Γαϊδουρονήσι ή Χρυσή

9 07 2010

Αυτές είναι οι δύο ονομασίες στις οποίες ακούει το νησάκι που βρίσκεται νότια της Ιεράπετρας. Οι πληροφορίες που έχουμε είναι κατά κάποιο τρόπο αντιφατικές. Από τη μια μεριά μας λένε για ένα ακατοίκητο νησί με υπέροχες παραλίες και μοναδική βλάστηση που αποτελείται κυρίως από κέδρους του Λιβάνου. Από την άλλη μας προειδοποιούν ότι το μέρος είναι σκέτη ταλαιπωρία, αφού γίνονται μόνο δύο δρομολόγια με καράβι την ημέρα και σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά, θα πρέπει να το λουστούμε μέχρι να έρθει η προκαθορισμένη ώρα του γυρισμού.

Επειδή όμως δε μασάμε, σπεύδουμε να περιορίσουμε τις τσάντες με τα συμπράγκαλα που κουβαλάμε καθημερινά στις παραλίες και κατηφορίζουμε προς το λιμάνι της Ιεράπετρας. Το εισιτήριο για το νησί κοστίζει 25€ (20€ το φοιτητικό) και το ταξίδι κρατάει σχεδόν μία ώρα. Ξεκινάμε στις 12:30 και το Λιβυκό έχει καλοσύνες, αφού διανύουμε τα 8 μίλια που μας χωρίζουν από το νησί σχεδόν χωρίς κούνημα. Αποβιβαζόμαστε στη νότια πλευρά του νησιού περνώντας μέσα από το δεύτερο πλοίο που έχει καταφτάσει νωρίτερα κι έχει δέσει στη μοναδική θέση που υπάρχει στη μικροσκοπική προβλήτα. Ζαλωνόμαστε το Σπύρο που αρνείται πεισματικά να περπατήσει πάνω στην άμμο, φορτώνουμε τη Φοίβη που κοιμάται και ό,τι άλλο μπορούμε πάνω στο καρότσι και αρχίζουμε τη διαδρομή.

Κουβαλώντας τα οικογενειακά βάρη

Τι εννοείτε «ποια διαδρομή»; Η καλή παραλία του νησιού, με την παραδοσιακά ελληνική, πανάρχαια ονομασία «Golden beach» βρίσκεται, φυσικά, στην άλλη πλευρά. Δεδομένου ότι το νησί είναι μακρόστενο, αυτή η λεπτομέρεια θα μπορούσε να είναι εφιαλτική. Ευτυχώς, έχουμε να διασχίσουμε τη μικρή πλευρά του και μάλιστα σε σχετικά στενό σημείο. Περνάμε λοιπόν μέσα από το δάσος των κέδρων, οι οποίοι έχουν ύψος μεγάλων θάμνων και είναι συστραμμένοι με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο για να ρουφήξουν και το τελευταίο ίχνος υγρασίας που μπορούν να βρουν.

Εξαντλημένος από τον καυτό ήλιο, αναζητούσε λίγη σκιά...

Ανάμεσά τους είναι σκορπισμένες αρκετές σκηνές (μιλάμε φυσικά για ελεύθερο κάμπιγκ) στα λιγοστά σημεία που υπάρχει αρκετός χώρος υπό σκιά. Το περπάτημα κρατάει – λόγω φορτίου – κανένα δεκάλεπτο μέχρι να φτάσουμε στην περιβόητη παραλία.

Το μπαράκι είναι στημένο περίπου στη μέση της και βαράει μπίτια, ευτυχώς σε ανεκτή ένταση. Φυσικά και υπάρχουν οι προβλεπόμενες ομπρελοξαπλώστρες, καθώς και αρκετός κόσμος.

Τζάμπα πράμα, περάστε κόσμε!!!

Η παραλία είναι όντως χρυσαφένια, πανέμορφη, με πεντακάθαρα, κρυστάλινα νερά. Τα ευχαριστηθήκαμε οικογενειακώς και τα χαρήκαμε δεόντως, αφού μέχρι και τα μωρά δεν ήθελαν (για πρώτη φορά) να βγουν από τη θάλασσα με τίποτα.

Κατά τις 16:30 έχουμε μαζέψει την προίκα μας και παίρνουμε το δρόμο του γυρισμού. Αυτή τη φορά κοιμώμενος είναι ο Σπύρος, ο οποίος δεν ταράζεται ούτε με την επιβίβαση, ούτε με το ταξίδι, ούτε με τίποτα. Αποφασίζει να ξυπνήσει μόνο όταν κατεβαίνουμε στην Ιεράπετρα και αρχίζουμε να ψάχνουμε για ταβέρνα.

Καταλήγουμε στον «Μπάμπη», όπου ζητάμε να μας φέρουν καμιά δεκαριά κρητικούς μεζέδες και τους τσακίζουμε ανελέητα με τη συνοδεία ρακής. Την ώρα που εμείς εξηγούμε το όνειρο στα μεζεκλίκια, το ίδιο ακριβώς κάνει η Γερμανία στην Αργεντινή. Η μέρα κλείνει με κουμπαρικό άραγμα στο σπίτι.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: