Επιμύθιο παρελάσεων

28 03 2012

Ξεκαθαρίζω εξ’ αρχής: δεν μ’ αρέσουν οι παρελάσεις. Ούτε οι στρατιωτικές, ούτε, πολύ περισσότερο, οι μαθητικές. Για τις πρώτες θεωρώ ότι έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή που χρησίμευαν σε κάτι. Η εποχή που χρησιμοποιούνταν ως τονωτικά χαπάκια εθνικής υπερηφάνιας, ή ως απειλητικό γρύλισμα απέναντι σε πραγματικούς ή φανταστικούς εχθρούς. Όσο για τις μαθητικές, θεωρώ εντελώς βλακώδες να υποχρεώνουμε τα παιδιά να βγουν βόλτα (γιατί βόλτα είναι αυτό που κάνουν και όχι παρέλαση) συντεταγμένα και ομοιόμορφα μασκαρεμένα. Υπάρχουν πολλοί περισσότεροι και πολύ καλύτεροι τρόποι για να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τις εθνικές μας επετείους.

Οι φετινές παρελάσεις ωστόσο, προμηνύονταν διαφορετικές από τις άλλες. Ειδοποιός διαφορά είναι το γεγονός ότι οι πολίτες της χώρας δηλώνουν εξοργισμένοι όχι μόνο με την κυβέρνηση, αλλά με τον πολιτικό κόσμο συνολικά. Παρένθεση: χρησιμοποιώ τη λέξη «δηλώνουν» γιατί πολύ φοβάμαι ότι στις επερχόμενες εκλογές η πλειοψηφία των πολιτών θα μείνει στα λόγια και δεν θα δείξει την οργή της έμπρακτα, στην κάλπη, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Κλείνει η παρένθεση.

Τον Οκτώβριο η Υπουργός Αποδόμησης της Παιδείας τόλμησε να εμφανιστεί (μετά τα τόσα «κατορθώματά» της) μπροστά στους μαθητές και εισέπραξε την περιφρόνησή τους, ενώ σε άλλες πόλεις είχαμε βρισίδια, φασκελώματα, γιαουρτώματα, ακόμη και ξυλοδαρμό των «επισήμων», με αποκορύφωμα τη ματαίωση της παρέλασης και την οργισμένη φυγή του προέδρου της δημοκρατίας από τη Θεσσαλονίκη. Το μήνυμα ήταν σαφές και ακούστηκε δυνατά και καθαρά στα αυτιά των εξουσιαστών της χώρας. Γι αυτό ακριβώς αποφάσισαν να μας δείξουν ποιος είναι το αφεντικό εδώ πέρα και να μας βάλουν στη θέση μας.

Έτσι, η πολιτική ηγεσία έβαλε όλη τη χώρα στον γύψο και οργάνωσε μια  επίδειξη δύναμης κατά το παράδειγμα καθεστώτων τύπου Τσαουσέσκου. Οι πολιτικοί ηγέτες χάρηκαν μια φιέστα που στήθηκε αποκλειστικά προς τιμή τους, μέσα σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον. Προκειμένου να γλυτώσουν τα «επεισόδια» (στην πραγματικότητα το γιουχάϊσμα και τον δημόσιο εξευτελισμό) κρύφτηκαν πίσω από χιλιάδες αστυνομικούς, διέταξαν «προληπτικές προσαγωγές», τοποθέτησαν – σύμφωνα με δήλωση του υφυπουργού «Προστασίας του πολίτη» Λευτέρη Οικονόμου – ελεύθερους σκοπευτές (!!!) γύρω από το χώρο της παρέλασης και ουσιαστικά δεν επέτρεψαν στο λαό να παρευρεθεί στον επίσημο, καθιερωμένο εδώ και σχεδόν 200 χρόνια από το ίδιο το κράτος, εορτασμό της εθνικής επετείου.

Οι συμβολισμοί, ερμηνείες, διαπιστώσεις της φετινής 25ης Μαρτίου είναι πάρα πολλές. Θα αναφέρω κάποιες που κατά τη γνώμη μου χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής:

1) Από τη δεκαετία του 1830, κανένα καθεστώς στη χώρα, με εξαίρεση τις κυβερνήσεις της ναζιστικής κατοχής, δεν απαγόρευσε μέσω της μαζικής παρουσίας δυνάμεων καταστολής την παρουσία του λαού στη στρατιωτική, αλλά και στη μαθητική παρέλαση. Αν νομίζετε ότι η λέξη «απαγόρευσε» είναι υπερβολική, θα αναφέρω ενδεικτικά ότι ο χώρος γύρω από την πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα ήταν σφραγισμένος από ξηρά, υπέδαφος και αέρα. Μόνο σε όσους είχαν τις σχετικές διαπιστεύσεις επέτρεπαν οι αστυνομικοί να πλησιάσουν.

2)  Στη χώρα που γέννησε την τραγική ειρωνεία, αυτός που δηλώνει ότι η παρέλαση θα γίνει υπό την κάλυψη ελεύθερων σκοπευτών, ονομάζεται υφυπουργός «Προστασίας του πολίτη». Μάλιστα, ο εν λόγω… Προστάτης των πολιτών θεώρησε απολύτως φυσιολογικό το συγκεκριμένο μέτρο αφού, όπως είπε, «ελευθεροι σκοπευτές χρησιμοποιήθηκαν και στο παρελθόν». Προσπαθώντας να συμμαζέψει λίγο τα πράγματα, διευκρίνησε ότι οι ελεύθεροι σκοπευτές δεν προορίζονται για τους πολίτες αλλά για τρομοκράτες. Αυτή η διευκρίνηση προέρχεται από μέλος κυβέρνησης που κατ’ επανάληψη τα τελευταία δύο χρόνια έχει αποκαλέσει τους πολίτες που διαμαρτύρονται αλήτες, προβοκάτορες, εξτρεμιστές και φυσικά… τρομοκράτες.

3)   Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες δεν παρέλασαν οι βετεράνοι και οι ανάπηροι πολέμου. Αυτοί που έδωσαν το αίμα τους για την πατρίδα δεν ήρθαν στην παρέλαση, οι πολίτες ήταν απόντες γιατί δεν είχαν άδεια να παραστούν και οι μόνοι που τελικά έδωσαν το παρών ήταν ένας μη εκλεγμένος πρωθυπουργός (στην Αθήνα), πολλοί ανεπιθύμητοι «επίσημοι» (σε ολόκληρη τη χώρα) και ο γιγαντιαίος μηχανισμός καταστολής που τους φρουρούσε. Οι υπόλοιποι, οι απόντες, ήταν αυτοί που κάποτε (πριν 191 χρόνια) ονομάζονταν «ραγιάδες»…

4) Έχουμε χούντα. Είναι ο μοναδικός όρος που περιγράφει επακριβώς την κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα. Η χούντα αυτή δεν είναι στρατιωτική, αφού δεν επιβλήθηκε με την απειλή των όπλων, επιβλήθηκε όμως με την απειλή της χρεοκοπίας.  Χαρακτηριστικό γνώρισμα της χούντας αυτής είναι ότι οι πολιτικοί των χουντικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν μπορούν πια να εμφανιστούν σε δημόσιο χώρο χωρίς  ισχυρότατη προστασία, η οποία αποτρέπει δια της βίας τις εκδηλώσεις αποδοκιμασίας εις βάρος τους.

5) Παρόλη την καταστολή, αντιδράσεις υπήρξαν σε ολόκληρη τη χώρα. Νέες μούντζες και βρισίδια, πανώ και συνθήματα, ξύλο και δακρυγόνα, ματαιώσεις παρελάσεων, μαθητές που γυρνούσαν την πλάτη στους ¨επίσημους» ή βάδιζαν με τσιρότα στο στόμα, άλλοι που έστριβαν κι έφευγαν πριν περάσουν από μπροστά τους, ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς. Μπορούμε να πούμε ότι τελικά οι πολίτες τίμησαν την επέτειο της Επανάστασης.

Απλώς, όχι με παρελάσεις.

 

Κώστας Κουσαρίδης

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

29 03 2012
billbak

resp +1000

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: