Ανάμεσα στο «ναι» και στο «όχι»

3 07 2015

Καλώς ή κακώς, δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή, έχουμε κληθεί σε ένα δημοψήφισμα. Όπως συνηθίζουμε σε όλες τις παρόμοιες περιστάσεις, έχουμε διαιρεθεί σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα και βάλλουμε ο ένας εναντίον  του άλλου, άλλοτε με επιχειρήματα κι άλλοτε με κραυγές. Οι υποστηρικτές του «ναι», με την αμέριστη συνδρομή των ΜΜΕ και των πολιτικών που μέχρι πριν από πέντε μήνες μας κυβερνούσαν, προσπαθούν να πείσουν εαυτούς και αλλήλους ότι οι απόψεις, οι θέσεις τους είναι οι σωστές. Εγώ θα ονομάσω κάποιες από τις θέσεις αυτές «παρανοήσεις» και θα επιχειρήσω να τις εξετάσω από τη δική μου οπτική:

1η παρανόηση: Με το μνημόνιο θα σωθεί η οικονομία της χώρας.

Να ξεκαθαρίσουμε πρώτα ότι με τη λέξη «μνημόνιο» αναφερόμαστε στις συμφωνίες που έχουν υπογράψει οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι σήμερα. Είδατε εσείς τα τελευταία 5 χρόνια το παραμικρό δείγμα που να υποστηρίζει την άποψη ότι το μνημόνιο είναι μια επώδυνη μεν, λύση δε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία; Γιατί εγώ είδα την οικονομία μας να βρίσκεται σε μια ύφεση που διαρκώς χειροτερεύει, είδα το ΑΕΠ της χώρας να μειώνεται περίπου κατά 30%, είδα χιλιάδες επιχειρήσεις να κλείνουν, είδα μισθούς και συντάξεις να κουτσουρεύονται, είδα την ανεργία να εκτοξεύεται σε απίθανα ύψη, είδα να μειώνονται τα έσοδα του κράτους από τη φορολογία εξαιτίας όλων των προηγούμενων. Και μετά από όλα αυτά, είδα την τρόικα να ζητάει περισσότερα από τα ίδια και τις κυβερνήσεις μας να λένε «ναι σε όλα».

Αυτός ο φαύλος κύκλος που ζούμε στο πετσί μας εδώ και μια πενταετία θα έπρεπε να είναι αρκετός για να πείσει τους πάντες ότι με αυτά τα μέτρα, με αυτά τα μνημόνια, δεν οδηγούμαστε στην έξοδο από την κρίση. Οδηγούμαστε ίσια στην άβυσσο. Κι αυτό δεν είναι υπόθεση, δεν είναι σενάριο, είναι η πραγματικότητα, έτσι όπως τη ζούμε, πέντε χρόνια τώρα!

Από την άλλη μεριά, οι οπαδοί του «ναι» φοβούνται πως ένα ενδεχόμενο «όχι» στο δημοψήφισμα θα φέρει (!!!) την καταστροφή. Θα βγούμε από το ευρώ, θα εγκαταλείψουμε την ευρωπαϊκή ένωση, θα απομονωθούμε διεθνώς και θα βυθιστούμε στη φτώχεια και την αναρχία. Θα περιορίσω τα σχόλιά μου στους παραπάνω φόβους, στο εξής: όλα αυτά είναι πιθανά σενάρια που βασίζονται σε κάποιες λογικές υποθέσεις. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τις επιπτώσεις που θα έχει το «όχι», ακόμα κι αν (κι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο «αν») εξαιτίας αυτού του «όχι» οδηγηθούμε σε αποτυχία των διαπραγματεύσεων και σε χρεοκοπία.

2η παρανόηση: Κυριακή ψηφίζουμε, Δευτέρα φεύγουν!

Μάλιστα. Να φύγουν. Και στη θέση τους να έρθουν… ποιοι;

Δυστυχώς, προς μεγάλη μας συμφορά και ατυχία, έχουμε σήμερα μία κυβέρνηση η οποία αντί να σχεδιάζει, να οργανώνεται και να προετοιμάζεται, προσπαθεί να ασκήσει πολιτική με ευχολόγια κι αισιόδοξες προβλέψεις. Μοιάζει με τιμονιέρη που πέταξε στη θάλασσα χάρτες και πυξίδες και οδηγεί το καράβι με δεμένα μάτια. Δυστυχώς, προς μεγάλη μας συμφορά και ατυχία, έχουμε σήμερα μία κυβέρνηση η οποία φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων, δείχνοντας με την έως τώρα πορεία της, ότι δεν ήταν έτοιμη να αναλάβει τις ευθύνες της διακυβέρνησης. Και, ναι, δυστυχώς, προς μεγάλη μας συμφορά και ατυχία, αυτή η ανερμάτιστη κυβέρνηση είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουμε στο πολιτικό μας γίγνεσθαι σήμερα.

Διαφωνείτε;

Ας δούμε τις εναλλακτικές μας:

Από τη μία μεριά έχουμε το ΚΚΕ και τη Χρυσή Αυγή. Δύο κόμματα δηλαδή, τα οποία προτείνουν ως λύση, την έξοδό μας από την Ευρώπη και την απόπειρα ανάκαμψης της οικονομίας μας με μοναδικό στήριγμα τις δικές μας δυνάμεις. Το μόνο πράγμα που «ξεχνάνε» να αναφέρουν αμφότεροι, είναι ότι για να έχουν τα σχέδιά τους έστω και την παραμικρή πιθανότητα επιτυχίας, θα πρέπει το 100% των Ελλήνων πολιτών να στέκεται στο πλευρό τους, στηρίζοντάς τους, συμφωνώντας με όλα όσα λένε και κάνουν, χωρίς αντίλογο, δίχως αμφισβήτηση. Όποιοι βρουν πώς ονομάζουμε τα πολιτεύματα στα οποία ο λαός συμμορφώνεται απόλυτα με τις θέσεις της κυβέρνησής του, κερδίζουν παγωτό…

Από την άλλη έχουμε την «τρόικα εσωτερικού», όπως (πετυχημένα κατά τη γνώμη μου) χαρακτηρίζονται η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Ας ξεκινήσω από το τελευταίο. Ακόμα κι αν δεν είναι (όπως πολλοί πιστεύουν) ένα μόρφωμα που δημιουργήθηκε από μεγαλοεπιχειρηματίες μόνο και μόνο για να μην εκτοξευθούν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, στην καλύτερη περίπτωση είναι εξίσου ανερμάτιστο κι ανέτοιμο  να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας. Έχει όμως κι ένα επιπλέον κουσούρι: τάσσεται αναφανδόν υπέρ του μνημονίου. Αν δεν καταλαβαίνετε για ποιο λόγο αυτό είναι κουσούρι, γυρίστε στην αρχή του κειμένου και ξαναδιαβάστε το κομμάτι που επιγράφεται: «1η παρανόηση».

Μας μένουν λοιπόν τα δύο «μεγάλα» κόμματα της μεταπολίτευσης. Δεν σταθώ στη σωρεία των παρανοϊκών πολιτικών επιλογών τους που μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Αφήνω την απόδοση των ευθυνών για κάποια άλλη στιγμή. Θα σταθώ όμως στο τελευταίο εξάμηνο της συγκυβέρνησής τους, πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου. Στην περίοδο δηλαδή μετά τις ευρωεκλογές, όταν αντιλήφθηκαν και οι ίδιοι ότι οι καρεκλίτσες τους έτριζαν και πήραν μια απόφαση που ξεχειλίζει από φιλοπατρία και υπευθυνότητα. Σταμάτησαν να εφαρμόζουν τα μνημόνια που οι ίδιοι είχαν υπογράψει, αυτά τα οποία με τόσο σθένος υποστηρίζουνε σήμερα, και αναβίωσαν το αλήστου μνήμης σύνθημα: «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα!». Ήταν σίγουροι ότι με αυτή την πρακτική η χώρα, όχι η κυβέρνηση, θα αποτύγχανε στην αξιολόγηση που την περίμενε το Φθινόπωρο, η πιστοληπτική της ικανότητα θα μειωνόταν και η επόμενη κυβέρνηση, έχοντας να αντιμετωπίσει μια ακόμα δυσκολότερη κατάσταση θα τα θαλάσσωνε, οδηγώντας τη χώρα σε ακόμα χειρότερη κρίση, ώστε να μπορέσουν να εμφανιστούν μετά αυτοί ως «σωτήρες» του έθνους!!!

Αν μετά από αυτό επιμένετε πως μια κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι θα είναι καλύτερη από τη σημερινή, παρακαλείστε να περάσετε από την οδό Λαγκαδά στη Θεσσαλονίκη, ή από το Δαφνί στην Αθήνα και να ζητήσετε βοήθεια από επαγγελματίες.

3η παρανόηση: Μένουμε Ευρώπη

Οι μόνοι που διαφωνούν σε αυτό, είναι τα κομματικά στελέχη του ΚΚΕ! Υπάρχει όμως ένα βασικό ερώτημα που καλούνται να αναλογιστούν όλοι, όχι μόνο οι Έλληνες, υποστηρικτές της ευρωπαϊκής προοπτικής: Ποια Ευρώπη; Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα οικοδόμημα που στηρίχθηκε σε ορισμένες θεμελιώδεις αξίες: δημοκρατία, συνεργασία, ισότητα, αλληλοσεβασμός. Αντιγράφω εδώ ένα απόσπασμα από άρθρο του Ν. Χατζηνικολάου με τίτλο: Να αποφύγουμε την περιπέτεια:

«Και βέβαια αυτή η εξαιρετικά επιθετική συμπεριφορά της τρόικας δημιουργεί την αίσθηση ότι στη σημερινή Ευρώπη υπάρχει σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας. Τι νόημα έχουν, αλήθεια, οι εκλογές σε ένα κράτος-μέλος της Ε.Ε. όταν το αποτέλεσμά τους δεν γίνεται σεβαστό ούτε κατ’ ελάχιστον και η νέα κυβέρνηση εξαναγκάζεται υπό το κράτος στυγνού εκβιασμού να εφαρμόσει την ίδια πολιτική με τις προηγούμενες; Μπορεί η Ευρώπη του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας, η Ευρώπη του πολιτισμού και της ανοχής στη διαφορετικότητα, να εκδικείται την αντίθετη άποψη και να τιμωρεί μια ολόκληρη κοινωνία για τις πολιτικές της επιλογές και προτιμήσεις; Είναι άραγε αυτή η Ευρώπη που οραματίστηκαν ο Ρομπέρ Σουμάν και ο Ζαν Μονέ, αλλά και ο Κόνραντ Αντενάουερ, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι; Ή μήπως είναι απλώς το αποκρουστικό εξάμβλωμα μιας γερμανικής Ευρώπης, υποταγμένης στα συμφέροντα των κερδοσκόπων των αγορών και στις πολιτικές φιλοδοξίες των ολίγιστων σημερινών ηγετών της;»

Θα προσθέσω μόνο πως αυτή την Ευρώπη δεν τη θέλουν ούτε οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι. Γι αυτό και η καγκελάριος Μέρκελ και άλλα μέλη της κυβέρνησής της δέχτηκαν σκληρή κριτική από τους συμπατριώτες τους μέσα στο γερμανικό κοινοβούλιο για τη στάση τους απέναντι στην Ελλάδα και τις επιχειρούμενες παρεμβάσεις στο δημοψήφισμα.

Όσο για την απειλή της εξόδου μας από το ευρώ και την ΕΕ, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που την ξεστομίζουν δεν ξέρουν ούτε αν, ούτε πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, ενώ την ίδια στιγμή πληθαίνουν οι φωνές των ευρωπαίων αξιωματούχων που αποσυνδέουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος με το μέλλον της χώρας στην Ευρώπη.

Ας συνοψίσουμε λοιπόν τα παραπάνω:

Με το «ναι» εξασφαλίζουμε την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας, την οποία συνεπάγονται τα μέτρα των συγκεκριμένων μνημονίων.

Με το «όχι» διεκδικούμε τις – όποιες – πιθανότητές μας για μια διαφορετική συμφωνία (ένα άλλο μνημόνιο ουσιαστικά), η οποία θα μας δίνει προοπτικές εξόδου από το τέλμα.

Με το «ναι» διώχνουμε μια κυβέρνηση που δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στους πολίτες, μια κυβέρνηση που στους πέντε μήνες που έχει την εξουσία κατάφερε να κάνει ακόμα χειρότερη την εικόνα της χώρας στους ευρωπαίους εταίρους.

Με το «όχι» κρατάμε μακριά από την εξουσία τα διεφθαρμένα λαμόγια που όχι μόνο έφεραν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση, αλλά και τα οποία δεν δίστασαν (ακόμα και σε αυτή την κατάσταση), να της δώσουν ακόμα μια ώθηση προς το γκρεμό, προκειμένου να προστατέψουν το κόμμα και την καρέκλα τους.

Με το «ναι» μένουμε σε μια Ευρώπη που εξουσιάζεται από τεχνοκράτες με μοναδικό στόχο την προστασία των συμφερόντων της χώρας ή της κοινωνικής τάξης, ή των φίλων και συγγενών τους.

Με το «όχι» μένουμε σε μια Ευρώπη, οι πολίτες της οποίας ζητούν από την ΕΕ να θυμηθεί τις αξίες πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε και να αφήσει αυτές να υπαγορεύουν την πορεία της, προστατεύοντας το μέλλον της Ένωσης συνολικά και όχι ορισμένων μόνο μελών της.

Συμφωνώ πως το «όχι» είναι μια επιλογή υψηλού ρίσκου, ιδίως από τη στιγμή που η κυβέρνηση, εγκληματικά και ανεύθυνα, αρνείται να ενημερώσει για το πώς θα χειριστούμε ως χώρα μία ενδεχόμενη αρνητική εξέλιξη της κατάστασης. Από την άλλη, το «ναι» είναι είναι μια επιλογή που περικλείει τη βεβαιότητα ότι η σημερινή μας κατάντια όχι απλά θα συνεχιστεί, αλλά θα χειροτερεύσει.

03α

Κωνσταντίνος Κουσαρίδης

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: