Μπασκετικό ταξίδι

1 02 2017

 

 

Δώσε βάση στην πεν2ιά – παρντόν, στην αφίσα εννοούσα. Όχι διαγωνισμός, όχι τουρνουά, όχι πρωτάθλημα, αλλά φεστιβάλ μίνι μπάσκετ. Αν αναρωτιέσαι ποια είναι η διαφορά, συνέχισε την
ανάγνωση.

Ας ξεκινήσουμε με τα ιστορικά στοιχεία, να μην ξεχνάμε και την τέχνη. Το φεστιβάλ μίνι μπάσκετ διοργανώνεται επί 17 συναπτά έτη στο Βελιγράδι και είναι αφερωμένο στη μνήμη του Ράικο Ζίζιτς (ο σέντερ της εθνικής Γιουγκοσλαβίας που σάρωσε ό,τι μετάλλιο υπήρχε τη δεκαετία 1975 – 1984). Συγκεντρώνει ομάδες παιδιών, ηλικίας 8 – 11 ετών (φέτος ήταν οι κλάσεις των γεννηθέντων μεταξύ 2006 και 2009), κυρίως από τα κράτη της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας, αλλά και από άλλες γειτονικές χώρες.

 

2

Φέτος ο αριθμός των συμμετοχών έφτασε το νούμερο – ρεκόρ των 223. Βάλτε τον (πολύ) μετριοπαθή μέσο όρο των 10 – 12 παιδιών ανά ομάδα και θα έχετε μια εικόνα για το τι γινόταν εκεί πέρα, παρά κι ενάντια στο γεγονός ότι τα Σερβόπουλα βρίσκονταν εν μέσω της καθιερωμένης «λευκής εβδομάδας». Το «εκεί πέρα» ήταν ο χώρος της Έκθεσης Βελιγραδίου (Beogradski sajam το λένε οι ντόπιοι) και συγκεκριμένα το περίπτερο υπ’ αριθμόν 3, μέσα στο οποίο είχαν διαμορφωθεί 5 μικρά γηπεδάκια με μπασκέτες σε ύψη ανάλογα με τις ηλικίες των παιδιών.

 

Ο ΚΑΣ Νέας Ραιδεστού έκανε για δεύτερη φορά την εμφάνισή του στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Η πρώτη ήταν το 2016, όταν ο (σπουδασμένος στο Βελιγράδι) προπονητής της ομάδας, έριξε την ιδέα της συμμετοχής στο φεστιβάλ. Συγκεντρώθηκαν 10 – 11 παιδιά της Δ’ τάξης, οι γονείς των οποίων είχαν τη διάθεση να τολμήσουν το ταξίδι και όταν γύρισαν πίσω, όλοι οι υπόλοιποι πρασινίσαμε από τη ζήλεια. Γονείς και προπονητής παραμιλούσαν για τα πιτσιρίκια, τα οποία είχαν νικήσει όχι μόνο σε όλους τους αγώνες του προγράμματος, αλλά και σε όλους τους «ανεπίσημους» αγώνες. Αυτά τα «φιλικά» ήταν εκτός προγράμματος, αγώνες που κανονίζονταν μεταξύ των ομάδων όταν υπήρχε ελεύθερος χρόνος και γήπεδο. Αφού στο τέλος, ο προπονητής μας κανόνισε αγώνα με μια ομάδα που είχε μεγαλύτερα παιδιά, έτσι για να πάρουνε τα δικά μας μια γεύση από ήττα, και λίγο έλειψε να νικήσουν ακόμα κι αυτούς!

Κάπου εκεί λοιπόν, μεταξύ ενθουσιωδών περιγραφών και θριαμβευτικών στιγμιοτύπων, άρχισαν να μπερδεύονται τα πράγματα.

—  Δηλαδή το σηκώσατε; ρωτούσαμε.

—  Όχι!

—  Γιατί;

— Mα δεν ήταν τουρνουά…

— Δηλαδή;

— Κανείς δεν κρατούσε σκορ, ούτε υπήρχε κάποιου είδους βαθμολογία. Τα μικρά μέσα στην τρέλα τους μετρούσαν τους πόντους στους πρώτους αγώνες κι όταν είδαμε ότι δεν χάνουν με τίποτα, αρχίσαμε να μετράμε κι εμείς.

— Και τότε… ποιος το σήκωσε;

— Κανείς!

— Το νόημα της διοργάνωσης δεν είναι ο ανταγωνισμός, επενέβαινε ο προπονητής, όταν μας έβλεπε να μη μπορούμε να καταλάβουμε. Ο ανταγωνισμός σ’ αυτές της ηλικίες δεν έχει κανένα νόημα. Όλη η ιστορία γίνεται για να παίξουν τα παιδιά μπάσκετ και να το ευχαριστηθούν. Να περάσουν ένα τριήμερο που θα είναι όλη η ομάδα μαζί και δεν θα ασχολούνται με τίποτε άλλο πέρα από το παιχνίδι. Γι’ αυτό και οι διοργανωτές δίνουν αναμνηστικά μετάλλια και κύπελλα σε όλους τους συμμετέχοντες κι ένα πιο ιδιαίτερο βραβείο δίνεται στο σύλλογο που θα κατεβάσει τους περισσότερους αθλητές. Κι αυτό πάλι λειτουργεί αποκλειστικά ως κίνητρο για να υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή.

Οι συμμετοχές στη φετινή εκδρομή τελικά ήταν διπλάσιες από τις περσινές, με αποτέλεσμα να αποφασίσει ο προπονητής να παρατάξει δύο ομάδες. Μία με τους περσινούς «αήττητους», παιδιά Ε’ δημοτικού πια, και μία με τα μικρότερα, τα Τεταρτάκια, στα οποία συγκαταλέγονταν και δυο – τρία ακόμα μικρότερα, της Γ’ τάξης. Ζαλωθήκαμε λοιπόν τα μπαγκάζια μας, φορτωθήκαμε στο πούλμαν και το βράδυ της Πέμπτης, 26 Ιανουαρίου, πήραμε τον ανήφορο για Βελιγράδι. Με το που φτάσαμε στο ξενοδοχείο (βασικά δεν ήταν ξενοδοχείο, hostel ήτανε, αλλά απ’ όσο ξέρω δεν υπάρχει αντίστοιχος όρος στα ελληνικά) πετάξαμε τις βαλίτσες μέσα στα δωμάτια, ντύσαμε τα παιδιά με τις στολές της ομάδας και περάσαμε απέναντι, στα γήπεδα.

Η αλήθεια είναι ότι ο προπονητής μάς είχε προειδοποιήσει για τα «ανεπίσημα» ματς, αλλά εμείς δεν τον είχαμε πολυπιστέψει – οι άσχετοι. Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο χώρο, μας διπλάρωσαν τα σερβάκια. «Είστε Έλληνες; Θέλετε να παίξουμε έτσι, εκτός προγράμματος;» Και κάπως έτσι τα πιτσιρίκια μας άρχισαν να παραδίδουν μαθήματα μπάσκετ… Επίσης, κάπως έτσι άρχισε να χάνεται η μπάλα από πλευράς «κανονικότητας» των αγώνων. Πολύ γρήγορα διαπιστώσαμε ότι πολλές από τις αντίπαλες ομάδες δεν τηρούσαν και τόσο αυστηρά τα ηλικιακά όρια. Έτσι ο προπονητής «μπέρδεψε» και τα δικά μας τα πιτσιρίκια, τα οποία μόνο την Παρασκευή έπαιξαν σύμφωνα με τον τρόπο που είχαν χωριστεί.

DSC_0263.JPG

Προσπαθήσαμε φιλότιμα να κρατήσουμε σκορ, ή έστω το ισοζύγιο νικών – ηττών, αλλά δεν τα καταφέραμε. Ακόμα και μία συνταξιδιώτισσα, η οποία κρατούσε ευλαβικά το σκορ όλων των αγώνων σε ένα μπλοκάκι που είχε πάντα μαζί της, πρέπει να έχασε κάποια στιγμή το λογαριασμό. Το «πρέπει» συνάδει με το γεγονός ότι εγώ άρπαξα μια ξεγυρισμένη φαρυγγίτιδα και δεν μπορούσα να της πιάσω κουβέντα με νοήματα για να δω αν τελικά τα κατάφερε να βγάλει άκρη. Η γενική αίσθηση είναι ότι νικήσαμε τους περισσότερους από τους αγώνες που παίξαμε με συνομήλικους και χάσαμε τους περισσότερους από όσους παίξαμε με μεγαλύτερους, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια αξιόπιστη καταμέτρηση.

dsc_0287

Αυτοί πάντως οι αγώνες είχαν και το μεγαλύτερο χαβαλέ. Τρελοί πανηγυρισμοί σε κάθε καλάθι, ξεσηκωμός αν έπεφτε καμιά τάπα ή αν γινόταν κανένα κλέψιμο, παραινέσεις τύπου «Φα’ τον» όταν ο αντίπαλος περνούσε τον δικό μας κατά δύο κεφάλια και δεκαπέντε κιλά ή «Δώσ’ του να μυρίσει λίγο αίμα» όταν έμπαινε κάποιο πιτσιρίκι που ξέραμε ότι έχει ήσυχο και μαζεμένο χαρακτήρα. Όσο για τα σχόλια σχετικά με τους (μεγαλύτερους) αντιπάλους, θα αρκεστώ απλώς να παραθέσω μερικά:

  • Βγάλε έξω το φαντάρο!
  • Ποια Ε’ τάξη, αυτός ξυρίζεται από πρόπερσι!
  • Η αρραβωνιαστικιά του το ξέρει ότι είναι εδώ και παίζει με τα μικρά;
  • Καλά, αυτός δεν έπρεπε να ετοιμάζεται για τις πανγιουγκοσλαβικές; Άφησε το διάβασμα για το πανεπιστήμιο κι ήρθε να παίξει με μας;
  • Άστονα ρε το μικρό να το βάλει! Στο γιο σου έτσι κάνεις;

…και άλλα πολλά, εξίσου χαριτωμένα…

MINI BASKET Beograd, 28.01.2017. foto: MN pressΧαβαλές – ξεχαβαλές πάντως, η διοργάνωση ήταν σοβαρότατη. Απόδειξη, η παρουσία στην επίσημη έναρξή της, το μεσημέρι του Σαββάτου, του Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς και του Ντέγιαν Τομάσεβιτς. Οι άνθρωποι δεν εμφανίστηκαν ως δόξες του μπασκετικού παρελθόντος, ούτε είδαν φως και μπήκαν, μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνουν. Εμφανίστηκαν με την ιδιότητα του προέδρου και του γενικού γραμματέα αντίστοιχα, της σερβικής ομοσπονδίας μπάσκετ! Μοίρασαν χαμόγελα, φωτογραφήθηκαν με τρισευτυχισμένα πιτσιρίκια κι έδειξαν εμπράκτως πόση σημασία δίνουν οι γείτονες στο να αντιμετωπίζεται σ’ αυτές τις ηλικίες το μπάσκετ ως παιχνίδι, ως δραστηριότητα αθλητισμού κι εκγύμνασης, και όχι ως πεδίο ανταγωνισμού και πρωταθλητισμού. Παράλληλα, διοργανώθηκαν ειδικά σεμινάρια για τους προπονητές που δουλεύουν με μικρά παιδιά, ενώ με την υποστήριξη του Ερυθρού Σταυρού Σερβίας υπήρχαν ανοιχτά εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης με σκοπό την ενημέρωση και προστασία των παιδιών από την εμπορία ανθρώπων (trafficking).

Την τιμητική του είχε το ευ αγωνίζεσθαι. Υπήρχε ολόκληρο τελετουργικό πριν την έναρξη και μετά τη λήξη κάθε αγώνα, όπου οι ομάδες χαιρετούσαν η μία την άλλη, φωτογραφίζονταν μαζί κτλ. Καμία πρόκληση από τους νικητές προς τους ηττημένους, καμία κοροϊδία ή αλαζονική συμπεριφορά. Είδα προπονητή να βάζει τις φωνές σε παιδί της ομάδας του που παρασύρθηκε κι έπαιξε «άγρια». Είδα άλλους να βγάζουν την «καλή» τους πεντάδα, προσαρμόζοντας την ομάδα τους στον αντίπαλο που είχε μόλις κάνει το ίδιο. Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση όμως, ήταν η συμπεριφορά των δικών μας παιδιών, μεταξύ τους. Επί τέσσερις μέρες ζούσαμε στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και δεν υπήρξε όχι καυγάς, όχι λογομαχία, αλλά ούτε καν γκρίνια του ενός για τον άλλο. Δεν υπήρχαν προκαθορισμένες παρέες και τους έβλεπες όλους να πηγαίνουν κοντά σε όλους με μια απερίγραπτη φυσικότητα. Έπιαναν κουβέντα, έπαιζαν, πειράζονταν, αποδέχονταν ο ένας τον άλλο χωρίς να δημιουργούνται κλίκες, δίχως να υπάρχουν περιζήτητοι ή παραμερισμένοι. Και μιλάμε για 21 παιδιά με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, προτιμήσεις, συμπεριφορές.

Εν κατακλείδι, ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Τα παιδιά το καταχάρηκαν, οι μεγάλοι είχαν την ευκαιρία για ένα ευχάριστο διάλειμμα. Ταλαιπωρία υπήρξε, αλλά όχι αρκετή για να μας αποθαρρύνει. Το μόνο για το οποίο λέω «κρίμα», είναι που δεν βόλεψε να γυρίσουμε και να γνωρίσουμε το Βελιγράδι. Του χρόνου, που θα είναι η τελευταία βάσει ηλικιακών ορίων ευκαιρία του Σπύρου, ελπίζω να είμαστε γεροί και να κάνουμε ξανά το ταξίδι.

Κωνσταντίνος Κουσαρίδης

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: