρωμών προηγείται της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Λέτε: «Δεν πληρώνουμε, αλλά θα το διαπραγματευτούμε». Η Αργεντινή επαναδιαπραγματεύθηκε το χρέος ώστε να πληρώνει 30 σεντς το δολάριο, αφού πρώτα κήρυξε στάση πληρωμών. Στο Μεξικό το πρόβλημα του χρέους λύθηκε, εν μέρει, με τα «Brady Bonds» (σ.σ.: κρατικά ομόλογα που εκδόθηκαν κυρίως από υπερχρεωμένες λατινοαμερικάνικες χώρες). Με τα ομόλογα αυτά, που κάλυπταν περίπου το 65% της αξίας του συνολικού χρέους, οι χώρες αυτές είχαν το δικαίωμα να πουν στους πιστωτές: «Πάρτε αυτά τώρα ή χάστε τα όλα». Και σχεδόν όλοι τα δέχτηκαν.

Ναι, αλλά στην Αργεντινή, μέχρι να επαναδιαπραγματευθούν το χρέος, προηγήθηκε μία μεγάλη εξέγερση και χρειάστηκε να φυγαδευτούν με ελικόπτερο ο πρόεδρος Ντε λα Ρούα και τα στελέχη της κυβέρνησης. Προβλέπετε κάτι τέτοιο και για την Ελλάδα;

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι αυτή η κυβέρνηση θα επιβιώσει και θα κηρύξει στάση πληρωμών. Το πιο πιθανό είναι να έρθει στην εξουσία μία νέα κυβέρνηση και να το κάνει εκείνη.

Δεξιά, αριστερή, κυβέρνηση συνασπισμού;

Και μια δεξιά κυβέρνηση θα μπορούσε να το κάνει. Στην ιστορία των στάσεων πληρωμών υπάρχει μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: οι ΗΠΑ σταμάτησαν να πληρώνουν χρέη το 1937 και όλοι οι Βρετανοί επενδυτές έχασαν τα χρήματά τους. Όμως, μέσα σε δύο χρόνια επέστρεψαν δριμύτεροι. Μάλιστα, οι ΗΠΑ θεωρήθηκαν ιδανικές για επενδύσεις επειδή ήταν ένα περιβάλλον χωρίς χρέη.

Ναι, αλλά μας  το παρουσιάζουν ότι χρωστάμε, άρα οφείλουμε να πληρώσουμε.

Εννοείται πως θα σας το παρουσίαζαν έτσι. Εσείς απαντήστε τους με τη λογική του ίδιου του καπιταλιστή: «Ο καπιταλιστής επενδύει και παίρνει το ρίσκο του Αν το ρίσκο δεν αποδώσει, πρέπει να επωμιστεί τις ευθύνες». Όταν σας πετάνε το μπαλάκι της ευθύνης, πετάξτε το πίσω. Αυτό που κάνουν πάντοτε οι καπιταλιστές είναι να  κεφαλαιοποιούν τα κέρδη και να κοινωνικοποιούν το ρίσκο. Είναι το παιχνίδι «κορόνα κερδίζω, γράμματα χάνεις».

Τι θα συμβουλεύατε ως επόμενο βήμα;

Να απαντήσετε συλλογικά, μαζί με τις άλλες χώρες PIIGS, ζητώντας μορατόριουμ και συνολική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με δικούς σας όρους.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: