Tonight is a beautiful night…

26 06 2011

…and one of my favorite things is to see 10.000 people jumping up and down for this next song.

Το είπε, λίγο πριν ηχήσουν οι νότες του We are all made of stars, και το κάναμε.

Περί Moby φυσικά ο λόγος, και το επεισόδιο έλαβε χώρα στη συναυλία που έδωσε στο Θέατρο Γης (also known as Νταμάρι) την Πέμπτη που μας πέρασε (23/6). Να πω την αλήθεια, αν δεν με παράσερνε η Έφη δε θα πήγαινα. Τον είχα ξαναδεί τον καλλιτέχνη μια φορά κι έναν καιρό στην Αθήνα (Rockwave 2000) και είχα ευχαριστηθεί μια καταπληκτική συναυλία, αλλά οι μουσικές του δεν είναι δα και οι αγαπημένες μου. Επιπλέον, από τη στιγμή που έμαθα ότι θα παίξει στο Νταμάρι, κάτι δε μου κολλούσε.

Κατάλαβα τι ήταν αυτό, μόνο όταν βρέθηκα μέσα στο χώρο της συναυλίας. «Καλά, αυτός παίζει χορευτική μουσική. Πού θα χορεύει ο κόσμος, στις κερκίδες του θεάτρου;» σκέφτηκα, ο άμυαλος.

Ε, ναι λοιπόν, στις κερκίδες. Και στις σκάλες. Και στο χώρο μπροστά στη σκηνή. Και στα βράχια πέριξ του θεάτρου. Και στις τουαλέτες ακόμα. Moby είναι αυτός, δεν είναι παίξε – γέλασε. Κατάφερε να κάνει πάνω 7.000 κόσμου που είχε στριμωχτεί σε κάθε πιθανή γωνιά του θεάτρου να χορεύει, να κουτσοπηδάει, να τραγουδάει και στο τέλος της συναυλίας να παραληρεί γιατί είχε την σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσει μια αληθινά επαγγελματική παράσταση, από έναν εξαιρετικό μουσικό.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Την οποία αρχή έκανε κάποιος Μonsieur Minimal, δικό μας παιδί, που εμφανίστηκε εννιά παρά δέκα. Ηλεκτρονική μουσική έπαιζε κι αυτός, είχε κάποια κομμάτια που ήταν ευχάριστα, κάποια άλλα που ήταν ψιλοβαρετά, γενικά η παρουσία του δεν μου φάνηκε ως κάτι το ιδιαίτερο. Υπήρχαν κάποιοι που τον ήξεραν, ή απλά γούσταραν με αυτά που άκουγαν, υπήρχαν κι αυτοί που χειροκροτούσαν από ευγένεια και κοιτούσαν το ρολόι τους (Μα καλά, μόνο είκοσι λεπτά πέρασαν; Πόση ώρα θα παίξει ακόμα;).

Ο Moby έσκασε μύτη στη σκηνή στις δέκα ακριβώς, χωρίς ούτε ενός λεπτού καθυστέρηση απ’ ότι ήταν προγραμματισμένο!!!

Ο τύπος έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να μας ξεσηκώσει. Έπαιξε σχεδόν αποκλειστικά μεγάλες επιτυχίες του, παρόλο που το νέο του άλμπουμ μόλις κυκλοφόρησε (η λίστα των τραγουδιών της συναυλίας είναι εδώ). Μας μιλούσε συνέχεια. Μας τραβούσε φωτογραφίες.

Έκανε επίδειξη των ικανοτήτων του στην κιθάρα παίζοντας μια ωραία διασκευή του Whole lotta love.

Αφιέρωσε τραγούδια: σε εμάς προσωπικά, στην πόλη μας, σ’ όλη την κοινωνία την άτιμη. Μετά από κάθε τραγούδι πετούσε καμιά δεκάρια thank you  γαρνιρισμένα με μερικά efharisto (έκανε και πλάκα με την προφορά του). Γενικά περάσαμε πάρα πολύ ωραία στη μία ώρα και σαράντα περίπου λεπτά που κράτησε η συναυλία.

Κράτησε για τελευταίο τραγούδι το Lift me up και καλά έκανε, αφού στο άκουσμά του σηκώθηκαν και οι πέτρες.

Το encore περιλάμβανε μόνο ένα τραγούδι, το Feeling so real.

Τώρα που το σκέφτομαι, ο Σπύρος δεν έχει δει το Moby. Μάλλον θα τον πάρουμε μαζί μας την επόμενη φορά που θα έρθει στα μέρη μας. Και τη μεθεπόμενη θα πάρουμε και τη Φοίβη.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: