Η μακαρονάδα της παρηγοριάς

28 08 2011

Σήμερα (Σάββατο, 20/8) θέλαμε να πάμε στην Πρέβελη. Στο όνομα αυτό ακούν δύο προορισμοί: η γνωστή μονή Πρέβελης και η ακόμα πιο γνωστή ομώνυμη παραλία, also known as παραλία του Φοίνικα.

Παραλία Πρέβελης (Φοίνικα)

Πήραμε ξανά το δρόμο για το Ρέθυμνο κι από εκεί στρίψαμε νότια, ακολουθώντας τις σχετικές πινακίδες. Η διαδρομή δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο μέχρι που στρίψαμε προς το χωριό Κοξαρέ. Από εκεί ξεκινάει ένα πανέμορφο κομμάτι που περνάει μέσα από το Κουρταλιώτικο φαράγγι (ονομάστηκε έτσι από τις πέτρες που κατρακυλούν και κουρταλούν – κροταλίζουν στα τοιχώματά του),

Κουρταλιώτικο φαράγγι

από την Κάτω Μονή Πρέβελης (έχει εγκαταλειφθεί εδώ και πολύ καιρό και όσα κτίρια απέμειναν όρθια ρημάζουν κι αυτά σιγά – σιγά) και καταλήγει στην Πίσω Μονή Πρέβελης με την ατελείωτη θέα στο Λιβυκό πέλαγος.

Μονή Πρέβελης - θέα στο Λιβυκό

Η μονή έχει μεγάλη ιστορία κι έπαιξε κι αυτή το ρόλο της στις αναρίθμητες επαναστάσεις των Κρητικών, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της – διεθνούς – φήμης της οφείλεται στα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη διαρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Ήταν Αύγουστος του 1941 όταν τα υπολέιμματα του βρετανικού εκστρατευτικού σώματος στην Ελλάδα έτρεχαν να γλυτώσουν από τις γερμανικές δυνάμεις που ολοκλήρωναν την κατάληψη της Κρήτης. Οι μοναχοί της Πρέβελης και οι κάτοικοι των γύρω χωριών ανέλαβαν να τους κρύψουν και να τους προστατέψουν και με μία μεγάλη, δύσκολη και άκρως επικίνδυνη – ιδίως για τους ντόπιους και τις οικογένειές τους – επιχείρηση αρκετές χιλιάδες εξ αυτών, κυρίως Νεοζηλανδοί, διαπαιρεώθηκαν στην Αίγυπτο.

Η επίσκεψη στη μονή κύλησε ομαλά (διαθέτει ένα ενδιαφέρον μικρό μουσείο και όλος ο χώρος είναι πολύ καλά οργανωμένος για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών), αλλά η επίσκεψη στην παραλία ήταν άλλου παπά ευαγγέλιο. Δεν ήταν τόσο η κάθοδος σε αυτήν – εδώ κατεβήκαμε στον Μπάλο, στην Πρέβελη θα κωλώναμε; – όσο ο άκρως εκνευριστικός βοριάς που κατέβαινε από τα γύρω βουνά και το φαράγγι. Η κατεύθυνσή του δεν του επέτρεπε να σηκώσει κύματα, σήκωνε όμως την άμμο που βίτσιζε κάθε ακάλυπτη επιφάνεια δέρματος. Έτσι, χρειαστήκαμε περίπου 20 λεπτά για να κατεβούμε τα σκαλιά και τα βράχια που οδηγούν στην παραλία και γύρω στη μισή ώρα αναμονής μήπως κοπάσει ο άνεμος. Σ’ αυτό το διάστημα η άμμος κατάπιε μισό ροδάκινο και λίγη φρουτόκρεμα, ο αέρας πήρε μαζί του τα μπρατσάκια της Φοίβης και η θάλασσα παραλίγο να μας βουτήξει μία πετσέτα. Σε πείσμα όλων των αντιξοοτήτων, εγώ επέμενα να βουτήξω και για να τονίσω τη θέλησή μου, έβγαλα το μπλουζάκι. Τριάντα δευτερόλεπτα αργότερα έσπευδα να το ξαναφορέσω, έχοντας νιώσει στο πετσί μου τι είναι και πώς γίνεται η αμμοβολή.

Δεδομένης της κατάστασης και με τη νύστα να έχει προστεθεί στην κούραση και την ταλαιπωρία των παιδιών, αποφασίσαμε να εγκαταλείψουμε τον αγώνα. Ζαλωθήκαμε τα παιδιά, πήραμε τον ανήφορο και μετά εγώ ξαναροβόλησα στην παραλία για να φέρω και τα μπαγκάζια μας. Εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω από εκεί στεγνός κι αυτό το λάθος παραλίγο να το πληρώσω ακριβά. Βλέπετε, δεν υπολόγισα με πόση δύναμη θα μ’ έσπρωχναν ο αέρας και η θάλασσα προς τ’ ανοιχτά και μέχρι να καταφέρω να βγω έξω, είδα κι έπαθα.

Απογοητευμένοι πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Μας περίμενε ακόμα μία απογοήτευση στο χωριό Αρμένοι και στην ταβέρνα του Τζίτζικα. Ο χώρος είναι θαυμάσιος, μέσα στα πλατάνια, με τρεχούμενα νερά γύρω – γύρω και ο τύπος διαλαλεί ότι σερβίρει βιολογικά προϊόντα – πλην ελαχίστων και σημειωμένων στον κατάλογο εξαιρέσεων – μαγειρεμένα μάλιστα σε κουζίνα με υγραέριο. Έλα όμως που η εξυπηρέτηση των πελατών πήγαινε με ρυθμούς ανάπηρης χελώνας… Κι όταν κάποτε ήρθαν στα χέρια μας οι κατάλογοι (στον ίδιο χρόνο που είχαμε χρειαστεί για να κατεβούμε με τα μωρά στην παραλία της Πρέβελης), είδαμε ότι οι τιμές ήταν τόσο απαράδεκτα υψηλές που επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο και φύγαμε τρέχοντας.

Καταλήξαμε απηυδισμένοι στο Δον Ροζάριο, ένα ιταλικό εστιατόριο πολυτελείας, γύρω στα 10 χιλιόμετρα πριν τα Χανιά. Ξέραμε ότι θα πληρώναμε ακριβά αυτή την επιλογή μας, αλλά πιστεύαμε ότι τα λεφτά μας θα έπιαναν τόπο. Και δεν πέσαμε έξω. Φάγαμε τις καλύτερες μακαρονάδες της ζωής μας (κι αυτό το δήλωσε η Έφη που είναι γνωστή μακαρονού),

Δον Ροζάριο - καρμπονάρα

Δον Ροζάριο - ταλιατέλες με 4 είδη μανιταριών

η εξυπηρέτηση ήταν παραπάνω από άψογη (είναι χαρακτηριστικό πως όταν έφυγε ένα πιρούνι από τα χέρια της Φοίβης, έτρεξε ο ιδιοκτήτης να το μαζέψει και να ζητήσει να φέρουν άλλο πριν προλάβουμε εμείς να κάνουμε το παραμικρό) και είναι και κάποιες χειρονομίες που πραγματικά σε κερδίζουν. Για τα παιδιά παραγγείλαμε μακαρονάδα σκέτη, κάτι που – φυσιολογικά – δεν υπήρχε στον κατάλογο. Προφανώς, το πιάτο αυτό θεωρήθηκε τόσο απλό κι ευτελές, που αρνήθηκαν να το χρεώσουν!

Δον Ροζάριο - δελτίο παραγγελίας

Πάντως μετά τη θαλασσινή πίκρα που φάγαμε σήμερα, αποφασίσαμε την επομένη να παραμείνουμε στη στεριά.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: