ΠΑΟ: Ήρωες ή προδότες;

2 02 2011

Αυτό το ερώτημα προκύπτει σχεδόν αμέσως μόλις αρχίσει να ασχολείται κανείς με την Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση. Ο λόγος είναι απλός. Ο εκάστοτε χαρακτηρισμός σχετίζεται απόλυτα με την πολιτική τοποθέτηση του κάθε συγγραφέα, ερευνητή, ή ακόμα και μάρτυρα των γεγονότων που αφορούν στη δράση της ΠΑΟ. Έτσι, σύμφωνα με τους δεξιούς την ΠΑΟ αποτελούσαν έντιμοι, πατριώτες, (άσπιλοι κι αμόλυντοι ως άλλες παρθένες) αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού και μέλη της Χωροφυλακής, οι οποίοι προστάτεψαν τη χώρα από τους κατακτητές και τους κομμουνιστές συνεργάτες τους. Αντίθετα, σύμφωνα με τους αριστερούς, τα μέλη της ΠΑΟ ήταν ένα μάτσο προδοτικά καθάρματα, συνεργάτες των Γερμανών, φασίστες και οι ίδιοι, που σαν μοναδικό τους στόχο είχαν να εξολοθρεύσουν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και ποτέ δε σήκωσαν όπλο ενάντια στους Γερμανούς κατακτητές.

Θα αποπειραθούμε να δούμε κατα πόσο ένα τέτοιο ερώτημα έχει νόημα, κάνοντας μια αναδρομή στην ιστορία αυτής της οργάνωσης. Προσεχώς, λοιπόν, το ιστορικό πλαίσιο της περιόδου κατά την οποία εντοπίζεται η δράση της ΠΑΟ, η προϊστορία της, η ίδρυσή της, η δράση της, η διάλυσή της, αλλά και οι συνεχιστές του έργου της.

Το ιστορικό πλαίσιο: 1943

Τη χρονιά αυτή η Αθήνα συνταράσσεται από γενικές απεργίες και διαδηλώσεις. Ο λαός αντιδρά μαζικά στα γερμανικά σχέδια για πολιτική επιστράτευση (24/2, 5/3, 25/6), διαμαρτύρεται για την επέκταση της βουλγαρικής κατοχής στην κεντρική Μακεδονία (22/7), αλλά και ξεσπά αυθόρμητα στη διάρκεια της κηδείας του Κωστή Παλαμά (1/3).

Στις 7 Απριλίου διαδέχεται τον Κων/νο Λογοθετόπουλο και αναλαμβάνει την πρωθυπουργία της κατεχόμενης Ελλάδας ο Ιωάννης Ράλλης. Είναι η τρίτη και τελευταία κατά σειρά κατοχική κυβέρνηση, η οποία στιγματίζεται ιδιαίτερα λόγω της σύστασης, έπειτα από δική της πρόταση, των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Η δράση των ανταρτών θεριεύει, καθώς ελέγχουν ήδη περίπου το 1/3 της χώρας (περιοχή Καρδίτσα – Τρίκαλα – Καρπενήσι). Συνάπτονται μάχες με μεγάλες μονάδες των κατοχικών δυνάμεων. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα Δερβενοχώρια Θήβας, όπου ο ΕΛΑΣ μαζί με τους  ντόπιους εξόντωσαν ένα γερμανικό λόχο, το Φαρδύκαμπο Κοζάνης, όπου ένα ολόκληρο ιταλικό τάγμα αιχμαλωτίστηκε, και το Μακρυνόρος Αιτωλοακαρνανίας, όπου ο ΕΔΕΣ επιτέθηκε εναντίον της ιταλικής μεραρχίας Μπρενέρο, η οποία έσπευδε να ενισχύσει την άμυνα της Σικελίας κατά των Συμμάχων. Δυστυχώς, η ανταρτική δράση δεν έχει σαν στόχο μόνο τους κατακτητές, καθώς την ίδια χρονιά έχουμε τις πρώτες σοβαρές συγκρούσεις μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων.

Οι δυνάμεις κατοχής προχωρούν σε εκτεταμένες σφαγές αμάχων και πυρπολήσεις χωριών, που τις ονομάζουν «αντίποινα». Το Κομμένο Άρτας (328 νεκροί), τα χωριά της περιοχής Βιάνου στο Ηράκλειο (352 νεκροί), το Μονοδέντρι Λακωνίας (118 εκτελεσθέντες), η Μονή Μεγάλου Σπηλαίου στην Αχαΐα και τα Καλάβρυτα (1.101 νεκροί) αποτελούν τόπους μαρτυρίου για χιλιάδες Έλληνες.

Η παράδοση της Ιταλίας το Σεπτέμβριο του 1943 έχει άμεσες συνέπειες για την Ελλάδα. Από τη μια, η Αντίσταση αφοπλίζει πολλές ιταλικές μονάδες και εφοδιάζεται με τεράστιες ποσότητες όπλων και πυρομαχικών, που επιτρέπουν στους αντάρτες να εξοπλιστούν σαν κανονικός τακτικός στρατός.

Το ιστορικό πλαίσιο: 1944

Από την άλλη, οι Γερμανοί ξεκαθαρίζουν γρήγορα τους λογαριασμούς τους με τους πρώην συμμάχους τους και εξαπολύουν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε ολόκληρο τον κορμό της ηπειρωτικής Ελλάδας. Οι αντάρτες τα βρίσκουν σκούρα, αλλά καταφέρνουν να ξεπεράσουν τη δοκιμασία χωρίς να υποστούν σοβαρές απώλειες. Δεν ισχύει το ίδιο για τους άμαχους που κατοικούν στις ορεινές περιοχές. Οι κατακτητές τους θεωρούν – δικαίως – βασικό στήριγμα των ανταρτών κι έτσι πολλοί είναι αυτοί που βλέπουν τα χωριά τους να πυρπολούνται, τα κοπάδια τους να λεηλατούνται και τις καλλιέργειές τους να καταστρέφονται.

Οι αντιστασιακές οργανώσεις προσπαθούν να συνυπάρξουν μέσα από συμφωνίες. Στην Πλάκα Ηπείρου (29/2) ΕΛΑΣ – ΕΔΕΣ – ΕΚΚΑ συμφωνούν να μην πολεμούν μεταξύ τους, αλλά μόνο τον εχθρό στην περιοχή που ελέγχει ο καθένας. Στην Καζέρτα της Ιταλίας (26/9) ΕΛΑΣ – ΕΔΕΣ συμφωνούν να θέσουν τις δυνάμεις τους υπό τις διαταγές του βρετανού στρατηγού Σκόμπι. Όλες αυτές οι συμφωνίες όμως μένουν στα χαρτιά.

Δημιουργείται η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (10/3), γνωστή και ως «Κυβέρνηση του βουνού» με έδρα την Ευρυτανία (Βίνιανη – Κορυσχάδες). Τον Μάιο, εκπρόσωποι της ΠΕΕΑ συναντιούνται στο Λίβανο με τον πρωθυπουργό της εξόριστης κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Κύρια θέματα είναι η διαμόρφωση εθνικής πολιτικής και η συγκρότηση εθνικού στρατού. Στις 20 Μαΐου οι εκπρόσωποι των διαφόρων κομμάτων και οργανώσεων καταλήγουν σε συμφωνία για τη δημιουργία Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας.

Στη διάρκεια των δύο αυτών ετών γεννιέται, αναπτύσσεται και διαλύεται η ΠΑΟ.

Η προϊστορία – ΥΒΕ

Για να φτάσουμε όμως στην ίδρυση της ΠΑΟ πρέπει να γυρίσουμε δύο χρόνια πίσω. Το καλοκαίρι του ΄41 ιδρύεται στη Θεσσαλονίκη η Γενική Επιθεώρησις Νομαρχιών, κλάδος της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Αθ. Χρυσοχόου. Η υπηρεσία αυτή συγκεντρώνει αναφορές της Χωροφυλακής και των Νομαρχιών και στέλνει επίσημες εγκυκλίους και προκηρύξεις με θεωρητικές οδηγίες αντίδρασης στη βουλγαρική και ρουμανική προπαγάνδα. Στα σπλάχνα της δημιουργείται η οργάνωση Υπερασπισταί Βορείου Ελλάδος (ΥΒΕ). Ιδρυτές της είναι 4 αξιωματικοί, (τ/χες Ι. Παπαθανασίου, Ε. Δόρτας, Θ. Μπάρμπας και ο λ/γός Α. Σακελλαρίδης) και μέλη της σχεδόν αποκλειστικά αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού. Η ΥΒΕ στρέφεται εναντίον των Βούλγαρων που κατέχουν την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη και δευτερευόντως εναντίον των Ιταλών και των Ρουμάνων που συνεργάζονται για τη δημιουργία εστιών εθνικών διεκδικήσεων από τους τελευταίους.

Η ΥΒΕ εξαπλώνεται σχεδόν σε ολόκληρη τη Μακεδονία, αν και συναντά σοβαρά προβλήματα στις ιταλοκρατούμενες περιοχές. Αρχικά η οργάνωση δεν υποστηρίζει την ένοπλη δράση και υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό. (Αρκετά από τα μέλη της κατέχουν δημόσιες θέσεις, γεγονός που καθιστά τους ίδιους και τις οικογένειές τους ευάλωτους σε γερμανικά αντίποινα, ως αξιωματικοί ξέρουν πως η έξοδος στο βουνό απαιτεί υποστήριξη από άριστα οργανωμένη επιμελητεία, υπάρχει έλλειψη οπλισμού και χρηματοδότησης) Έτσι, τα μέλη της ΥΒΕ συμβάλλουν στον αγώνα με το «διαφωτισμό» των χωρικών ενάντια στη βουγαρική (κυρίως) προπαγάνδα, με τη φυγάδευση Ελλήνων ή Βρετανών που έχουν ξεμείνει στην κατεχόμενη Ελλάδα, αλλά και με πληροφορίες που στέλνουν προς την εξόριστη κυβέρνηση και το Συμμαχικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Σε αναγνώριση των υπηρεσιών τους και για ενίσχυση της προσπάθειάς τους, λαμβάνουν από το Κάιρο χρήματα κι έναν τουλάχιστον ασύρματο.

Σύντομα όμως οι Γερμανοί αντιλαμβάνονται την ύπαρξη και τις δραστηριότητες της οργάνωσης. Αντί να τη διαλύσουν με τη βία, εκμεταλλεύονται μέσω της Γκεστάπο τα αντικομμουνιστικά αισθήματα των μελών της, με αποτέλεσμα να εκτρέψουν τον εθνικό τους αγώνα σε κομματικό. Οι Βρετανοί με τη σειρά τους στέλνουν συνδέσμους για να αντιστρέψουν κατάσταση, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά η οργάνωση διασπάται και ορισμένα μέλη της εντάσσονται στον ΕΛΑΣ, άλλα διαφεύγουν στη Μέση Ανατολή και άλλα επιστρέφουν απογοητευμένα στα σπίτια τους.

Η ίδρυση της ΠΑΟ

Η συντριπτική πλειοψηφία όμως αποφασίζει να συνεχίσει τη δράση της. Έτσι,  σε μια προσπάθεια να γλυτώσουν από τον εναγκαλισμό της Γκεστάπο, να αποφύγουν τη δριμεία κριτική και τις επιθέσεις του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, αλλά και να ξεκόψουν από τους γερμανόφιλους που έχουν εισχωρήσει στην οργάνωση, μετονομάζουν την άνοιξη του 1943 την ΥΒΕ σε Πανελήνια Απελευθερωτική Οργάνωση. Η «νέα» οργάνωση γίνεται δεκτή από το ΕΑΜ με σαρκαστικά σχόλια, τα οποία αιτιολογούνται από τις πραγματικές ή υποτιθέμενες σχέσεις της ΥΒΕ/ΠΑΟ με το δωσίλογο κυβερνητικό μηχανισμό και με τους ίδιους τους Γερμανούς.

Αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία των στελεχών της ΠΑΟ, στην οποία ενσωματώνονται τώρα μεγάλοι αριθμοί αξιωματικών και οπλιτών της χωροφυλακής. Η απόφαση των Γερμανών να επιτρέψουν την επέκταση της βουλγαρικής κυριαρχίας συνοδεύτηκε από τη διαταγή αφοπλισμού των τμημάτων της Ελληνικής Χωροφυλακής της κεντρικής Μακεδονίας. Το αποτέλεσμα ήταν πολλοί από αυτούς να βγουν στο βουνό. Στις τάξεις της εντάσσονται επίσης και αρκετοί τουρκόφωνοι πρόσφυγες στη Μακεδονία από τον Πόντο (π.χ. Μιχάλαγας, Κισάμπατζακ).

Το αρχικό ιδεολογικό της στίγμα είναι ξεκάθαρο: στρέφεται ενάντια στο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ, ενάντια στους αντικομμουνιστές που συνεργάζονται με τους Γερμανούς και παράλληλα εκφράζει το μίσος της ενάντια στους Βούλγαρους, τους οποίους και θέτει ως στόχους της ένοπλης δράσης της.

Η δράση της ΠΑΟ

Από την άνοιξη του 1943 η δράση της ΠΑΟ εντείνεται με μύηση νέων μελών και συγκρότηση ανταρτοομάδων. Ωστόσο, αντάρτικο της ΠΑΟ δεν αναφέρεται ούτε σε γερμανικά, ούτε σε βρετανικά έγγραφα εκείνης της περιόδου. Τα ίδια τα μέλη όμως, καθώς και μεταγενέστεροι απολογητές της οργάνωσης διεκδικούν τις δάφνες της μάχης στο Φαρδύκαμπο.

Η μάχη στο Φαρδύκαμπο γίνεται στις αρχές Μαρτίου 1943. Μεγάλος αριθμός κατοίκων της περιοχής, χωρίς συμμετοχή σε οποιαδήποτε αντιστασιακή οργάνωση, ένοπλα τμήματα της Ένωσης Κοινωνικής Αμύνης που αποτελεί το παρακλάδι της ΥΒΕ/ΠΑΟ στην Κοζάνη και ομάδες του ΕΛΑΣ καταφέρνουν να εγκλωβίσουν και να αιχμαλωτίσουν ένα ιταλικό τάγμα που βαδίζει προς τη Σιάτιστα. Λόγω του μεγέθους της επιτυχίας, όλες οι πλευρές προσπαθούν να οικειοποιηθούν το θρίαμβο. Τα γεγονότα λένε πως ο ανώτερος αξιωματικός στο πεδίο της μάχης ήταν μέλος της ΕΚΑ (αν/χης Κοντονάσιος) και πως οι οργανωμένοι αντάρτες ήταν μειοψηφία σε σχέση με τους κατοίκους της περιοχής που έλαβαν μέρος στη μάχη.

Στελέχη της ΠΑΟ με επικεφαλής τον Μιχάλη Παπαδόπουλο (Μιχάλαγα) σφάζουν επτά στελέχη του ΕΑΜ στα Ίμερα της Κοζάνης. Ο Μιχάλαγας ήδη από αυτή την εποχή έχει ανοιχτή συνεργασία με τους Γερμανούς, οι οποίοι τον εφοδιάζουν με όπλα και πολεμοφόδια. Η επίσημη δικαιολογία για τη σφαγή είναι ότι τα στελέχη του ΕΑΜ ήταν φιλοβούλγαροι κομιτατζήδες. (Τερπόφσκι – Γ.Γ. ΣΝΟΦ)

Το αρχηγείο Πιερίων – Βερμίου συγκροτείται το Μάρτιο του 1943. Στις αρχές του Απριλίου αυτό το τμήμα της ΠΑΟ βρίσκεται στη μονή Αγίων Πάντων, νότια της Βέροιας. Κυκλώνεται από ομάδες του ΕΛΑΣ και στη μάχη που ακολουθεί σκοτώνονται κάποιοι από τους πολιορκημένους, άλλοι αιχμαλωτίζονται και προσχωρούν στον ΕΛΑΣ, ενώ πολλοί είναι αυτοί που διαφεύγουν. Μετά από τη μάχη αυτή, το Αρχηγείο Πιερίων – Βερμίου διαλύεται για να ξανασυγκροτηθεί αργότερα, μέσα στο καλοκαίρι.

Σε δύο περιπτώσεις αναφέρονται επιθέσεις ομάδων της ΠΑΟ εναντίον ομάδων του ΕΛΑΣ που συνόδευαν Βρετανούς αξιωματικούς. Ο ΕΛΑΣ κατηγορεί την ΠΑΟ ότι εσκεμμένα επιτέθηκε και ακύρωσε με αυτό τον τρόπο τα σχεδιαζόμενα από τους Βρετανούς σαμποτάζ (γέφυρα Αλιάκμονα περιοχή Μυλωβού – σήμερα Μεγάλη Γέφυρα), ενώ η δεύτερη απολογείται με το επιχείρημα ότι οι άνδρες της δεν αναγνώρισαν τους ένοπλους που βρέθηκαν στην «περιοχή τους» και γι’ αυτό άνοιξαν πυρ εναντίον τους.

Η «ερήμωση» της Θεσσαλονίκης είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της αμφιλεγόμενης δράσης της ΠΑΟ. Η οργάνωση έκανε έκκληση να κλείσουν όλα τα καταστήματα και οι υπηρεσίες και να παραμείνουν οι κάτοικοι στα σπίτια τους, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την επέκταση της βουλγαρικής κυριαρχίας στη Μακεδονία. Η «διαμαρτυρία» είχε όντως επιτυχία, αφού όμως πρώτα εξασφαλίστηκε η σιωπηρή έγκρισή της από τον επικεφαλής της γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης.

Από στελέχη της ΠΑΟ αναφέρεται πλήθος συγκρούσεων με ομάδες Βούλγαρων στρατιωτών, κομιτατζήδων και βασανιστών που τρομοκρατούν τον ελληνικό πληθυσμό της Μακεδονίας. Οι συμπλοκές αυτές γίνονται κατά κύριο λόγο κοντά στα σύνορα της Μακεδονίας με τη Γιουγκοσλαβία (περιοχές Δοϊράνης, Γευγελής), αλλά ενίοτε και μέσα στο σερβικό έδαφος. Σε όλες τις περιπτώσεις αναφέρεται η εξόντωση, αιχμαλωσία ή φυγή των Βούλγαρων. Οι συγκρούσεις της ΠΑΟ με τους Βούλγαρους συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό μέχρι το χειμώνα του 1944.

Τον Αύγουστο του 1943 γίνεται μια προσπάθεια συμφιλίωσης μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΟ και υπογράφεται στην Ελαφίνα το σχετικό σύμφωνο κατάπαυσης των εχθροπραξιών μεταξύ των δύο οργανώσεων. Το μέλλον προβλέπεται λαμπρό για την ΠΑΟ καθώς θα ακολουθούσε η αποδοχή και συμετοχή της στο Κοινό Γενικό Στρατηγείο Ανταρτών και η αναγνώρισή της από το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής. Μετά από ένα περίπου μήνα συζητήσεων και αναμονής έρχονται στο φως έγγραφα που αποδεικνύουν τη συνεργασία στελεχών της ΠΑΟ με τους Γερμανούς. Οι αντάρτες απαιτούν δηλώσεις – και πράξεις – μεταμέλειας από την οργάνωση, ενώ το Συμμαχικό Στρατηγείο που δίσταζε, αρνείται τώρα να αναγνωρίσει την ΠΑΟ ως αντιστασιακή οργάνωση και λίγο αργότερα διατάζει τη διάλυσή της. Το έργο αναλαμβάνουν οι μονάδες του ΕΛΑΣ που επιτίθενται ανοιχτά και ανελέητα εναντίον των τμημάτων της ΠΑΟ. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1944 τα Αρχηγεία της ΠΑΟ διαλύονται (Πιερίων – Βερμίου, Νιγρίτας, Χολομώντα, αν. Κρουσίων και Μπέλες – Κρουσίων) ή παραδίνονται και προσχωρούν (Πάικου) στον ΕΛΑΣ.

Το Δεκέμβριο του 1943 αρκετοί ανώτεροι αξιωματικοί της ΠΑΟ προσεγγίζουν τη διορισμένη κυβέρνηση της Αθήνας για να ζητήσουν εξοπλισμό και υποστήριξη εναντίον των εχθρών του έθνους κομμουνιστών, που συμπράττουν με τους Βούλγαρους και τρομοκρατούν το λαό στην ύπαιθρο. Ο Ράλλης όμως δε θέλει ή δεν μπορεί να προσφέρει τη βοήθεια που του ζητάνε.

Τον ίδιο μήνα λαμβάνει χώρα η μοναδική «σύγκρουση» τμήματος της ΠΑΟ με τους Γερμανούς. Η ομάδα του υπενωμοτάρχη Μήτσου, φεύγοντας από την περιοχή του Κιλκίς κυνηγημένη από τον ΕΛΑΣ, στρατοπεδεύει στο Χορτιάτη, κοντά στο Ασβεστοχώρι. Εκεί συναντιέται με Γερμανό αξιωματικό, ο οποίος προτείνει τον εφοδιασμό της ΠΑΟ με όπλα, πυρομαχικά, τρόφιμα, ρουχισμό και χρήματα, με αντάλλαγμα την αποκλειστική δράση της εναντίον του ΕΛΑΣ. Ο Μήτσου αρνείται, οι Γερμανοί κυκλώνουν την ομάδα του, η οποία όμως καταφέρνει τελικά να διαφύγει χωρίς μάχη, αφήνοντας πίσω της ένα νεκρό από ενέδρα.

Στις 21 Ιανουαρίου το τμήμα του Μήτσου αυτοδιαλύεται με τη δικαιολογία ότι έχουν εξαντληθεί τα φυσίγγια τους. Είναι το τελευταίο μεγάλο «επίσημο» ένοπλο σώμα της ΠΑΟ. Η Διοικούσα επιτροπή της οργάνωσης συνεδριάζει στη Θεσσαλονίκη και στις 25 Ιανουαρίου εκδίδει διαταγή παύσης της ένοπλης δράσης. Δηλώνει ότι θα συνεχίσει τον αγώνα με άλλα μέσα και απαγορεύει στα μέλη της την προμήθεια εξοπλισμού από τους Γερμανούς και σε άλλες ένοπλες ομάδες να χρησιμοποιούν το όνομά της.

Η διάλυση της ΠΑΟ

Η τελευταία διαταγή της Δ.Ε. της ΠΑΟ εκδίδεται εν μέσω διαφωνιών, διαμαρτυριών και παραιτήσεων. Πέρα από την οριστική διάλυση των ανταρτικών ομάδων και την απαγόρευση της χρήσης του ονόματός της από ένοπλες ομάδες, κάνει λόγο για συνέχιση του αγώνα εναντίον των «άλλων εχθρών της πατρίδας». Πολλά από τα εναπομείναντα μέλη της συμπεραίνουν ότι για να συνεχιστεί αυτός ο αγώνας πρέπει να προμηθευτούν όπλα από τους κατακτητές, πράγμα όμως που επίσης απαγορεύεται με την ίδια διαταγή.

Ο συν/χης Γιάννης Μουστεράκης, επιτελάρχης της ΠΑΟ που έχει προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ, δείχνει έναν άλλο δρόμο. Προσπαθεί με επιστολές να πείσει την ηγεσία της ΠΑΟ ότι η αυτόνομη ύπαρξη της οργάνωσης είναι ματαιοπονία και ότι είναι προτιμότερη η συγχώνευσή της με τον ΕΛΑΣ και η συνέχιση του αγώνα κατά των κατακτητών. Ωστόσο, το ΕΑΜ θέτει σκληρούς όρους για την αποδοχή των αξιωματικών της ΠΑΟ στους κόλπους του, με αποτέλεσμα να τερματιστούν οι σχετικές διαπραγματεύσεις το Μάιο του 1944.

Στο μεταξύ όμως, ορισμένοι αξιωματικοί αλλά και απλά μέλη της ΠΑΟ προσφέρουν φανερά πια τις υπηρεσίες τους στη Βέρμαχτ. Αγνοώντας τις διαταγές της οργάνωσης δρουν υπό την επωνυμία της εναντίον του ΕΛΑΣ, είτε μόνοι τους είτε σε συνεργασία με τους Γερμανούς. Η ηγεσία της ΠΑΟ διαγράφει τους αρχηγούς των ομάδων αυτών (τ/χης Σπύρος Σπυρίδης, Κυριάκος – Κισάμπατζακ – Παπαδόπουλος), αλλά αυτοί την αγνοούν επιδεικτικά και ο χαρακτηρισμός «παοτζής» γίνεται συνώνυμος του δωσίλογου.

Επίλογος

Με τη διάλυση των ανταρτικών ομάδων, η ΠΑΟ εκφυλίζεται και ουσιαστικά παύει να υπάρχει ως αντιστασιακή οργάνωση. Η Διοικούσα Επιτροπή της δεν έχει τα μέσα ή το κύρος να επιβάλει το οτιδήποτε στα μέλη της, τα οποία ακολουθούν το δικό τους δρόμο, ανάλογα με τις περιστάσεις ή τις προτιμήσεις του καθενός. Η βασική δραστηριότητα της οργάνωσης στη διάρκεια του 1944 είναι η «αποκάλυψη» εγγράφων που αποδεικνύουν διάφορες συμφωνίες του ΚΚΕ για ξεπούλημα της Μακεδονίας στους Βούλγαρους, τους Γερμανούς ή οποιονδήποτε άλλο ενδιαφέρεται. Τα πλαστογραφημένα όμως αυτά έγγραφα δεν πείθουν ούτε την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση, ούτε τις πολύ πιο έμπειρες βρετανικές υπηρεσίες.

Αρκετοί είναι αυτοί που φυγαδεύονται με τη βοήθεια των Βρετανών στη Μέση Ανατολή. Η αρχή γίνεται από το Σεπτέμβριο του 1943, όταν δηλαδή ήρθαν στην επιφάνεια αποδεικτικά στοιχεία για τη συνεργασία στελεχών της ΠΑΟ με τους Γερμανούς, με τις ομάδες που δρούσαν στη δυτική Μακεδονία (λ/γοί Γουλγουτζής και Σαρρής επικεφαλής).

Ένας σημαντικός αριθμός αξιωματικών και οπλιτών της ΠΑΟ επιλέγει να συνεχίσει τον αγώνα από τις τάξεις των άλλων αντιστασιακών οργανώσεων. Κάποιοι εντάσσονται στο ΕΑΜ έπειτα από δική τους (Μουστεράκης) ή όχι και τόσο δική τους (αιχμάλωτοι) επιλογή, ενώ οι περισσότεροι καταλήγουν στον Εθνικό Δημοκρατικό Ελληνικό Σύνδεσμο λόγω ιδεολογικής συγγένειας ή μετά από άστοχες ενέργειες του ΕΛΑΣ (π.χ. Μήτσου).

Τέλος ορισμένοι από τους αξιωματικούς με αρκετούς από τους οπλίτες της ΠΑΟ σχηματίζουν  τον Εθνικό Ελληνικό Στρατό με αρχηγούς τους Κισάμπατζακ – Μιχάλαγα – Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο. Ο ΕΕΣ αναλαμβάνει αποκλειστικά αντικομμουνιστική δράση κι έχει συνεχή συνεργασία και υπηρεσία υπό τις διαταγές των Γερμανών. Τον Ιούλιο του 1944 τμήματα του ΕΕΣ, μαζί με άλλα μέλη της ΠΑΟ εντάσσονται στην Ένωση Συμπολεμιστών Εθνικού Αγώνος του Αντώνη Φωστερίδη (Αντόν – Τσαούς), ενώ άλλα τίθενται υπό την προστασία του ΕΔΕΣ. Όσοι μένουν πίσω εξοντώνονται από τον ΕΛΑΣ σε μάχες που γίνονται στο Κιλκίς, στην Αγία Τριάδα Νιγρίτας και αλλού στις αρχές Νοεμβρίου 1944. Σημειωτέον ότι οι αιχμάλωτοι αυτών των συγκρούσεων εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Οι τελευταίοι που αναφέρονται ακόμα ως «παοτζήδες» είναι οι ομάδες του Μιχάλαγα, που έχουν περιοριστεί σε χωριά της Πτολεμαΐδας μετά τη μάχη της Κοζάνης (28 Οκτωβρίου ‘44). Αυτοί αποφεύγουν την παράδοση στον ΕΛΑΣ μετά από παρέμβαση Βρετανών αξιωματικών, αλλά θα χτυπηθούν άγρια αργότερα, όταν οι σχέσεις του ΕΑΜ με την κυβέρνηση και τους Βρετανούς θα εκτραχυνθούν.

Ήρωες ή προδότες;

Οι χαρακτηρισμοί «ήρωας» και «προδότης» δεν είναι τόσο αξιολογικοί, όσο ηθικολογικοί. Το να αποδόσει λοιπόν κανείς τέτοιους χαρακτηρισμούς στα αντικείμενα μιας ιστορικής έρευνας εξαρτάται αποκλειστικά από προσωπικές, εθνικές, ιδεολογικές κτλ. πεποιθήσεις. Επιπλέον, το ζήτημα της ΠΑΟ είναι τόσο περίπλοκο που η επιλογή είτε του ενός, είτε του άλλου χαρακτηρισμού μπορεί να στηριχθεί ή να απορριφθεί με πολλά επιχειρήματα. Πώς μπορείς να αποκαλέσεις προδοτική μια οργάνωση που προσπαθεί με κάθε μέσο να προστατέψει τον πληθυσμό της Μακεδονίας από τους Βούλγαρους; Πόσο ηρωική είναι μια οργάνωση που συστηματικά αρνείται να δράσει εναντίον των Γερμανών, ενώ ταυτόχρονα δεν έχει καμία αντίρρηση να σκοτώνει Έλληνες;

Για να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα, ας δούμε ποια ήταν τα πρόσωπα του δράματος και με τίνος ευθύνη κατέληξε η οργάνωση να κερδίσει τον τίτλο της δωσίλογης.

Ας ξεκινήσουμε με το ΕΑΜ. Το «φταίξιμό» του είναι η προσπάθεια μονοπώλησης της αντίστασης, η οποία εκφράστηκε με την αντιπαράθεση και τη σύγκρουση ενάντια σε όλες τις «ανταγωνιστικές» οργανώσεις. Δεν ήταν λίγες οι φορές που στελέχη της ΠΑΟ είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στην εξόντωση ή τη συνεργασία με τους κατακτητές.

Οι Βρετανοί, προσπαθώντας να κρατήσουν λεπτές ισορροπίες, αρνήθηκαν να υποστηρίξουν και να εξοπλίσουν την ΠΑΟ ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί αυτόνομα. Από την άλλη όμως, δεν ήθελαν τη συγχώνευσή της με τον ΕΛΑΣ για να τη χρησιμοποιήσουν ως αντίβαρο στους κομμουνιστές μετά τη λήξη του πολέμου.

Οι Γερμανοί, αφού ξεσκέπασαν την οργάνωση από τα αρχικά στάδια της δημιουργίας της, αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την αντικομμουνιστική της ιδεολογία και να τη χρησιμοποιήσουν ως πιόνι εναντίον του ΕΑΜ. Σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν, προσφέροντας στην ΠΑΟ είτε τη σιωπηρή ανοχή τους, είτε την έμπρακτη βοήθειά τους.

Τέλος, το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης φέρει η ίδια η ΠΑΟ. Παρέλειψε να διαχωρίσει σαφώς τη θέση της από τους «γερμανόδουλους αντικομουνιστές», οπότε ταυτίστηκε με το λόγο και τις απόψεις της δωσίλογης κυβέρνησης και των κατοχικών δυνάμεων. Τήρησε μια αλλοπρόσαλλη στάση απέναντι σε φίλους (οι «καλοί» Βρετανοί και Αμερικανοί που τους θέλουμε στο πλευρό μας και οι «κακοί» Ρώσοι που δεν τους θέλουμε) και εχθρούς (οι Βούλγαροι είναι δαίμονες της κολάσεως και που τους σκοτώνουμε χάρη τους κάνουμε, ενώ οι Γερμανοί που καίνε χωριά και σφάζουν αμάχους είναι κατά βάθος καλοί άνθρωποι και δεν τους πειράζουμε). Επέλεξε τη στρατηγική της μη ένοπλης δράσης, όταν οι άλλες οργανώσεις διεξήγαγαν μάχες με τους κατακτητές σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας και όταν τελικά βγήκε στο βουνό, φάνηκε σαν να το έκανε εναντίον του ΕΛΑΣ. Εκμεταλλεύτηκε την ανοχή των Γερμανών προκειμένου να ανατπτύξει τις δραστηριότητές της, αλλά συνειδητά και συστηματικά απέφυγε να τεθεί απέναντί τους, έστω φραστικά.

Η αλήθεια είναι ότι αντίθετα με άλλους, ως οργάνωση επίσημα και απροκάλυπτα η ΠΑΟ δεν συνεργάστηκε με τους Γερμανούς. Είναι όμως εξίσου αληθινό ότι τα περισσότερα από τα μέλη της το έπραξαν. Και τελικά, η ΠΑΟ δεν μπόρεσε ή δε θέλησε να κάνει απολύτως τίποτα προκειμένου να απαλλαχθεί από το στίγμα του δωσιλογισμού.

Πηγές

Αβέρωφ – Τοσίτσας, Ευάγγελος: Φωτιά και τσεκούρι! Ελλάς 1946 – 1949 και τα προηγηθέντα

Γρηγοριάδης, Φοίβος: Βρεταννοί, το αντάρτικο, απελευθέρωση

Δορδανάς, Στράτος: Αντίποινα των γερμανικών δυνάμεων κατοχής στη Μακεδονία (1941 – 1944)

Καλλιανιώτης, Αθανάσιος: Οι αρχές της αντίστασης στη Δυτική Μακεδονία (1941 – 1943)

Καλλιανιώτης, Αθανάσιος: Οι πρόσφυγες στη Δυτική Μακεδονία (1941 – 1946)

Κλόουζ, Ντέιβιντ (επιμέλεια): Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος 1943 – 1950. Μελέτες για την πόλωση

Φλάισερ, Χάγκεν: Στέμμα και Σβάστικα

Advertisements

Ενέργειες

Information

18 Σχόλια

10 02 2017
ΠΑΟ: Ήρωες ή προδότες;  – Σημειώσεις για τον Εμφύλιο

[…] Πηγή: ΠΑΟ: Ήρωες ή προδότες; | Koysair’s Blog […]

10 01 2017
Νίκος

Άκου να σου πω μια ιστορία. Τον δικό μου τον παππού πριν τον σφάξουν οι κομμουνιστες του ΕΛΑΣ προστάτευε με το τουφέκι του τα χωριά της Δράμας από τους Βούλγαρους συμμάχους των Γερμανών που είχαν τον έλεγχο της περιοχής. Πριν την ΠΑΟ πολέμησε τους Γερμανούς και τους Βούλγαρους στα οχυρά της γραμμής Μεταξά. Αυτός είναι φασίστας και συνεργάτης και προδότης κατ εσέ. Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και τα γεγονότα δεν μπορούν παρά να κρύβουν αλήθειες. Δόξα και τιμή σε αυτούς που πολέμησαν τον φασίσμο και τον δίδυμο αδελφό του τον κομμουνισμό.

10 01 2017
Κωνσταντίνος Κουσαρίδης

Θα σε παρακαλούσα να διαβάζεις πιο προσεκτικά. Πουθενά δεν αναφέρω ότι το σύνολο της ΠΑΟ ήταν φασίστες ή συνεργάτες των Γερμανών. Τονίζω μάλιστα ότι σε πολλές περιτώσεις είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στη συνεργασία με τους κατακτητές ή την εξόντωσή τους από τον ΕΛΑΣ, ενώ ανοιχτή και φανερή συνεργασία υπήρξε μόνο από μεμονωμένα άτομα ή μικρές ομάδες μετά τη διάλυση της οργάνωσης.
Όσο για τον παππού σου, ο αγώνας κατά των Βουλγάρων ήταν από τους πρωταρχικούς σκοπούς της ΠΑΟ και υπηρετήθηκε με συνέπεια μέχρι το τέλος. Είναι τραγική, αλλά δυστυχώς πολύ συχνή στην ιστορία μας αυτή η βλακώδης επιμονή να βάζουμε τις κομματικές μας ιδεοληψίες πάνω από το εθνικό μας συμφέρον κι έχει κοστίσει τη ζωή σε χιλιάδες άξιους πατριώτες από κάθε παράταξη.

11 01 2015
νενα παπαδοπουλου

Ο παππούς μου ήταν στην ΠΑΟ. Είχε έρθει από Ρωσσία, έκανε φυλακή εκεί και ήξερε πολύ καλά τις μεθόδους του Στάλιν και τους μηχανισμούς του ΚΚΕ. Ήθελε να μείνει αμέτοχος αλλά του ήλθε η εντολή να παρουσιαστεί στον ΕΛΑΣ και κατάλαβε περί τίνος πρόκειται. Έτσι κατέφυγε στην ΠΑΟ. Σημειώστε στην Τουρκία ήταν καπετάνιος.
Το ΚΚΕ γι αυτόν ήταν αντεθνικό, άθεο και εγκληματικό. Ήξερε ότι θα γινόταν υποχείριο για πράξεις που δεν ήθελε να κάνει. Μιλάω για την οργάνωση και για την Ιδεολογία, όχι για όσους ήταν με αυτό. Θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να προσχωρήσει σε αυτό.
Ο αδερφός του ήταν στον ΕΔΕΣ και συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου.
Ο πατέρας μου, λόγω του παππού πιάστηκε από τον ΕΛΑΣ. Τον έσωσε ο καπεταν-Ακρίτας που γνώριζε τον παππού μου.Και η αδελφή του πατέρα μου ήταν στον ΕΛΑΣ. Ίσως γι αυτό να μην σκότωσαν τον πατέρα μου, που ήταν τότε 15 χρονών.
Στη μάχη του Κιλκις ο πατέρας μου ήταν με τον ΕΛΑΣ και ο παππούς με την ΠΑΟ. Απέναντι.
Φοβερά πράγματα.
Ο πατέρας μου έψαχνε μετά τη μάχη μέσα στους νεκρούς τον πατέρα του… Και ο καπεταν-Ακρίτας του έλεγε για να του δώσει θάρρος. «Άντε βρε, που αυτοί είναι ικανοί να πιάσουν τον πατέρα σου!»
Όντως ο παππούς διέφυγε με τους δικούς του άντρες. Παραδόθηκαν μετά στους Άγγλους, διαφωνούντος του παππού μου που θεωρούσε την πολιτική της Αγγλίας μεγάλη «πουτάνα», και αυτοί με τη σειρά τους ρτφους δώσανε στον ΕΛΑΣ. Τους κλείσανε στο στρατόπεδο Παύλου Μελά και κάθε μέρα εκτελούσανε και κάποιους. Δεν ήρθε η σειρά του παππού. Τον είχανε και σιτιστή λόγω μόρφωσης. Έτσι επέζησε…
Ο πατέρας μου έψαξε μετά το τέλος του εμφυλίου για τον καπεταν-Ακρίτα, μήπως τον δικάσουνε, να πάει μάρτυρας υπεράσπισης του, αλλά δεν έμαθε τίποτε γι αυτόν. «Να δεις που θα τον φάγανε οι δικοί του» Μου έλεγε…..
Θέλω να πω με αυτά ότι άνθρωποι βρίσκονταν εδώ ή εκεί ανάλογα με τις συμπτώσεις ή με τη βία…. και οικογένειες και συγγενείς σε διαφορετικά στρατόπεδα και ήταν πολλοι αυτοί που προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους γνωστούς τους μέχρι να καταλαγιάσει η τρέλα…

10 01 2017
Νίκος

Σε αυτά τα λόγια κρύβεται μεγάλη αλήθεια. Χάθηκαν άδικα χιλιάδες άνθρωποι.

29 03 2012
ΗΛΙΑΚΟΣ

Κύριε Κουσαρίδη, μετα χαράς θα περιμένω την αντίκρουση εκ μέρους σας των επισημάνσεών μου.

Ως τότε, μερικές διευκρινίσεις:

– Ασφαλώς και οι πρωτογενείς πηγές («βαρύγδουπος» όρος μεν, ακριβέστατος δε) διακατέχονται από μεροληψία λόγω του ότι οι συγγραφείς τους βίωσαν τα γεγονότα και ως εκ τούτου είναι λογικό να παρουσιάζουν μονομερώς την δική τους οπτική. Για τον λόγο αυτό απέφυγα να χρησιμοποιήσω τα λεγόμενα των Παπαθανασίου και Φροντιστή κατά του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.
Αυτό όμως δεν ακυρώνει την χρησιμότητά τους. Οι συγκεκριμένες πρωτογενείς πηγές δεν μπορούν παρά να είναι κατατοπιστικότατες όσον αφορά την εσωτερική διάρθρωση και λειτουργία της ΠΑΟ.
Δεν μπορεί κάποιος να μιλάει για την ΠΑΟ χωρίς να τις λάβει υπόψη του.
Όπως, δεν μπορεί κάποιος να μιλάει για το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ της Μακεδονίας χωρίς να έχει διαβάσει Βαφειάδη, Κικίτσα, Μητσόπουλο, Κωνσταντάρα κτλ. Το αν συμφωνεί πολιτικά μαζί τους ή το αν τους θεωρεί αξιόπιστους, είναι μία άλλη ιστορία.

– Παρατήρησα ότι εμμείνατε στα γραπτά των Παπαθανασίου και Φροντιστή. Θα έπρεπε όμως να δείτε ότι η απάντησή μου βασίστηκε και σε γραπτά ελασιτών σκληροπυρηνικών (Βαφειάδης, Κικίτσας) και μη (Κωνσταντάρας), σε γραπτά Άγγλων (Χάμμοντ) που έζησαν από κοντά την ρήξη ΕΛΑΣ-ΠΑΟ αλλά και μεταγενέστερων ιστορικών (Καλλιανιώτης)

– Η δε κριτική που έκανε παλιότερα (το 1999) ο κ.Καλλιανιώτης στο έργο του Φροντιστή είναι σεβαστή, όπως εξίσου σεβαστή είναι και η μερική αναθεώρηση μέρους του… απ’ότι γνωρίζω τουλάχιστον.

26 03 2012
koysair

Δύο πράγματα είναι σίγουρα: 1ον: φαίνεται αμέσως από τις λεπτομερείς διευκρινήσεις – διορθώσεις ότι ο συντάκτης αυτού του άρθρου έριξε πολύ δουλειά. 2ον: σημαντικό μέρος αυτής της δουλειάς προέρχεται από πηγές με «θολά νερά».

Θα ξεκινήσω από το βαρύγδουπο όρο «πρωτογενείς πηγές» με τον οποίο ο κ. ΗΛΙΑΚΟΣ χαρακτηρίζει τα έργα των Παρμενίωνα Παπαθανασίου, Αθανάσιου Φροντιστή και Αθανάσιου Χρυσοχόου. Θα χρησιμοποιήσω λοιπόν κι εγώ μια βαρύγδουπη φράση: τον Κανόνα της Μεροληψίας. Σύμφωνα με αυτόν κάθε πηγή είναι μεροληπτική με κάποιον τρόπο. Τα ντοκουμέντα μας λένε μόνο αυτό που ο δημιουργός τους νόμιζε ότι συνέβη ή σε άλλες περιπτώσεις αυτό που ο δημιουργός τους θέλει να νομίζουμε ότι συνέβη. Για μία σειρά από λόγους θεωρώ ότι τα παραπάνω έργα είναι – παρά τις σημαντικές και λεπτομερείς πληροφορίες που παρέχουν – περισσότερο μεροληπτικά από άλλα. Στην ίδια κατηγορία φυσικά εντάσσω και άλλα έργα που επικαλείται ο κ. ΗΛΙΑΚΟΣ, τα οποία προέρχονται από μέλη της ΠΑΟ και εννοείται ότι της ίδιας ακριβώς αντιμετώπισης τυγχάνουν τα αντίστοιχα πονήματα μελών του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ή του ΚΚΕ.

Κι επειδή ο κ. ΗΛΙΑΚΟΣ δεν έχει κανένα απολύτως λόγο να δεχτεί τη δική μου εκτίμηση, ορίστε ένας σύνδεσμος (http://emfilios.blogspot.com/search/label/ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ%20ΤΟΥ%20ΕΡΓΟΥ%20ΤΟΥ%20Α%20ΦΡΟΝΤΙΣΤΟΥ%20«ΠΑΟ%20%20%20ΙΣΤΟΡΙΑ%20ΚΑΙ%20ΠΡΟΣΦΟΡΑ%20ΤΗΣ%20ΕΙΣ%20ΤΗΝ%20ΕΘ.%20ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΝ%201941%20–1945»%20(23%2F6%2F1999) που παραπέμπει σε μια κριτική του έργου του Α. Φροντιστή. Η κριτική ανήκει στον Α. Καλλιανιώτη, έργο του οποίου επικαλείται ο κ. ΗΛΙΑΚΟΣ για να απορρίψει τις θέσεις μου, οπότε υποθέτω ότι τη δική του άποψη τουλάχιστον την υπολογίζει και τη σέβεται.

Πέρα από τη διαφορά στην επιλογή των πηγών οφείλω να σημειώσω και κάτι ακόμα το οποίο θεωρώ ουσιώδες στην συγγραφή οποιουδήποτε ιστορικού άρθρου. Όταν ξεκίνησα την έρευνά μου για την ΠΑΟ δεν είχα προαποφασίσει την κατάληξή της. Έλαβα υπόψη μου τις μαρτυρίες, τις κρίσεις και τις ερμηνείες δεξιών, αριστερών και – κυρίως – ουδέτερων και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο ρόλος και η θέση της ΠΑΟ είναι «προβληματικά». Υπάρχουν στοιχεία που μαρτυρούν πατριωτική και αντιστασιακή δράση, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχουν και στοιχεία ίσης βαρύτητας που μαρτυρούν συνεργασία με τους κατακτητές.

Αν ο κ. ΗΛΙΑΚΟΣ θεωρεί τα μέλη της ΠΑΟ αξιόπιστους, αντικειμενικούς, ψυχρούς κι επιστημονικούς καταγραφείς της αλήθειας, των οποίων τα συγγράμματα δεν επιδέχονται την παραμικρή κριτική και αμφισβήτηση, τότε τού επιστρέφω αυθωρεί και παραχρήμα όλες τις κατηγορίες που μου απευθύνει περί ανακρίβειας, προχειρότητας και μονομέρειας. Αν πάλι η εθνικιστική του ιδεολογία είναι απαλλαγμένη από εθελοτυφλία, τότε του συστύνω ανεπιφύλακτα να στραφεί ΚΑΙ σε άλλες πηγές πληροφόρησης.

Όσον αφορά στην την αντίκρουση των επισημάνσεων του κ. ΗΛΙΑΚΟΥ επιφυλάσσομαι για αργότερα, όταν οι υποχρεώσεις μου θα μου επιτρέψουν να διαθέσω τον απαραίτητο χρόνο που απαιτείται για κάτι τέτοιο.

23 02 2012
ΗΛΙΑΚΟΣ
20 02 2012
ΗΛΙΑΚΟΣ

Εδώ δημοσιεύτηκε απάντηση στο παρπαάνω άρθρο:

http://istoriakatoxis.blogspot.com/2012/02/blog-post_17.html

Απάντηση σε ανακριβές άρθρο για την αντιστασιακή οργάνωση ΠΑΟ – μέρος Α’

9 12 2011
KillKiss

Νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ανιχνεύσει κανείς την φυσιογνωμία της Π.Α.Ο. 70 περίπου χρόνια μετά την ίδρυσή της, από το να μελετήσει τη φυσιογνωμία των – κατά δική τους δήλωση – εθνικιστών υπερασπιστών της.

Οι αναρτήσεις του αυτοαποκαλούμενου «καπετάν Γαρέφη», είναι πλέον εύγλωττες από οποιαδήποτε απάντηση, ή παραπομπή σε επίσημα κείμενα θα μπορούσα να διανοηθώ – κάτι που ωστόσο έχω ήδη πράξει στο αφιέρωμά μου για την ΠΑΟ (http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=190505&sid=f1a580f347794a588fd353d832305196&start=420), αλλά και στα Τάγματα Ασφαλείας (http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=11167&start=105).

Ιδιαίτερης μνείας αξίζει η άποψη του περί του δικαιώματος συμμετοχής Ελλήνων στα Waffen SS σε περίπτωση που η Ελλάδα ήταν ουδέτερη, «χωρίς να μπορεί να τους καταλογίσει κανείς το παραμικρό και χωρίς να θιγεί κανένας άλλος εκτός από τους εαμοβούλγαρους». Τέτοιες δηλώσεις δείχνουν ποιο ρεύμα ωθούσε εν πολλοίς ανθρώπους στην Π.Α.Ο. και τα Τάγματα Ασφαλείας, και τι εννούν οι σημερινοί υπερασπιστές τους μιλώντας για «εθνικισμό».

Από κει και πέρα, αγαπητέ συντοπίτη (;), δεν μου είναι δύσκολο να παραδεχθώ με την νηφαλιότητα που εξασφαλίζει η χρονική απόσταση, πως κάθε φόνος αμάχου είναι πράξη αποκρουστική και ανάξια τιμής – ακόμα και όταν ο φόνος έρχεται να ανταποδώσει την απώλεια κάποιου δικού σου ανθρώπου από συνεργάτες των χιτλερικών, όπως ο Σάββας ή ο Αγάπιος.

…Κι ακόμα κι αν είσαι συγγενής των τελευταίων, σου εύχομαι κι εγώ, καλή σου μέρα!

6 12 2011
καπεταν Γαρεφης

κιλκισιωτη,
αυτα που ειπα περι εθνικιστη που ηταν στο εαμ αρχικα και εκτελεστικε και τα αλλα για τα βρεφη και τους γεροντες που σφαγιαστηκαν, δεν τα εβγαλα απο το μυαλο μου. ηταν συγγενεις μου και οι 2 περιπτωσεις. καθως και μια τριτη περιπτωση οπου ο εθνικιστης προπαππος μου εκτελεστηκε στο πεδινο ως «ταγματασφαλιτης» και καλα, ενω δεν ηταν. το μονο του «εγκλημα» ηταν οτι ηταν εθνικοφρονας, οτι ηταν γιος μακεδονομαχου και οτι ειχε ξαδερφο παοτζη. α ναι ξεχασα και το σημαντικοτερο «εγκλημα» του. ειχε γη. μεγαλη αμαρτια αυτη για τους κομμουνιστες.

τα βρεφη και τους υπεριληκες μπορεις να τα βρεις στον πατο του πηγαδιου του γυναικοκαστρου.

οσο για τον εθνικιστη που ηταν στο εαμ και τον εκτελεσατε οταν καταλαβε οτι απο πισω απο την «εθνικη αντιστασιακη ομαδα » σας κρυβεται το κκε και οι σλαβοδουλοι, μπορεις να τον ψαξεις στο νεκροταφιο του συρακκου κιλκις μαζι με πολλους αλλους νεκρους απο την ιδια μοιρα.

καληνυχτα κιλκισιωτη εαμικε

6 12 2011
καπεταν Γαρεφης

ο Εθνικοσοσιαλιστης Μεταξας ξερουμε τι ΘΑ ηθελε να κανει και ξερουμε και τι εκανε εν τελη οταν τα πραγματα ηρθαν οπως ηρθαν.

ο αναλογος κομμουνιστης ηγετης της Ελλαδας, τι θα εκανε σε μια αναλογη κατασταση? αν πχ δεχομασταν ενα τελεσιγραφο παραδοσης απο την κομμουνιστικη ρωσσια?

α ρε κομμουνια «πατριωτες» αχαχαχαχαχαχχα

6 12 2011
καπεταν Γαρεφης

α ναι ξεχασα και τους τουρκοφωνους ποντιους. προδοτες και αυτοι ε? πως ειναι δυνατον ενας ανθρωπος που δεν γνωριζει την πραγματικη του γλωσσα αλλα παρολα αυτα ειναι εθνικιστης, πολεμαει στα ποντιακα ορη τους τουρκους κτλ, να ερχεται εδω στην μητροπολιτικη Ελλαδα ως προσφυγας και να γινεται ξαφνικα προδοτης?

ηταν δηλαδη αυτοι προδοτες? οι σνοφιτες τι ηταν ελληνες? οι βρωμοσκοπιανοσποροι.

κομμουνια δεν πειθετε κανεναν πλεον. προδοτες ησασταν ειστε και θα ειστε μονο εσεις και μαλιστα οχι γιατι κανετε προδοτικες πραξεις, αλλα κυριως γιατι η ιδια σας η μαρξιστικη ιδεολογια ειναι εξ ορισμου προδοτικη και εθνομηδενιστικη.
περαστικα σας

6 12 2011
καπεταν Γαρεφης

αγαπητε killkiss , ειμαι και γω συντοπιτης σου.
ισως θα μπορουσες να μας εξηγησεις 2 πραγματα για το εαμ…

1)γιατι το κκε απεκρυψε μανιωδως οτι αυτο κρυβετε πισω απο τον ελας?
πως καταφεραν και παγιδευσαν στις ταξεις του εαμ ατομα που καμια απολυτως ιδεολογικη σχεση δεν ειχαν με τον κομμουνισμο και γιατι οταν αυτοι θελησαν να αποχωρησουν (διοτι αντιληφθηκαν την αληθεια) ο ελας τους εκτελεσε?

2)πως ειναι δυνατον να λες οτι οι ταδε αιχμαλωτοι της μαχης του κιλκις πχ ειναι προδοτες συνεργατες των γερμανων κτλ και να τους εκτελεις και μαζι με αυτους να εκτελεις γυναικες, βρεφη νεογεννητα και υπεριληκες γεροντες που τους συνελαβες μεσα στα σπιτια τους? ηταν και τα βρεφη προδοτες?
μηπως τελικα ο μυθος του αντιστασιακου ελας πρεπει να τελειωσει καποτε και να βγει στο φως η αληθεια για τους σλαβοδουλους προδοτες , εαμοβουλγαρους?
μηπως καποτε θα πρεπει να μαθει ο απλος ελασιτης και οι απογονοι αυτου, οτι δεν υπηρξε αγωνιστης αλλα θυμα προδοτων πρακτορων της μοσχας? (αν τελος παντων δεχτουμε οτι υπηρξαν και απλοι αθωοι ελασιτες που δεν ηταν προδοτες αλλα πλανημενοι).

ας αναρωτηθει καποιος ειλικρινα μεσα του, πως γινεται καποιος του οποιου ο πατερας ηταν μακεδονομαχος και ο ιδιος πολεμησε στην κορυτσα τους αλβανοιταλους, να ειναι προδοτης επειδη πηρε οπλα πχ απο τους γερμανους για να χτυπησει τους πραγματικους προδοτες του εθνους?
και αν ειναι αυτος προδοτης..τοτε αυτος που ο πατερας του ηταν δεξι χερι του βοεβοδα πουστροφκσι και ο ιδιος ειναι αρχικαπετανιος μιας παραταξης που ευαγγελιζεται κοινωνικη ισοτητα μεσα ομως σε μια χωρα χωρις εθνος, αυτος τι ειναι?
ειναι προδοτης αυτος που αναγκαζεται να συνεργαστει με τον αντιπαλο του για να πολεμησει τον πραγματικο εχθρο και δεν ειναι προδοτης αυτος που επιθυμει την καταργησει του εθνους του οποιου τον γενησε?

ειναι προδοτης αυτος που αναγκαζεται να συνεργαστει με αυτους τους οποιους πολεμησε στο ρουπελ, για να γλυτωσει την χωρα του απο εναν ακομα πιο μεγαλο κινδυνο και δεν ειναι προδοτης αυτος που θελει να κατακερματισει την χωρα του προσφεροντας ως δωρο επαρχιες της σε αλλα κρατη-συνεργατες του?

θα τρελαθουμε τελειως πια! η αριστερη προπαγανδα σε ολο της το μεγαλειο.
μπορειτε ομως και κανετε προπαγανδα, γιατι οι κυβερνησεις μετα τον συμμοριτοπολεμο και οι φιλελευθεροι αγγλοσαξωνες φιλοι τους, σας προστατεψαν και αντι να εκτελεστειτε για αισχατη προδοσια, γινατε ηρωες στα ματια των ανοητων και ανιστορητων απλων προβατων που σας ψηφιζουν επι δεκαετιες…
και φυσικα ειχατε και μια αλλη μεγαλη τυχη που σας ευνοησε πολυ.
με την ηττα των γερμανων στον 2ο παγκοσμιο, ο εθνικοσοσιαλισμος δαιμονοποιηθηκε. με αποτελεσμα πολλοι Ελληνες που ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ειναι η τεινουν πολυ ιδεολογικα στις εθνικοσοσιαλιστικες αρχες, να εχουν καπελωθει απο εσας τους δηθεν «πατριωτες που επιθυμουν κοινωνικη μεριμνα και ισοτητα» και ετσι ο μεσος απολιτικος ελληνας να νομιζει οτι ειναι πιο κοντα στον διεθνισμο και τον κομμουνισμο παρα στον εθνικοσοσιαλισμο.
αυτη ηταν η μεγαλη σας κωλοφαρδια και μεγαλη μας ατυχια.

γιαυτο και παρατηρειται το αστειο φαινομενο, καποιος (ενοειται εντελως ασχετος με την πολιτικη και εντελως αδιαβαστος) να ψηφιζει κκε και να αποκαλει τον εαυτο του κομμουνιστη και ταυτοχρονα να λεει οτι ειναι πατριωτης, να βριζει τους τουρκους πχ να τρεχει στις εκκλησιες καθε κυριακη, να ψιλοβριζει και τους σιωνιστες εβραιους κτλ κτλ κτλ

ειναι ολοι αυτοι οι μπερδεμενοι αδιαβαστοι που βαση συναισθηματων θα μπορουσαν να ειχαν γινει εθνικοκοινωνιστες αλλα μετα την γερμανικη ηττα και μετα την κομμουνιστικη υπερπροπαγανδα περι «πατριωτικου» κομμουνισμου (ο διεθνισμος αποσιωπαται) εγιναν ψηφοφοροι του κκε, ως γνησια ΑΣΧΕΤΑ προβατα.

ξερεις τι λενε ομως ε? η αληθεια ΠΑΝΤΑ καποτε βγαινει στο φως. και η δικια σας περιοδος ευτυχιας καποτε θα ληξει. ετσι και αλλιως μονο στην Ελλαδα υπαρχει ακομα καθαροαιμο σταλινικο κομμουνιστικο κομμα, μεσα στην ευρωπαικη ενωση.

6 12 2011
καπεταν Γαρεφης

η πραγματικοτητα ειναι οτι (οχι μονο η π.α.ο αλλα ολοι οι ελληνες εθνικιστες της εποχης εκεινης) ειχαν να αντιμετωπισουν ενα «διλημα». απο την μια επρεπε να δρασουν ως εθνικιστες και να βαλουν πανω απο ολα το καλο του Ελληνικου εθνους. απο την αλλη επρεπε να δρασουν ως εθνικιστες , ενοωντας οτι επρεπε να κοντραριστουν με τους διεθνιστες, στην προκειμενη περιπτωση τους κομμουνιστες ελασιτες.
για να πετυχεις το πρωτο, αρκει να δημιουργησεις μια εθνικη αντιστασιακη ομαδα.
για το δευτερο πρεπει να βρεις τροπους ωστε η ομαδα σου να γινει ισχυροτερη απο αυτην των αντιπαλων και να καταφερεις ετσι να επικρατησεις.
το ιδανικο θα ηταν να συμβουν αυτα τα 2 ταυτοχρονα, χωρις την βοηθεια ξενων δυναμεων, ειδικα οταν οι δυναμεις αυτες ειναι οι εν λογο κατακτητες σου, ασχετως αν συμεριζεστε την ιδια ιδεολογια!!!

το ιδανικο ομως ειναι δυσκολο να συμβει, ειδικα οταν ο ενχωριος αντιπαλος (στην περιπτωση μας ο κομμουνισμος) σε ωθει στα ακρα , με πολλους τροπους και για πολλους λογους!

ετσι αναποφευκτα βρισκεσαι στο διλημα, «συνεργαζομαι με τον κατακτητη-που ειναι και ομοιδεατης μου- για να νικησω τον επερχομενο κινδυνο του κομμουνισμου και τον προαιωνιο κινδυνο του σλαβισμου?
η καθομαι και με καταστρεφουν οι αντιπαλοι μου, γιατι δεν θελω να γινω συνεργατης του κατακτητη της χωρας μου??

δυσκολο ερωτημα πραγματι. ως εθνικιστης θα απαντουσα οτι με τον κατακτητη δεν συνεργαζεσαι ποτε, ακομα και αν ειστε ομοιδεατες. δεν ειμαστε κομμουνιστες εμεις να συνεργαζομαστε στα πλαισια του διεθνισμου με τους αλλους κομμουνιστες, κατα του εθνους μας!

μενεις λοιπον μονος σου και διεξαγεις εναν διμετωπο αγωνα και κατα των ιδεολογικων σου αντιπαλων και κατα του κατακτητη οποιος και αν ειναι αυτος!

η περιπτωση ομως της Π.Α.Ο (η μαλλον ορισμενων μελλων της καθως και ορισμενων ταγματασφαλιτων) δεν ειναι τοσο απλη.

υπηρχαν καποια γεγονοτα που δικαιολογουν το σκεπτικο και τις πραξεις τους.
για παραδειγμα, οταν και οποιοι συνεργαστηκαν με τους γερμανους (ουσιαστικα δεχτηκαν ενα ατυπο «συμφωνο μη επιθεσης με αυτους) γνωριζαν πολυ καλα οτι ο γερμανικος στρατος σε λιγους μηνες θα αποχωρουσε οριστικα απο την Ελληνικη επικρατεια. αρα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ δεν αποτελουσαν πλεον εχθρο, μιας και δεν ηταν δυναμη κατοχης αλλα απομειναρια αυτης…
ο πραγματικος εχθρος του Ελληνικου εθνους που ειχε απομεινει ηταν ο πανσλαβισμος και τα προδοτικα οργανα αυτου, δηλαδη οι κομμουνιστες.

ετσι λοιπον το διλλημα για τους Εθνικιστες απλουστευτηκε : κραταμε τα προσχηματα και δεν συνεργαζομαστε με τον κατακτητη εναντιον του προδοτη?
ή κανουμε τα παντα για να εξουδετερωσουμε τον πραγματικο κινδυνο που ειναι ο προδοτης αυτος?
καποιοι εκαναν το πρωτο. αλλοι ακολουθησαν το δευτερο. στην περιπτωση της Π.Α.Ο και δεδομενων των ιδιαιτερων συνθηκων που υπηρχαν εκεινη την χρονικη στιγμη (πχ αποχωρηση των γερμανικων δυναμεων κτλ) δεν μπορω να κατηγορησω κανεναν απο τους 2, ουτε αυτους που δεν θελησαν να συνεργαστουν με τους γερμανους, ουτε αυτους που συνεργαστηκαν.
παρολο που προσωπικα ξαναλεω, θα προτιμουσα μια γνησια εθνικιστικη οργανωση να πολεμησει τον κομουνισμο χωρις να στηριχθει σε γερμανικη βοηθεια!

Αν η Ελλας δεν ηταν κατω απο κατοχη και ειχε παραμεινει ουδετερη στην διαρκεια του πολεμου, τοτε ναι, ας πηγαιναν και Ελληνες εθνικιστες ως εθελοντες στα waffen ss στο ανατολικο μετωπο, να βοηθησουν εναντιων των κομμουνιστων.
τοτε νομιζω οτι κανεις δεν θα μπορουσε να καταλογισει στους εθνικιστες αυτους το παραμικρο. ισως μονο οι αμεσα θιγομενοι, δηλαδη οι εαμοβουλγαροι 🙂

εν παση περιπτωση, η σταση που κρατησε η πλειοψηφια των εθνικιστων(για να μην πω ολοι) ηταν σαφως πιο «εθνικη» απο αυτη των κομμουνιστων. θα ειχε μεγαλο ενδιαφερον να δουμε τι θα γινοταν αν στην Ελλαδα ειχε επιτεθει η σοβιετικη ενωση αντι του 3 ραιχ…
ως γνησιοι διεθνιστες «συντροφοι», πιστευω οτι οι κομμουνιστες θα ειχαν πολεμησει στο πλευρο του σοβιετικου εισβολεα.
διοτι αν ενας ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ δελεαζεται απο το να δεχτει βοηθεια ξενικη για να καταπολεμησει τον κομμουνισμο, σκεφθειτε ποσο δελεαστικο θα ηταν για εναν ανθρωπο που θελει καταργησει συνορων και που δεν δεχετε ουσιαστικα τις εθνοτητες, το να παει στο πλευρο του ομοιδεατη του. πιστευω οτι θα το εκαναν χωρις δευτερη σκεψη. καμια «τυψη» δεν προκειται να νιωσει ο πραγματικα διεθνιστης οταν προδιδει το εθνος του. διοτι πολυ απλα δεν πιστευει στην ουσιαστικη υπαρξη του, παρα το αποκαλει τεχνητα χαλκευμενο μορφωμα…

ας μη μιλανε οι κομμουνιστες λοιπον για δωσιλογους. αυτοι ειναι δοσιλογοι εξ ιδεολογιας και εξορισμου !!!

αυτοι εξαλλου δεν ηταν που αρχισαν να καλουν τον κοσμο σε αντισταση ΜΟΝΟ οταν οι γερμανοι επιτεθηκαν στην σ. ενωση? 🙂 προφανως τοτε τους επιασε ο πονος, για την πραγματικη πατριδα τους, την σοβιετικη ενωση.

τουλαχιστον οι Εθνικιστες (ακομα και αυτοι που στο τελος συνεργαστηκαν με τον ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΟ κατακτητη ομοιδεατη τους) εβαλαν πανω απο ολα το Εθνος και τα οποια λαθη εκαναν τα εκαναν απο την βιαση τους να υπερασπιστουν τον Ελληνισμο απο την κομμουνιστικη προδοτικη απειλη η να εκδικηθουν για τα εγκληματα που ειχαν υποστει απο τους ελασιτες!

22 07 2011
KillKiss

Αγαπητέ Κώστα

Σε παραπέμπω σε ένα μικρό αφέρωμά μου στην Π.Α.Ο., στο πλαίσιο μιας διαδικτυακής διαμάχης για τον ρόλο της και τις επιθέσεις του ΕΑΜ εναντίον της. Σ’ αυτό θα βρεις πολύτιμα στοιχεία που δεν θα συναντήσεις αλλού.

Καλή ανάγνωση!

http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=190505&sid=f1a580f347794a588fd353d832305196&start=420

22 07 2011
Κώστας Τσιρώνης

Ενδιαφέρον κείμενο, του οποίου ο συντάκτης προσπαθεί να φανεί αμερόληπτος. Υπάρχουν όμως αρκετές ανακρίβειες και παραλείψεις.

23 07 2011
koysair

Ανακρίβειες και παραλείψεις; Μπορείς να γίνεις σαφέστερος;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: