Ο Γιώργης ο Κλούνης και οι μπαστουνόβλαχοι

13 02 2014

Χαμός έχει γίνει τις τελευταίες μέρες με κάτι που ξεστόμισε ο George Clooney στο Βερολίνο, σε συνέντευξη που έδωσε (το σχετικό βιντεάκι εδώ) στα πλαίσια της προώθησης της νέας του ταινίας. Ο διάλογος με την Ελληνίδα δημοσιογράφο εξελίχθηκε κάπως έτσι:

–   Θα ήθελα να σας ρωτήσω ποια είναι η πρότασή σας προς εμάς τους Έλληνες, για να διεκδικήσουμε την επιστροφή των μνημείων (!) μας από την Αγγλία.

–   Νομίζω ότι έχετε ισχυρά επιχειρήματα για την επιστροφή των τεχνουργημάτων σας και δε θα ήταν κακό αν επιστρέφονταν. Νομίζω ότι θα ήταν μια καλή ιδέα, νομίζω ότι θα ήταν πολύ δίκαιο και πολύ καλό να γίνει κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι αυτό θα ήταν το σωστό.

–   Έχετε καμιά πρόταση για το πώς θα γίνει αυτό;

–   Δεν είμαι και πολύ καλός σε κάτι τέτοια.

–   Νομίζω πως είστε

Και κάπου εδώ ο Clooney αποφάσισε να ξεφύγει τεχνηέντως, κάνοντας λογοπαίγνιο με το proposals που χρησιμοποιείται από τους αγγλόφωνους για να δηλώσει (και) την πρόταση γάμου και το γύρισε στην πλακίτσα, οπότε η δική μας το έπιασε το υπονοούμενο και δεν επέμεινε άλλο.

Αμέσως πήραν φωτιά οι υπολογιστές των Ελληναράδων κι άρχισαν τα «μπράβο ο Κλούνι» και «ζήτω ο Κλούνι» και «απαίτησε την επιστροφή των μαρμάρων ο Κλούνι» και ξανακυκλοφόρησαν διάφορα βιντεάκια, όπως αυτό που δείχνει την αρπαγή του ρολογιού του Big Ben από τον… Ελγινιάδη κι άλλα πολλά.

Μέχρι εδώ, τίποτα το παράξενο. Τόσο μας κόβει, τόσο κάνουμε. Άλλωστε είναι εύκολη η τζάμπα μαγκιά από το διαδίκτυο, όταν μπορείς να λες το μακρύ σου και το κοντό σου και να κρύβεσαι πίσω από ένα ψευδώνυμο, χωρίς να χρειάζεται να αγωνιστείς, να υποστηρίξεις με επιχειρήματα, ή να υποστείς τις συνέπειες γι’ αυτά που λες. Και σ’ αυτό το σπορ επιδιδόμαστε όλοι εμείς οι Ελληναράδες, ακριβώς επειδή κανένας μας δεν έχει τον απαραίτητο χρόνο για να ασχοληθεί σοβαρά με τέτοιου είδους θέματα. Αντίθετα, είμαστε ικανοί να σπαταλήσουμε χρόνο, κόπο και χρήμα για να συμπληρώσουμε ένα κουπόνι στο Στοίχημα ή ν’ ακολουθήσουμε τις τελευταίες τάσεις της μόδας.

Ας αφήσω τη μίρλα όμως, κι ας προσπαθήσω να βάλω τα πράγματα μέσα σ’ ένα πλαίσιο.

1ον: Ο Clooney ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ τα μάρμαρα. Δεν βγήκε από μόνος του να κάνει τη σχετική δήλωση, δεν πήρε κάποια πρωτοβουλία, δεν ηγήθηκε κάποιας κίνησης. Ρωτήθηκε επί του θέματος κι ΕΞΕΦΡΑΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ότι καλό και σωστό θα ήταν να γίνει.

2ον: Η δήλωση αυτή δεν έγινε σε κάποιο συνέδριο, σε μια σχετική εκδήλωση, σ’ ένα επίσημο φόρουμ που είχε σχέση με τις αρχαιότητες και την επιστροφή τους. Ο άνθρωπος ΕΔΙΝΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ και του απεύθυναν μια (ελαφρώς άσχετη) ερώτηση.

Τα παραπάνω σημαίνουν ότι αυτά που είπε ο αμερικάνος ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Έχουν την ίδια βαρύτητα που θα είχε η άποψή του για τον καιρό, ή για το φαγητό που προτιμάει, ή για το αγαπημένο του χρώμα.

Αυτά για τις περιβόητες «δηλώσεις» του ηθοποιού. Σαν να μην έφτανε η εθνική υπερηφάνεια που ξεχείλισε από τις οθόνες, ήρθε κι ο υπουργός πολιτισμού Πάνος Παναγιωτόπουλος και τού έστειλε μια επιστολή για να τον ευχαριστήσει και να τον προσκαλέσει να περάσει λίγες μέρες (αλήθεια, με τίνος έξοδα;) στη χώρα μας. Θαυμάστε εθνική πολιτική για την επιστροφή των μαρμάρων!!! Ένας ηθοποιός είπε μια ευνοϊκή για εμάς αοριστολογία κι έσπευσε η πολιτική μας ηγεσία, τίγκα στο κόμπλεξ κατωτερότητας, να τον προσκυνήσει… Δώστε του και κανένα μετάλλιο, ή ακόμα καλύτερα, καμιά τιμητική σύνταξη του γίγαντα που καταδέχτηκε να ατενίσει ευμενώς την υπόθεσή μας!

Στο μεταξύ, για να μην κάνουν όνειρα μεγάλα μερικοί αιθεροβάμονες, ας διαβάσουν εδώ τι γράφει η βρετανική εφημερίδα Independent επί του θέματος. Με λίγα λόγια η βρετανική απάντηση είναι «τα μάρμαρα είναι δικά μας και σ’ όποιον αρέσει».

Και πάμε στο δια ταύτα

Η επιστροφή των γλυπτών της Ακρόπολης είναι πολύ σοβαρό ζήτημα. Για να γίνει οτιδήποτε προς αυτή την κατεύθυνση, απαιτείται σοβαρότητα, σχεδιασμός, οργάνωση, υπομονή κι επιμονή. Με άλλα λόγια, η δουλειά θα πρέπει να ανατεθεί σε κάποιον άλλο και όχι στην ελληνική πολιτεία, για τον πολύ απλό λόγο ότι κανένας από τους πολιτικάντηδες που μας τυραννάνε δεν διαθέτει τα απαιτούμενα προσόντα.

Απαιτείται σοβαρότητα, ώστε να αρθρωθούν επιχειρήματα που θα ξεφεύγουν από το «είναι δικά μας, είναι πολιτιστική μας κληρονομιά» και άλλα τέτοια, παντελώς  ανούσια. Πολύ πιο σοβαρά θα αντιμετωπιστεί από τη διεθνή κοινότητα ένα επιχείρημα οικονομικού τύπου (π.χ. χάνουμε έσοδα από τουρισμό, εμπορική εκμετάλλευση κτλ όσο τα μάρμαρα παραμένουν σε ξένη χώρα). Πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο θα έχει στην διεθνή κοινή γνώμη μια καμπάνια που θα εξομοιώνει τους Βρετανούς με τους Ναζί που λεηλάτησαν καλλιτεχνικούς θησαυρούς από όλες τις χώρες που κατάκτησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και υπάρχουν δεκάδες ακόμα επιχειρήματα, παρόμοιας λογικής που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να πείσουν, στοχευμένα, συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων.

Απαιτείται σχεδιασμός, ώστε χαραχθεί μια στρατηγική (ή δύο, ή τρεις, ανάλογα με τις αντιδράσεις και τα αποτελέσματα που θα προκύψουν) και να γίνουν συγκεκριμένες ενέργειες, με καθορισμένη σειρά, με επιλεγμένη στοχοθεσία. Και η απαραίτητη ευελιξία όμως, ώστε οι εκάστοτε στόχοι και δράσεις να αναπροσαρμόζονται ανάλογα με το πόσο επιτυχημένες ή αποτυχημένες είναι οι ενέργειες που γίνονται.

Απαιτείται οργάνωση, ώστε να εκμεταλλευθούμε ως χώρα όλες αυτές τις φωνές που ακούγονται υπέρ του σκοπού μας, είτε κατά τύχη (όπως αυτή του Clooney), είτε σε πιο σοβαρό πλαίσιο (όπως αυτή του Stephen Fry). Και όταν λέω «εκμετάλλευση», εννοώ να μετατρέψουμε όλες αυτές τις σκόρπιες γνώμες σε μαζική κατακραυγή και απτή αντίδραση κατά της Βρετανίας, που θα έχει χειροπιαστά και μετρήσιμα αποτελέσματα.

Απαιτείται επιμονή, υπομονή και πολλά κότσια, γιατί οι Βρετανοί έχουν αποδείξει επανειλημμένως ότι δεν ιδρώνει εύκολα τ’ αυτί τους. Όταν πρόκειται να προστατέψουν τα συμφέροντά τους – κι έχουν τεράστιο συμφέρον να κρατήσουν τα κλεμμένα στη χώρα τους – δεν λογαριάζουν ούτε κοινή γνώμη, ούτε δημοσκοπήσεις, ούτε τίποτα. Πρέπει να φτάσουμε τα πράγματα σε τέτοιο σημείο, ώστε να αποτελεί ζημιά γι’ αυτούς (οικονομική κυρίως, αλλά και ηθική, διπλωματική) να παραμένουν εκεί τα αρπαγμένα.

Όσο για τα καραγκιοζιλίκια, σαν εκείνο το κατάπτυστο του (τότε πρωθυπουργού) Σημίτη, που η προσπάθειά του για την επιστροφή των μαρμάρων εξαντλήθηκε σε ένα ψιθυριστό «Νομίζω πως πρέπει ν’ αρχίσεις να σκέφτεσαι για τα μάρμαρα» προς τον ομότιμό του Tony Blair, ή τις διαδικτυακές αρκουδομαγκιές, ένα έχω να πω: όταν η προσπάθεια που καταβάλλεις δεν έχει κανένα κόστος για σένα, το αποτέλεσμά της δεν θα έχει κανένα κόστος για τον απέναντί σου. Για να πάρουμε πίσω τα μάρμαρα, θα πρέπει πρώτα να μάθουμε (γιατί οι περισσότεροι από τους Ελληναράδες αγνοούν) τι ακριβώς είναι αυτά τα γλυπτά, γιατί θα πρέπει να τα πάρουμε πίσω και τι θα τα κάνουμε. Θα πρέπει λοιπόν να ξεστραβωθούμε, να ξεβολευτούμε από την πολυθρονάρα μας, να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο, κόπο και φαιά ουσία απ’ όσο χρειάζεται για να πατήσουμε ένα like ή να ανεβάσουμε μια ανάρτηση. Πόσοι από εμάς είναι πρόθυμοι να κάνουν κάτι τέτοιο;

 

Κωνσταντίνος Κουσαρίδης

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: