Συγνώμη για τους 100 πόντους…

3 03 2012

Χέρσει, Πενσυλβάνια, 2 Μαρτίου 1962.

Στα αποδυτήρια των Φιλαδέλφεια Γουόριορς στο Χέρσεϊπαρκ Αρίνα επικρατεί πανικός. Κόσμος φωνάζει, στριμώχνεται, γελάει, όλοι προσπαθούν να πλησιάσουν, να δουν από κοντά, να ακούσουν δυο κουβέντες για το θαύμα που έχει συντελεστεί πριν από λίγο.

Ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων των Γουόριορς παίρνει ένα κομμάτι χαρτί και μ’ ένα μαρκαδόρο γράφει επάνω τον αριθμό 100. Το δίνει σ’ έναν 26χρονο κι αυτός, νυσταγμένος κι εξαντλημένος, το κρατάει και προσπαθεί να μοιάξει ενθουσιασμένος. Ένας φωτογράφος του Ασοσιέιτεντ Πρες που έχει πάρει άδεια για να πάει με το γιο του στο γήπεδο, είναι εκεί και βλέπει τη σκηνή.

Κλικ!

Μία από πλέον διάσημες και αναγνωρίσιμες σε όλο τον πλανήτη φωτογραφίες από το ΝΒΑ έχει μόλις αποτυπωθεί στο φιλμ της μηχανής.

24 ώρες νωρίτερα, ο περιβόητος γυναικάς Γουίλτ Τσάμπερλεν κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: διασκεδάζει με γυναικεία συντροφιά. Κατά τις έξι τα χαράματα αφήνει την κοπέλα στο σπίτι της και δύο ώρες αργότερα μπαίνει στο τρένο για Φιλαδέλφεια άυπνος, με το κεφάλι καζάνι απ’ τα ποτά. Στη Φιλαδέλφεια καταφέρνει να χάσει το λεωφορείο που θα πήγαινε την ομάδα στο Χέρσεϊ  για να παίξει έναν αδιάφορο αγώνα με τους Νιου Γιορκ Νικς, σ’ ένα παγωμένο γήπεδο που είχε χτιστεί για να φιλοξενεί αγώνες χόκεϊ επί πάγου. Οι 4.124 θεατές που έχουν μισογεμίσει το γήπεδο ενδιαφέρονται περισσότερο για ένα ματς της τοπικής ομάδας ράγκμπι, που θα έκανε χαβαλέ παίζοντας μπάσκετ με την ομάδα ράγκμπι της Βαλτιμόρης, παρά για τον κανονικό αγώνα που ακολουθεί.

Ήταν τα πέτρινα χρόνια του ΝΒΑ, όταν η διοργανώτρια αρχή ανάγκαζε τις ομάδες να παίζουν σε γήπεδα τύπου «άγονης γραμμμής» σαν αυτό του Χέρσεϊ, μπας και κοπεί κανένα εισιτήριο παραπάνω, όταν το κολεγιακό μπάσκετ παρουσίαζε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον (και καλύτερο θέαμα) από το επαγγελματικό, όταν το NBC ήταν έτοιμο να μην ανανεώσει το τηλεοπτικό συμβόλαιο και να αφήσει το ΝΒΑ να μαραζώσει στην αφάνεια.

Όταν τελικά φτάνει στο γήπεδο,ο Τσάμπερλεν πέφτει κατευθείαν πάνω στα ηλεκτρονικά που είναι στημένα στο διπλανό μαγαζί. Τα αποδυτήρια είναι σε κακή κατάσταση και πολλοί παίκτες προτιμούν να κάνουν εκεί το «ζέσταμά» τους. Ένα φλιπεράκι αναστενάζει στα χέρια του Γουίλτ, που κερδίζει οκτώ δωρεάν παιχνίδια, καταστρέφοντας ό,τι ρεκόρ είχε καταγράψει ως τότε το ταλαίπωρο μηχάνημα. Πηγαίνοντας για το τζάμπολ, έχει ακόμα στο μυαλό του τα «κατορθώματά» στα ηλεκτρονικά και χαμογελάει. Θα τα πάει καλά απόψε, είναι σίγουρος.

Οι Νικς παρατάσσονται χωρίς το βασικό τους σέντερ Φιλ Τζόρντον, που είναι άρρωστος. Ο προπονητής τους, Έντι Ντόνοβαν, προσπαθώντας να δώσει κουράγιο στους παίκτες του είχε δηλώσει νωρίτερα ότι η ομάδα του δε θα ξεφτιλιστεί από τον Τσάμπερλεν, αφού οι παίκτες του είναι αρκετά έξυπνοι ώστε να μην προσπαθήσουν να σπρώξουν τον δυνατότερο παίκτη στο πρωτάθλημα. Αντί γι’ αυτό, θα τον κάνουν να ψοφήσει στο τρέξιμο. Το γεγονός ότι ο ψηλός των Γουόριορς είναι πιο γρήγορος κι έχει περισσότερη αντοχή από όλους τους παίκτες των Νικς μαζί, προτιμάει να μην το αναφέρει. Ο αναπληρωματικός σέντερ Ντάραλ Ίμχοφ που καλείται να τον αντιμετωπίσει δεν είναι κανένας τυχαίος. Έχει πάρει κολεγιακό πρωτάθλημα (βάζοντας το νικητήριο καλάθι στον τελικό), είναι χρυσός ολυμπιονίκης και όλοι ξέρουν ότι είναι ένας σοβαρός, αξιόπιστος αμυντικός.

Αυτό το τελευταίο όμως ξέχασαν να το πουν στον Τσάμπερλεν, ο οποίος στο πρώτο 12λεπτο βάζει 23 πόντους, γαρνιρισμένους με 9/9 ελεύθερες βολές, που ήταν ανέκαθεν η αχίλλειος πτέρνα του. Στο ημίχρονο έχει φτάσει τους 41, έχει φορτώσει τον Ίμχοφ με φάουλ και ο συμπαίκτης του, Γκάι Ρότζερς ρίχνει την ιδέα: «Ας του δώσουμε τη μπάλα, να δούμε πόσους θα βάλει». Ο προπονητής Φρανκ Μαγκουάιρ συμφωνεί και μέχρι να τελειώσει το τρίτο δωδεκάλεπτο το κοντέρ γράφει 69 πόντους.  Για τον Τσάμπερλεν, όχι για τους Γουόριορς. Αυτοί έχουν σούμα 125 έναντι μόλις… 106 των Νικς και απομένει ακόμα ένα δωδεκάλεπτο!

Το τελευταίο αυτό δωδεκάλεπτο είναι παραληρηματικό. Οι τέσσερις συμπαίκτες του παλεύουν με κάθε τρόπο να του περάσουν τη μπάλα και μετά κάθονται και χαζεύουν το θέαμα. Οι Νικς αρχίζουν να διπλο- και τριπλομαρκάρουν τον εφιάλτη τους χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα. Τα μεγάφωνα του γηπέδου ανακοινώνουν μετά από κάθε καλάθι τους πόντους του Γουίλτ. Όταν φτάνει τους 79, έχει ήδη σπάσει το (δικό του) ρεκόρ πόντων σε ένα παιχνίδι για το ΝΒΑ και οι θεατές αρχίζουν ξεσηκώνονται και να απαιτούν να παίρνει αυτός όλες τις επιθέσεις. Ο προπονητής των Νικς δίνει σαφή εντολή: «Κάντε φάουλ σε όλους τους άλλους και ροκανίστε το χρόνο στις επιθέσεις να μη γίνουμε ρεζίλι». Ο συνάδελφός του στον απέναντι πάγκο έχει φάρμακο και γι’ αυτό. Βγάζει έξω τη βασική του τετράδα και πετάει μέσα τους παγκίτες με την εξής απλή οδηγία: «Κάντε τους αμέσως φάουλ για να παίρνουμε εμείς τη μπάλα μετά».

Μένει λιγότερο από ένα λεπτό για τη λήξη και ο Τσάμπερλεν έχει 98 πόντους. Ο Ράκλικ δίνει τη μπάλα στον Ρότζερς κι αυτός στον Τσάμπερλεν που βρίσκεται στο λόου ποστ με τους πέντε Νικς γύρω του. Σουτάρει κι αστοχεί. Ο Λάκενμπιλ παίρνει το ριμπάουντ και του ξαναδίνει τη μπάλα. Σίδερο ξανά. Νέο ριμπάουντ από τον Λάκενμπιλ που αυτή τη φορά πασάρει στον Ράκλικ. Εκείνος, παρόλο που έχει χώρο να μπει για το λέι απ, πετάει τη μπάλα ψηλά για τον Γουίλτ. Καθώς την αρπάζει στον αέρα, θυμάται: «Είμαι 2,16 κι 135 κιλά. Δεν ξανασουτάρω. Θα τους καρφώσω όλους μαζί με τη μπάλα». Κι αυτό ακριβώς έκανε.

Χρειάστηκε να περάσει ένα δεκάλεπτο μέχρι να βγάλουν σηκωτούς καμιά 200αριά θεατές που όρμηξαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο, για να μπορέσει να συνεχιστεί το παιχνίδι. Σε αυτά τα τελευταία 46 δευτερόλεπτα, ο Τσάμπερλεν καθόταν στη μέση του γηπέδου, αρνούμενος να αγγίξει τη μπάλα, αφού όπως ομολόγησε αργότερα το 100 του φαινόταν ωραιότερο από το 102. Το τελικό σκορ είναι 169 – 147 και οι παίκτες τοων Νικς παραμιλάνε: «Μα είναι δυνατόν; Βάλαμε 147 πόντους. Πώς γίνεται να χάσαμε με 20 πόντους διαφορά;»

Το τελειωτικό χτύπημα δίνεται λίγες ώρες αργότερα στη Νέα Υόρκη. Εκεί είναι το σπίτι του Γουίλτ Τσάμπερλεν, ο οποίος μη έχοντας άλλο τρόπο να επιστρέψει, μπαίνει στο ίδιο αυτοκίνητο με δύο παίκτες των Νικς, τους Γουίλι Νολς και Τζόνι Γκριν. Σε όλη τη διαδρομή ο Τσάμπερλεν, ψόφιος καθώς είναι, λαγοκοιμάται και ακούει μερικές μόνο σκόρπιες κουβέντες από τη συζήτηση των δύο αντιπάλων του που λένε πόσο αντιεπαγγελματική ήταν η συμπεριφορά του και τι σόι καθίκι είναι αυτό που βάζει 100 πόντους και θα ‘πρεπε να ντρέπεται που ξεφτιλίζει έτσι τους συναδέλφους του και άλλα τέτοια. Φτάνοντας στο σπίτι του, ο Τσάμπερλεν κατεβαίνει από το αυτοκίνητο και τους λέει: «Ευχαριστώ ρε παιδιά που με φέρατε και συγνώμη για τους 100 πόντους… Δεν το ήθελα…»

 

Κώστας Κουσαρίδης

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: