Τα δύο πρόσωπα του πασοκ

23 10 2011

Ο Ιανός, ο θεός των Ρωμαίων (και παλιότερα των Ετρούσκων) είχε δύο πρόσωπα. Συμβόλιζε την Είσοδο και την Έξοδο, τον Πόλεμο και την Ειρήνη, αλλά και κάθε νέα Αρχή, όπως και το πέρασμα από τον πρωτογονισμό στον πολιτισμό. Η επικαιρότητα έφερε στην επιφάνεια δύο πρόσωπα του πασοκ που μάλλον συμβολίζουν το αριστερό και το δεξί φάσκελο. Ή ενδεχομένως το σχοινί και το παλούκι.

Από τη μία μεριά είναι ο Ρομπόπουλος, ο οποίος πήρε την απόφαση να παραιτηθεί και δημοσιοποίησε τη σχετική επιστολή του προς τον πρωθυπουργό.

Ξεκινάει περιγράφοντας την πολιτική του σταδιοδρομία και το πόσο καλός πασόκος ήταν όλα αυτά τα χρόνια. Τόσο καλός, που δεν πιστεύει ότι την έδρα του την έδωσαν οι πολίτες που τον ψήφισαν, αλλά το κόμμα και ο πρόεδρός του (που επέλεξε τελικά να κρατήσει την άλλη έδρα που είχε δηλώσει στα ψηφοδέλτια). Τόσο καλός, που δε διαμαρτυρήθηκε όταν το κόμμα του άφησε ανεκμετάλλευτες τις επιχειρηματικές του γνώσεις και ικανότητες. Τόσο καλός, που επιστρέφει την έδρα στο κόμμα που του την έδωσε, προχωρώντας σε παραίτηση και όχι σε ανεξαρτητοποίηση.

Περιγράφει μετά συγκινημένος τις τελευταίες ευκαιρίες που έδωσε στην κυβέρνηση. Μία τελευταία όταν ψήφισε τον προϋπολογισμό του 2011 κι ας μη μπορούσε να δεχτεί μειώσεις και περικοπές σε χαμηλόμισθους και συνταξιούχους. Δεύτερη τελευταία όταν ψήφισε το Μεσοπρόθεσμο θυσιάζοντας την προσωπική του αξιοπρέπεια προκειμένου να μην πτωχεύσει η χώρα και διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην τρίτη προφανώς θα καιγόταν…

Δεν γνωρίζω ούτε τον ίδιο ούτε τα πολιτικά του κατορθώματα, αλλά δεν μπορώ παρά να θεωρήσω τη συγκεκριμένη επιστολή υποκριτική σε πολλά σημεία. Ωστόσο, στο αιτιολογικό της παραίτησης αξίζει να σταθούμε γιατί είναι η πρώτη φορά που κάποια πράγματα δηλώνονται με τον πιο επίσημο τρόπο.

«Με μεγάλη μου λύπη πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από το βουλευτικό αξίωμα, γιατί δεν μπορώ άλλο να συνεχίσω:

Να ψηφίζω

1) Να ψηφίζω χωρίς να ξέρω τι ψηφίζω, όπως έκανα με το Μνημόνιο Ι.

2) Να ψηφίζω χωρίς να συμφωνώ, άδικα και αντιλαϊκά μέτρα υπό την πίεση ότι θα ανατραπεί η κυβέρνηση, η δόση δεν θα καταβληθεί, η χώρα θα χρεοκοπήσει και δεν θα υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις όπως έκανα στο Μεσοπρόθεσμο.

3) Όποιος δεν συμφωνεί να διαγράφεται.»

Με άλλα λόγια:

1) Οι 154 βουλευτές του  πασόκ ασκούν το έργο τους με την ίδια σοβαρότητα που κάποιος παίζει λόττο. Έλα μωρέ τώρα, τι πειράζει άμα δεν ξέρεις τι γράφει το νομοσχέδιο; Ψήφισέ το. Κι αν σου κάτσει;

2) Για τους 154 βουλευτές του πασόκ  η κατάθεση ψήφου υπέρ ή κατά νόμων, μέτρων κτλ δεν είναι η ύψιστη έκφραση της δημοκρατίας, αλλά η χαμερπέστερη μορφή εκβιασμού. Θα ψηφίσεις αυτό που σου λέω, ή προτιμάς να θεωρηθείς υπεύθυνος για την καταστροφή του κόσμου;

3)  Το πασόκ είναι εδώ, εντελώς φασιστικό. Τόλμησες να ψηφίσεις αυτό που εσύ έκρινες σωστό αντί γι’ αυτό που σου υπέδειξε ο πρόεδρος; Όξω απ’ την παράγκα…

Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι καινούριο, πρωτοφανές, αδιανόητο. Πρόκειται για την καθημερινότητα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, έτσι όπως την βιώνουν και την σχολιάζουν όλοι οι πολίτες. Είναι όμως η πρώτη φορά που όλα αυτά τα αίσχη δε συνιστούν το περιεχόμενο μιας συζήτησης καφενείου, αλλά επίσημη δημόσια τοποθέτηση ενός βουλευτή.

Ίσως να είναι ειλικρινής ο Ρομπόπουλος και όντως να έχει πια αηδιάσει ή να θεωρεί ότι η προσωπική του αξιοπρέπεια δε σηκώνει άλλη σφαλιάρα. Ίσως πάλι να έχει δει ότι το  καράβι πάει ολοταχώς για φούντο και να επιχειρεί μ’ αυτό τον τρόπο ένα εντυπωσιακό σάλτο διαφυγής. Ό,τι και αν ισχύει όμως από τα δύο, έχουμε στα χέρια μας μια δημόσια αναγνώριση της σαπίλας που έχει κατακλύσει το κυβερνών κόμμα (όχι ότι τα άλλα είναι άσπιλα κι αμόλυντα, κάθε άλλο μάλιστα) και μία ένδειξη ευθιξίας, ντροπής, μεταμέλειας (ο χρόνος θα δείξει κατά πόσο είναι αληθινή).

Από την άλλη μεριά έχουμε τον Βενιζέλο. Αυτός πάλι δε θίχθηκε από τα όσα έχει νομοθετήσει και ψηφίσει, αλλά μόλις τόλμησε ένας δημοσιογράφος να αναφέρει σε τηλεοπτική εκπομπή ότι (και αυτός) διαθέτει περιουσία εκατομμυρίων, έσπευσε να τηλεφωνήσει για να διαμαρτυρηθεί. Στη συνέχεια βέβαια ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης κατάφερε να τον στριμώξει με αποτέλεσμα ο ευτραφής βεζύρης… παρντόν αντιπρόεδρος εννοούσα, να κόψει την κουβέντα και να κλείσει άρον – άρον το τηλέφωνο.

Ας σταχυολογήσουμε όμως μερικές από τις φράσεις του που παρουσιάζουν ενδιαφέρον, καθώς αναδεικνύουν το ήθος του ανδρός.

1.  …κάποιος καλεσμένος σας, ο κ. Βαξεβάνης, δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης…

2.  Βεν: Αλλά επειδή οι δημοσιογράφοι, οι επιχειρηματίες και άλλοι παράγοντες που έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη από το βουλευτή που υφίσταται μεγάλες πιέσεις και  ταλαιπωρείται…

Βαξ:  Αλλά δεν ψηφίζουν στη Βουλή νομοσχέδια οι δημοσιογράφοι.

        Βεν:  Δεν έχει σημασία, διαμορφώνουν κοινή γνώμη κι όταν τους δίνει βήμα η κρατική τηλεόραση με το χρήμα του ελληνικού λαού έχουν την υποχρέωση να λένε στον ελληνικό λαό  και αυτοί την κατάστασή τους την περιουσιακή.

3.  Να αναρτήσουμε στο Διαδίκτυο και τα πόθεν έσχες των δημοσιογράφων … αύριο θα το προσθέσω στο υπό ψήφισιν νομοσχέδιο.

4.  Η εισήγηση (του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους κατά της παράνομης διάθεσης 120.000.000 € σε μία τράπεζα που βρισκόταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις) ήτανε παράνομη. Και ξέρετε γιατί ήταν παράνομη η εισήγηση; Ήταν παράνομη για το λόγο ότι τα απόρρητα έγγραφα βρέθηκαν να δημοσιεύονται στην Ελευθεροτυπία για να δημιουργηθεί πρόβλημα ευστάθειας της τράπεζας.

Και για όποιον δεν κατάλαβε, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης σε τηλεοπτική εκπομπή που μεταδίδεται απ’ ευθείας:

Απειλεί έμμεσα με απόλυση έναν εργαζόμενο σε κρατική επιχείρηση.

Θεωρεί πως οι βουλευτές (που δια νόμου πρέπει να είναι οι πιο ακριβοπληρωμένοι υπάλληλοι του κράτους) έχουν λιγότερη δύναμη από οποιονδήποτε βγαίνει στην τηλεόραση (π.χ. τη Βάσια Λόη, ή τη Φαίη Σκορδά). Μάλιστα, οι καημένοι οι βουλευτές που ταλαιπωρούνται (πώς;) και δέχονται πιέσεις (από ποιους και με τι τρόπο;) είναι παντελώς ανίσχυροι ακόμα κι όταν ψηφίζουν νόμους, μια ολοφάνερα παράπλευρη και άνευ σημασίας δραστηριότητα του νομοθετικού οργάνου της χώρας.

Παραδέχεται ότι φτιάχνει νόμους στο ποδάρι, εν βρασμώ ψυχής και με εκδικητικότητα. Αν δηλαδή του πει καμιά κουβέντα παραπάνω ο καφετζής ή ο κουρέας της Βουλής, την επόμενη μέρα θα καταθέσει τροπολογία να δημοσιεύεται το πόθεν έσχες των καφετζήδων ή των κομμωτών.

Αποδεικνύει ότι είναι κρυφός θαυμαστής του Βουλγαράκη. Παράνομη σύμφωνα με τον Βενιζέλο δεν είναι η διασπάθιση εκατομμυρίων, παράνομη είναι η δημοσιοποίηση της εναντίωσης ενός κρατικού φορέα στη διασπάθιση εκατομμυρίων.

Και το κερασάκι στην τούρτα

«Μόνο να χάσω έχω από την ενασχόλησή μου με την πολιτική»

Για να δούμε ποιος έχει χάσει από την ενασχόληση του Βενιζέλου με την πολιτική, κατά τη διάρκεια της οποίας δημιούργησε και φυσικά ψήφισε τους εξής νόμους:

Ο νόμος περί (μη) ευθύνης υπουργών: ένα έκτρωμα που μοναδικό σκοπό έχει την ατιμωρησία των υπουργών, αφού μετράει το χρόνο παραγραφής των αδικημάτων τους όχι με χρόνια, αλλά με θητείες στη Βουλή. Έχοντας αυτό το αποκούμπι έκανε ο Καραμανλής εκλογές το 2009 (διετής η θητεία της τότε Βουλής) και παραγράφηκαν όλα όσα είχαν κάνει οι υπουργοί του.

Ο νόμος περί λειτουργίας τηλεοπτικών καναλιών: σε μια χώρα που οι κοινοί θνητοί χρειάζονται άδεια ακόμα και για να φτιάξουν κοτέτσι, τα κανάλια καταφέρνουν να λειτουργούν με προσωρινές άδειες και χωρίς τον παραμικρό (ουσιαστικό) έλεγχο.

Ο νόμος περί ρύθμισης των χρεών των ΠΑΕ: ανώνυμες εταιρείες διαχειρίζονται τα οικονομικά τους με την εξυπνάδα και τη λογική διανοητικά καθυστερημένων χρυσόψαρων, αλλά το κράτος δεν τις αφήνει να χρεοκοπήσουν όπως κάνει για χιλιάδες άλλες επιχειρήσεις. Αντιθέτως, δίνει τα δικά μας λεφτά για να συντηρήσει τις παράγκες που στήνουν αγώνες.

Ο νόμος περί τροποποίησης της συνταξιοδοτικής νομοθεσίας (4002/2011): μέσα σ’ αυτόν βρέθηκε το άρθρο που επιτρέπει στον υπουργό οικονομικών  να τοποθετεί δημόσιο χρήμα σε όποια τράπεζα γουστάρει, πράγμα το οποίο απαγορευόταν από άλλο, παλιότερο νόμο (όπως του θύμισε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους). Μάλιστα, η ισχύς αυτού του ακροβατικού είναι και αναδρομική, από το 1997!

Ο νόμος περί εξορθολογισμού και βελτίωσης στην απονομή ποινικής δικαιοσύνης (3904/2010): όπου βρίσκεται το περίφημο άρθρο 6, το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ λέει πως όποιος κλέψει και μετά επιστρέψει αυτοβούλως τα κλεμμένα δεν διώκεται και η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο!!!

Μετά απ’ όλα αυτά μπορεί ανερυθρίαστα, ψυχρά, κυνικά, από δημόσιο βήμα να απευθύνεται στους πολίτες με το ύφος του Λουδοβίκου ΙΔ: Εγώ είμαι το κράτος κι ό,τι γουστάρω κάνω.

Επιστροφή στα πρωτόγονα πολιτικά ήθη του Μεσαίωνα…

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: