Απόηχος επετείου

19 11 2011

Η επέτειος του Πολυτεχνείου ήταν φέτος διαφορετική.

Με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, περισσότερα από κάθε άλλη φορά. Τόσο η αστυνομία, όσο και φοιτητές, καθηγητές και εθελοντές προσπάθησαν και σε μεγάλο βαθμό κατάφεραν να προστατέψουν τους πανεπιστημιακούς χώρους από δήθεν εξοργισμένους δειλούς που κρύβονται πίσω από το άσυλο για να εκσφενδονίζουν μολότωφ και να καταστρέφουν δημόσια περιουσία ατιμώρητοι.

Χωρίς βίαια επεισόδια. Αυτά που τελικά συνέβησαν μπορούν να θεωρηθούν ασήμαντα σε σύγκριση με τα έκτροπα προηγούμενων χρόνων.

Με τον κόσμο στους δρόμους πιο σκεπτικό από ποτέ. Η κρίση, η συνεχόμενη οικονομική αφαίμαξη, η αβεβαιότητα για το μέλλον, ήταν κι αυτές παρούσες στη φετινή πορεία, που αποδείχθηκε λιγότερο δυναμική απ’ όσο αναμενόταν.

Χωρίς αντιαμερικανικό μένος. Τα σχετικά συνθήματα ήταν μάλλον λιγοστά, ενώ ακούστηκαν προτάσεις ακόμα και για εναλλακτική πορεία προς τη γερμανική πρεσβεία.

Χωρίς την ιστορική, αιματοβαμμένη σημαία. Τα προηγούμενα χρόνια βρισκόταν στην κεφαλή της καθιερωμένης πορείας που οδηγούσε στην αμερικανική πρεσβεία. Φέτος οι φοιτητές – μέλη της πασπ, στην κατοχή της οποίας βρίσκεται η σημαία, ακολούθησαν με βήμα ταχύ μια μοναχική πορεία υπό την προστασία κρανοφόρων – ροπαλοφόρων συντρόφων τους και ισχυρών δυνάμεων της στυνομίας.

Χωρίς τους πολιτικάντηδες και τους εργατοπατέρες που σταθερά καπηλεύονται αυτή την επέτειο για να προβάλλουν τον εαυτούλη τους, καταθέτοντας υποκριτικά στεφάνι μπροστά στις κάμερες. Φέτος προτίμησαν να κρυφτούν, φοβούμενοι το ενδεχόμενο (η μάλλον το βέβαιο) γιαούρτωμα, την αποδοκιμασία, τη χλεύη των χιλιάδων συγκεντρωμένων πολιτών.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η φετινή επέτειος σηματοδοτεί μια αλλαγή σελίδας, το πέρασμα, ίσως, σε μια διαφορετική εποχή με χαρακτηριστικά που δεν έχουν διαμορφωθεί ακόμα.

Θα μπορούσε, αν δεν υπήρχε η διχαστική, επιθετική, πικρόχολη δήλωση της υπουργού Παιδείας. Φοβούμενη να δοκιμάσει εκ νέου την αποδοκιμασία και την απαξίωση που γνώρισε κατά τη μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, επέλεξε να δώσει μια δική της ερμηνεία του συμβάντος του Πολυτεχνείου και αρνήθηκε να καταθέσει στεφάνι. Αρνήθηκε να αφουγκραστεί την άποψη των πολιτών προς το πρόσωπό της και την πολιτική που διάλεξε να υπηρετήσει. Αρνήθηκε να καταλάβει τι συμβαίνει γύρω της. Αρνήθηκε να αναγνωρίσει ότι υπάρχει πρόβλημα και προτίμησε να παραμείνει μέρος του.

Θέλω να είμαι αισιόδοξος και να ελπίζω ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Ότι όντως θα περάσουμε σε μια νέα εποχή όπου όλοι θα έχουμε λίγο περισσότερη συναίσθηση των ευθυνών, των καθηκόντων και της δύναμής μας ως πολίτες μιας χώρας, η οποία θα λειτουργεί με λιγότερη αναλγησία και μικροκομματική παράνοια απ’ ότι έκανε ως τώρα. Σ’ αυτό το υποθετικό αλλά ασμένως προσδοκώμενο μέλλον, άτομα με τη νοοτροπία της υπουργού δε θα είναι παρά αξιοπερίεργες καρικατούρες, μουτζούρες σε μια σελίδα της ιστορίας που θα έχει οριστικά γυρίσει.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: