Χριστουγεννιάτικος μποναμάς

10 01 2012

Το έθιμο θέλει τα δώρα να δίνονται κάποια στιγμή μέσα στις γιορτές, συνήθως ανήμερα των Χριστουγέννων ή της Πρωτοχρονιάς. Θυμάμαι επίσης καθαρά, ότι ως μαθητής δημοτικού έπαιρνα μέρος στην ανταλλαγή δώρων που οργάνωναν οι δάσκαλοί μας λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές. Φέτος είχαμε… επιμήκυνση του εθίμου, αφού κατά την επιστροφή μας στο σχολείο μάς περίμενε ένα δωράκι.

Η υπερυπουργάρα μας φρόντισε (για μια ακόμη φορά) να οδηγήσει την ελληνική εκπαίδευση ένα βήμα μπροστά. Στις 9 Ιανουαρίου λοιπόν, παραλάβαμε και μοιράσαμε στους μαθητές μας κι άλλα βιβλία!!! Δε θα μπω στον κόπο να παραθέσω το… μακροσκελή κατάλογο των τίτλων που βρήκαμε στη στοίβα που μας περίμενε στο διάδρομο του σχολείου, θα σταθώ όμως στα βιβλία της δικής μου (Πρώτης) τάξης.

Μεσούσης της χρονιάς λοιπόν, κατέφτασε δόξη και τιμή το βιβλίο της Μουσικής, πολυτιμότατο σ’ ένα σχολείο όπου δεν υπάρχει εκπαιδευτικός της συγκεκριμένης ειδικότητας. Προφανώς η υπερυπουργάρα μας πρότεινε τη θέση σε πολλούς από τους χιλιάδες Μουσικούς που (προβλέπονται να) υπηρετούν στην εκπαίδευση, αλλά όλοι τους σνόμπαραν τη θέση. Πήραμε επίσης στα χέρια μας και το τρίτο τεύχος από το Τετράδιο Εργασιών των Μαθηματικών. Το Βιβλίο Μαθητή στο οποίο αντιστοιχεί δεν το έχουμε βέβαια, (θα το χρειαστούμε σε καμιά βδομάδα, οπότε χρόνος υπάρχει) αλλά στο σχολείο που αποτελεί το όνειρο της υπουργού (και τον εφιάλτη όλων των υπόλοιπων), στο σχολείο που η υπουργός βάζει πρώτα το μαθητή (και οι εκπαιδευτικοί ας πάνε να πνιγούνε), στο ηλεκτρονικό σχολείο του μέλλοντος που καταργεί τα βιβλία, είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε μάθημα με φωτοτυπίες του βιβλίου.

Μίλησα για δώρα στην αρχή και θυμήθηκα ένα άλλο «δωρακι» που παραλάβαμε το Νοέμβριο, αυτή τη φορά μέσω ταχυδρομείου. Ελάτε, μη φοβάστε, κάντε κλικ στη φωτογραφία να θαυμάσετε το ελληνικό κράτος σε όλο του το μεγαλείο…

Ναι, λοιπόν, είναι αλήθεια. Στο μυαλό (ποιο;) της ελληνικής κυβέρνησης τα σχολεία είναι επιτηδευματίες, δηλαδή ιδιωτικές επιχειρήσεις, ελεύθεροι επαγγελματίες, όπως λόγου χάρη τα ψιλικατζίδικα της γειτονιάς, ή τα συνεργεία καθαρισμού πολυκατοικιών, άρα υποχρεούνται να καταβάλλουν τέλος επιτηδεύματος. «Τό ‘πιασα, Μήτσου μ’ του ‘ποννοούμενου» που έλεγε και η Γκόλφω ενός παμπάλαιου ανέκδοτου. Το νομικό προηγούμενο στρογγυλοκάθισε στα κεφάλια μας. Τα σχολεία πληρώνουν τέλος επιτηδεύματος, άρα είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Εκείνο το ενοχλητικό κομμάτι χαρτί, το Σύνταγμα της Ελλάδας, καταργείται αυτοδικαίως. Ας θυμηθούμε όμως μερικά αποσπάσματα, έτσι εις μνήμην του κουρελιασμένου μας Συντάγματος…

H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες· η ανάπτυξη και η πρoαγωγή τoυς απoτελεί υπoχρέωση τoυ Kράτoυς. (άρθρο 16, παράγραφος 1)

H παιδεία απoτελεί βασική απoστoλή τoυ Kράτoυς…  (άρθρο 16, παράγραφος 2)

Όλoι oι Έλληνες έχoυν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια.  (άρθρο 16, παράγραφος 4)

Να ζήσουμε, να το θυμόμαστε και να λέμε στις γενεές τις μέλλουσες: «Μια φορά κι έναν καιρό είχαμε ένα Σύνταγμα…»

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: