Θεσσαλονίκη – Καβάλα

28 11 2010

Μια που… δε γράφω αρκετά χιλιόμετρα, είπαμε να μεταβούμε οικογενειακώς στην Καβάλα το Σάββατο. Αφορμή ήταν τα γενέθλια της νονάς μας, Χρύσας, και της κορούλας της, Μαρίας.

Όλη η μέρα κύλησε υπέροχα καθώς μαζευτήκαμε κάμποσοι, όχι μόνο λόγω γενεθλίων, αλλά και για να γιορτάσουμε την επιστροφή της οικογένειας Γιαννουλάκη στην ηπειρωτική Ελλάδα και την εγκατάστασή της στο νέο σπίτι. Ειδική μνεία θα πρέπει να κάνω στους μεζέδες που είχε ετοιμάσει η Χρύσα (με μια χείρα βοηθείας από τη μαμά της) οι οποίοι αποδείχθηκε ότι αποτελούν από μόνοι τους επαρκή λόγο για να κάνει κανείς τη βόλτα μέχρι την Καβάλα. Δυστυχώς, φωτορεπορτάζ δεν υπάρχει προς το παρόν, αφού ο σχετικός εξοπλισμός ξεχάστηκε στο σπίτι.

Το δρομολόγιο ήταν και μια καλή ευκαιρία να κάνω συγκριτικό τεστ στις διαδρομές προς Καβάλα που έχουμε στη διάθεσή μας.

Ο πηγαιμός λοιπόν έγινε μέσω Αγίου Βασιλείου. Ακολουθήσαμε την παλιά εθνική οδό ως την Ασπροβάλτα και από εκεί βγήκαμε στην Εγνατία μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Η διαδρομή αυτή είναι μαγευτική. Κατεβαίνοντας από το Χορτιάτη η θέα προς την Κορώνεια είναι καταπληκτική. Η έρμη η λίμνη έχει πάρει λίγο τα πάνω της με τόσες βροχές που έχει ρίξει τους τελευταίους δύο μήνες, αλλά τα σημάδια της κακομεταχείρισης είναι ολοφάνερα. Αφήνουμε πίσω μας και τη Βόλβη και μπαίνουμε σε μια από τις ομορφότερες περιοχές της Μακεδονίας, τη Ρεντίνα. Ο δρόμος εκεί ελίσσεται ανάμεσα σε θεόρατα πλατάνια που όταν περάσαμε εμείς κρατούσαν ακόμα το φύλλωμά τους με φθινοπωρινά χρώματα. Λίγο μετά, πλησιάζουμε στην Ασπροβάλτα κι εγκαταλείπουμε την παλιά εθνική, αφού η Εγνατία είναι πια σχεδόν δίπλα μας. Περνώντας το Στρυμώνα, διασχίζουμε την κοιλάδα της Ελευθερούπολης, με το Παγγαίο να δεσπόζει στα αριστερά μας. Από εκεί, σκαρφαλώνουμε στα υψώματα που μας χωρίζουν από τη θάλασσα και σχεδόν μέχρι να φτάσουμε, έχουμε από τη μια μεριά μας δάσος κι από την άλλη πέλαγος.

Ο γυρισμός πραγματοποιήθηκε εξ’ ολοκλήρου μέσω Εγνατίας. Ένα από τα ωραιότερα σημεία της διαδρομής είναι η περιοχή της Ασπροβάλτας, όπου βλέπεις ξεκάθαρα τη Χαλκιδική να ξεκόβει κάθετα προς το νότο. Μάλιστα, καιρού επιτρέποντος, φαίνεται μέχρι και ο Άθως, με την κορυφή του να ξεχωρίζει ψηλότερα από οτιδήποτε υπάρχει τριγύρω του. Ακολουθεί η διαδρομή πάνω από τη Βόλβη, όπου ο δρόμος βρίσκεται σχετικά ψηλά, με αποτέλεσμα να προσφέρει απλόχερα τη θέα προς τη δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη της χώρας.

Στο δια ταύτα:

Πήγαινε: χρειαστήκαμε κάτι λιγότερο από 2 ώρες για 162 χιλιόμετρα, με ταχύτητα 90-110 και καταναλώσαμε 10 λίτρα βενζίνης (6,2 λ/100χλμ).

υπέρ: πανέμορφη διαδρομή, χωρίς πολύ κόσμο, ο δρόμος είναι σε άριστη κατάσταση

κατά: περνάς από κατοικημένες περιοχές, υπάρχουν σημεία που δεν μπορείς να κάνεις προσπέραση

Έλα: χρειαστήκαμε κάτι λιγότερο από 2 ώρες για 174 χιλιόμετρα, με ταχύτητα 110 και καταναλώσαμε 11 λίτρα βενζίνης (6,3 λ/100χλμ).

υπερ: το cruise control βγάζει τα λεφτά του – διαλέγεις την ταχύτητα που θέλεις και το αυτοκίνητο πάει μόνο του

κατά: αν μένεις ανατολικά έχεις να περάσεις όλο τον περιφερειακό, οπότε κανονίζεις (κι ελπίζεις) να μη φτάσεις σε ώρα αιχμής

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: