Το Φραγκοκάστελο κι οι Δροσουλίτες

5 09 2011

Θα πας στο τάδε μέρος; Τρελός είσαι; Ο δρόμος είναι χάλια…

Ως ανάποδος άνθρωπος που είμαι, όταν ακούω τη συγκεκριμένη φράση (και την ακούω μάλλον συχνά) παίρνω ανάποδες. Εννιά φορές στις δέκα, οι σχετικές μαρτυρίες για την κατάσταση του δρόμου, για την απόσταση, για την ώρα που χρειάζεται μέχρι τον τελικό προορισμό κτλ κτλ αποδεικνύονται τουλάχιστον αναξιόπιστες.

Κατεβαίνοντας στα Σφακιά

Έτσι έγινε και σήμερα (Τρίτη, 23/8) που θέλαμε να πάμε προς τα Σφακιά. Ο χάρτης έδειχνε ότι στη γύρω περιοχή υπάρχουν κάμποσες παραλίες, ο οδηγός τις εκθείαζε όλες, οπότε το μόνο που έμενε ήταν να επιλέξουμε μία απ’ όλες. Θέλοντας να συνδυάσουμε το τερπνό (βουτιές) μετά του ωφελίμου (αξιοθέατα) αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε στο Φραγκοκάστελο. Ο δρόμος αποδείχθηκε καινούριος και καλοστρωμένος (με εξαίρεση ένα κομμάτι κοντά στα Σφακιά μήκους ενός χιλιομέτρου πάνω – κάτω), τα τούνελ στο Σφακιανό φαράγγι ήταν όλα διπλής κατεύθυνσης, ο μοναδικός κίνδυνος για τους οδηγούς ήταν να ξεχαστούν χαζεύοντας τη θέα κατά την τελική κατάβαση προς τη Χώρα Σφακίων. Συνολικά χρειαστήκαμε περίπου μιάμιση ώρα άνετης οδήγησης για να φτάσουμε από τα Χανιά στο Φραγκοκάστελο και η παραλία άξιζε να κάνεις ακόμα και το διπλάσιο δρόμο.

Αούτομπαν Ρεθύμνου - Χώρας Σφακίων

Η θέα από την αούτομπαν

Η παραλία του Φραγκοκάστελου

Φραγκοκάστελο

Η ιστορία αυτού του ξεχασμένου κάστρου είναι γοητευτική και μυστηριώδης. Χτίστηκε φυσικά από τους Βενετούς το 1370 και οι ντόπιοι αποφάσισαν να το αγνοήσουν επιδεικτικά. Σε στρατηγική θέση δε βρίσκεται, κανένα κομβικό σημείο δεν ελέγχει, οπότε αυτοί συνέχισαν να κάνουν τις εξεγέρσεις τους στα διπλανά βουνά και καταράχια. Η φρουρά δεν είχε τίποτα να κάνει πέρα από το να λιάζεται και κάποια στιγμή το κάστρο εγκαταλείφθηκε και αφέθηκε να ρημάξει εν ειρήνη.

Η ησυχία του ταράχτηκε για πρώτη φορά το 1828, δηλαδή μετά από 458 χρόνια αχρησίας. Η επαναστατική κυβέρνηση έκατσε και σκέφτηκε και αποφάσισε ότι η επανάσταση στην Κρήτη δεν έβαινε καλώς. Οι Κρητικοί εμφανίζονταν απρόσμενα σε μέρη που τους βόλευε, ή που δεν τους περίμεναν, σκότωναν μερικούς Τούρκους ή Αιγύπτιους (απ’ αυτούς που είχε φέρει ο Ιμπραήμ το 1824) και μετά έτρεχαν να ξανακρυφτούν στα δυσπρόσιτα βουνά τους. Εφάρμοζαν δηλαδή την παμπάλαια, δοκιμασμένη και πετυχημένη τακτική του κλεφτοπόλεμου.

Οι κυβερνητικοί φωστήρες (από τότε υποφέρουμε από τέτοιους) θεώρησαν ότι οι ίδιοι ξέρουν καλύτερα από πόλεμο κι έστειλαν στην Κρήτη τον Ηπειρώτη Χατζημιχάλη Νταλιάνη με 600 πεζούς και 70 ιππείς. Αποστολή αυτού του… εκστρατευτικού σώματος ήταν η απελευθέρωση της Κρήτης με κανονικές μάχες σε ανοιχτό πεδίο!!! Οι Τούρκοι έστειλαν εναντίον τους έτσι, για τα προκαταρκτικά, 8.000 πεζούς και 400 ιππείς με επικεφαλής τον Μουσταφά πασά. Το νέο μαθεύτηκε αμέσως και οι ντόπιοι προσπάθησαν να πείσουν τον Χατζημιχάλη να τραβηχτεί στα βουνά και ν’ ακολουθήσει τη δική τους τακτική. Ο Χατζημιχάλης αρχικά αρνήθηκε, μετά τους έβρισε κιοτήδες και τέλος, ετοιμάστηκε να πολεμήσει στην πεδιάδα που ανοίγεται μπροστά στο Φραγκοκάστελο.

Η μάχη ήταν άγρια και μέσα σε μια ώρα οι Ηπειρώτες είχαν χάσει 200 άντρες και τον αρχηγό τους, προξενώντας περίπου τις διπλάσιες απώλειες στους Τούρκους. Βλέποντας ότι η αναλογία 400 προς 8.000 δεν ήταν και πολύ ευνοϊκή, αναζήτησαν μια εναλλακτική λύση για να μη μακελευτούνε τζάμπα και βερεσέ και τότε είδαν το Φραγκοκάστελο! Παρατημένο, μισοερειπωμένο, αλλά τουλάχιστον θα τους προσέφερε κάλυψη και μια ευκαιρία να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Έτρεξαν λοιπόν, ταμπουρώθηκαν μέσα και, 458 χρόνια μετά την κατασκευή του, το κάστρο έβρισκε μια θέση στην Ιστορία και αποδείκνυε περίτρανα ότι οι Βενετοί ήταν τσακάλια στην οχυρωματική.

Εφτά μέρες πολιόρκησε ο Μουσταφά πασάς το Φραγκοκάστελο και στο μεταξύ οι Σφακιανοί όλο και μαζεύονταν σα μαύρα σύννεφα στα γύρω βουνά. Είδε κι απόειδε ο Μουσταφά κι επειδή χαζός δεν ήτανε, αποφάσισε να ξεμπερδεύει μ’ αυτό το μπελά το συντομότερο δυνατόν. Μήνυσε στους κλεισμένους και τους έταζε ό,τι τραβούσε η ψυχούλα τους, αρκεί να φεύγανε απο τούτο το ρημάδι και να τελείωνε επιτέλους η μάχη. Δέχτηκαν εκείνοι κι ο Τούρκος κράτησε τη μπέσα. Τους άφησε να βγουν και να φύγουν, ελεύθεροι, με τ’ άρματά τους και μετά γκρέμισε τους πύργους απ’ τη μεριά της ξηράς για να το αχρηστέψει και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Οι Σφακιανοί όμως δεν του χαρίστηκαν. Μέσα στα φαράγγια απ’ όπου έπρεπε να περάσει ο τούρκικος στρατός έστησαν ενέδρες και ο Μουσταφά έχασε περισσότερους άντρες στη διαδρομή, παρά μπροστά στο Φραγκοκάστελο.

Από τότε κάθε χρόνο, στα τέλη Μαΐου (17 – 18 του μηνός με το παλιό ημερολόγιο έγινε η μάχη), μια σειρά από μαυροντυμένους πεζούς και καβαλαραίους εμφανίζεται με το πρώτο φως της μέρας, λίγο πριν κάτσει η πρωινή ομίχλη. Ξεπηδάνε πάνω απ’ την ερειπωμένη μονή του Αγίου Χαραλάμπους κρατώντας όπλα και σπαθιά, περνάνε μπρος από το Φραγκοκάστελο και πριν ξεμυτίσει ο ήλιος χάνονται μέσα στη θάλασσα. Είναι οι περίφημοι Δροσουλίτες, που η λαϊκή παράδοση τους θέλει φαντάσματα του Χατζημιχάλη και των αντρών του που έπεσαν στη μάχη. Το φαινόμενο είναι τακτικό, έχει παρατηρηθεί από πολλούς – παρόμοια φαινόμενα έχουν καταγραφεί, αλλά σποραδικά, και σε άλλα μέρη του κόσμου – αλλά ικανοποιητική επιστημονική εξήγηση δεν έχει δοθεί ακόμα.

Κι ίσως να μη χρειάζεται…

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

8 09 2011
mpapouts

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: