Μικροί Ήρωες

20 08 2011

Το πρόγραμμά για σήμερα (Τρίτη, 16/8) είναι ξεκάθαρο: θα πάμε στα Φαλάσαρνα, μία από τις παραλίες για τις οποίες έσταζαν μέλι όλοι όσοι μας έδωσαν πληροφορίες για την Κρήτη. Ετοιμαζόμαστε λοιπόν, ξεκινάμε και λίγο αργότερα φτάνουμε στο Καστέλι Κισσάμου. Εκεί σταματάμε για να πάρουμε πληροφορίες για τις εκδρομές με πλοίο που περνάνε από τη Γραμβούσα και καταλήγουν στον Μπάλο. Δε μπορώ να πω ότι ενθουσιαστήκαμε με αυτά που μάθαμε. Δεν είναι τόσο η αλμυρή τιμή του εισιτηρίου που μας χάλασε (22€ οι μεγάλοι, 11€ τα παιδιά), όσο το πρόγραμμα, το οποίο προβλέπει μόλις μία ώρα στάση στον Μπάλο.

Λίγα χιλιόμετρα μετά, βλέπουμε τη μοιραία πινακίδα. Φαλάσαρνα 11, έγραφε. Κι από κάτω: Μπάλος 11. Ναι, το ξέρουμε ότι έχει χωματόδρομο, αλλά ο πειρασμός είναι πολύ μεγάλος. Και οι οδηγοί μας έχουν εκδοθεί το 2004. Μπορεί η κατάσταση να έχει βελτιωθεί. Και ο δρόμος αποδεικνύεται πολύ απατηλός. Τα πρώτα τρία χιλιόμετρα είναι άσφαλτος. Περνάμε το τελευταίο χωριό, την Καλυβιανή, κι η άσφαλτος συνεχίζεται. Αρχίζουμε να ελπίζουμε. Ακόμα κι όταν πατάμε τελικά στο χωματόδρομο, τα πράγματα δεν είναι άσχημα. Καλοστρωμένος, πατημένος από πολλούς, το αυτοκίνητο τσουλάει χωρίς πολλά τραντάγματα.

Δύο χιλιόμετρα αργότερα βλέπουμε την πινακίδα του Δασαρχείου. Προειδοποιεί ότι μετά από πέντε χιλιόμετρα υπάρχει ένα φυλάκιο, στο οποίο πρέπει να καταβληθεί αντίτιμο 1€ για να μας επιτραπεί η είσοδος στην παραλία του Μπάλου. Από εκεί και μετά ο δρόμος αρχίζει να χειροτερεύει. Στην αρχή μερικές πέτρες, μετά κάμποσες γούβες, ύστερα συσσωρευμένη άμμος πάνω στο δρόμο και τέλος όλα αυτά μαζί σε μια ζόρικη ανηφόρα. Όλα αυτά σε έναν γυμνό ξερότοπο, όπου τα κατσίκια ψάχνουν αγωνιωδώς για λίγη σκιά κάτω απ’ τα βράχια, αλλά με ομολογουμένως εντυπωσιακή θέα προς τα κάτω.

 

 

 

Για επιστροφή πια ούτε λόγος. Έχουμε προχωρήσει πολύ, έχουμε ταλαιπωρήσει τους εαυτούς μας και το αυτοκίνητο και τα βάσανά μας απέχουν άλλα τρία χιλιόμετρα από το τέλος τους.

Οι αυταπάτες μας διαλύονται στο φυλάκιο. «Έχετε περίπου άλλο ένα χιλιόμετρο μέχρι το πάρκιγκ και μετά είναι καμιά οχτακοσαριά μέτρα περπάτημα ως την παραλία», μας λέει η υπάλληλος. Στο πάρκιγκ με περιμένει νέο σοκ. Νόμιζα ότι μόνο εμείς θα υποβάλλαμε ένα συμβατικό αυτοκίνητο σε τέτοια βασανιστήρια. Γύρω μου όμως βλέπω από νοικιασμένα Getz μέχρι Saab 9.3 και Passat. Μέχρι να συνέλθω καταφτάνει κι ένα Scenic με το χαρακτηριστικό Ν στην πινακίδα. «Πατριώτη, σε βλέπαμε που ανέβαινες τσούκου – τσούκου και παίρναμε κουράγιο να συνεχίσουμε κι εμείς», μου λένε.

Ζαλωνόμαστε τα μπαγκάζια μας και ξεκινάμε. Οχτακόσια μέτρα δεν είναι πολλά, αλλά όποιος τα μέτρησε μάλλον δεν ήξερε ποιο νούμερο είναι μετά. Χρειαστήκαμε περίπου μισή ώρα για να τα κατεβούμε και μία ώρα και δέκα λεπτά (με πέντε στάσεις) για να τα ανεβούμε. Ο Σπύρος και η Φοίβη περπάτησαν περίπου το 80% της συνολικής απόστασης, χωρίς να κλάψουν, χωρίς να φοβηθούν, χωρίς να γκρινιάξουν για την κούραση ή την απόσταση!!! Μόνο όταν φτάσαμε ξανά στην άσφαλτο, έχοντας διανύσει σε πενήντα λεπτά, με μέση ωριαία ταχύτητα εννιά, οχτώ από τα πιο κακοτράχαλα χιλιόμετρα που έχω δει στη ζωή μου, ο Σπύρος μας έβαλε να του υποσχεθούμε: όχι ξανά θάλασσα με χωματόδρομο. Αν άξιζε τον κόπο; Θα αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν.

Η επιστροφή μας περιλάμβανε στάση στο χωριό Αφράτα κι επίσκεψη στην ταβέρνα «Της Λίτσας τα καμώματα». Η Λίτσα μας περιποιήθηκε αυτοπροσώπως και τα πεντανόστιμα φαγητά της ήταν το βάλσαμο που χρειαζόμασταν στο τελείωμα αυτής της μέρας.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: