Αντίο, καλέ μας άνθρωπε

3 05 2011

Υπάρχει έστω κι ένας στην Ελλάδα που να μην έχει γελάσει μέχρι δακρύων με τα παθήματα, τα καμώματα, την ηθοποιΐα του Θανάση Βέγγου;

Μάλλον όχι.

Από όλο το γέλιο που τόσο απλόχερα μας χάρισε, εγώ έχω να θυμάμαι ένα δικό του δάκρυ.

Ήταν καλοκαίρι του 1995 και ο, 68χρονος πια, Βέγγος είχε μόλις κατέβει από τη σκηνή του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου. Είχε παίξει την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη και ακόμα φορούσε το κοστούμι του Τρυγαίου, όταν τον πλησίασε η κάμερα και η ρεπόρτερ τον ρώτησε κάτι – δε θυμάμαι τι.

Κι εκεί, μπροστά στην κάμερα, αυτός ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ άνθρωπος έκλαιγε σαν μικρό παιδί για την τιμή που του είχε γίνει: να πατήσει σ’ αυτή την κοιτίδα του θεάτρου και να κάνει αυτό για το οποίο τον είχαμε αγαπήσει όλοι.

Ηθοποιός, με την αρχαία έννοια του όρου.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: