Η αλεπού και τ’ αλεπουδάκια

12 10 2010

Ανάμεσα στα διάφορα mail που κάνουν το γύρο του κόσμου κάθε μέρα βρίσκονται και μερικά που είναι όντως ωραία. Ένα τέτοιο βρήκα ξεχασμένο στο λογαριασμό μου και μου άρεσε τόσο, που το δημοσιεύω…

Η ιστορία μας εξελίσσεται στη Σκωτία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Είναι μια παρέα από τέσσερις Έλληνες φοιτητές, που σπουδάζουνε Πληροφορική. Τα παιδιά είναι διαβαστερά και τα έχουνε πάει και πολύ καλά όλη τη χρονιά. Μια Παρασκευή δώσανε ένα μάθημα το πρωί και σκίσανε και μετά μαζευτήκανε στο σπίτι του ενός και αραχτοί στους καναπέδες και στα κρεβάτια, το φιλοσοφούσανε κάνοντας το πολύ προσφιλές σπορ της ταβανοσκόπησης.

Αφού λοιπόν είπανε τα σχετικά με το διαγώνισμα, ότι τον σκίσανε τον καθηγητή και του γράψανε για A και είδανε ότι ξαναγράφανε τη Δευτέρα το πρωί ένα εύκολο μάθημα που ήθελε 2-3 ώρες διάβασμα μόνο, η συζήτηση γύρισε – που αλλού – στις γυναίκες. «Ρε παιδιά», λέει ο ένας, «δεν πάμε στη Γλασκόβη το week-end να βρούμε εκείνη την έτσι που μας άφησε το τηλέφωνό της προχθές στην pub; Ελευθέρων ηθών φαινότανε, θα ‘χει και φίλες, καλά θα περάσουμε».

Δεν ήθελαν και πολλά οι υπόλοιποι για να τ’ αποφασίσουν και σε μια ώρα είχανε γίνει όλες οι αναγκαίες κινήσεις και η τετράδα ταξίδευε με νοικιασμένο αμάξι για τη Γλασκόβη.

Τα πράματα στη Γλασκόβη ήτανε θεϊκά. Περιοριζόμαστε απλά να πούμε ότι είχε ήδη πάει Κυριακή βραδάκι και η φοιτητοπαρέα ήταν σε μια ψιλοχαύνωση στο σπίτι του κοριτσιού, τιμώντας έμπρακτα την ελληνοσκωτική φιλία στο όνομα των στενών δεσμών που συνδέουν τις δύο χώρες. Και να τα διπλά ουίσκι και να τα ματς μουτς, πήγε η ώρα 5 το πρωί και τα καμάρια μας είχανε πει το Δεσπότη Παναγιώτη.

Κατά το μεσημεράκι της Δευτέρας, ξυπνήσανε κακήν κακώς και θυμηθήκανε με τρόμο το διαγώνισμα. Στο δρόμο για το Εδιμβούργο συζητούσανε πυρετωδώς τι να πούνε στον καθηγητή. Αποφασίσανε, στα πλαίσια της σωστής τακτικής κάθε ψέμα να περιέχει και μια δόση αλήθειας, να πούνε ότι πήγανε στη Γλασκόβη σε κάτι συγγενείς και ότι ενώ ξεκίνησαν πρωί – πρωί της Δευτέρας για το πανεπιστήμιο, τους έπιασε λάστιχο στο δρόμο και δεν είχανε ρεζέρβα… κλπ κλπ.

Ο καθηγητής τους άκουσε με προσοχή και επειδή ήσαν καλοί φοιτητές, δέχτηκε να δώσουν μόνοι τους το διαγώνισμα που είχανε χάσει, την Τρίτη το πρωί. Χαράς ευαγγέλια στην ομάδα, κάθισαν, διάβασαν καλά και την άλλη μέρα στις 9:00 ήσαν 4 μικρούτσικοι «άνδρες έτοιμοι για όλα». Δεν υπήρχε διαθέσιμη αίθουσα και τους έβαλε σε 4 ξεχωριστά γραφεία, τον καθένα μόνο του.

Σε λίγο μοίρασε και τα θέματα. Ήτανε μόνο δύο. Το πρώτο, που έπιανε 5 μονάδες στις 100, ήτανε ένα πανεύκολο θέμα θεωρίας από την εισαγωγή που το ξέρανε και το απαντήσανε πατ κιουτ και οι τέσσερις. Το δεύτερο θέμα έπιανε τα υπόλοιπα 95 στα 100 και ήτανε μια απλή ερώτηση:

ΠΟΙΟ ΛΑΣΤΙΧΟ;

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: