Μπασκετικό ταξίδι

1 02 2017

 

 

Δώσε βάση στην πεν2ιά – παρντόν, στην αφίσα εννοούσα. Όχι διαγωνισμός, όχι τουρνουά, όχι πρωτάθλημα, αλλά φεστιβάλ μίνι μπάσκετ. Αν αναρωτιέσαι ποια είναι η διαφορά, συνέχισε την
ανάγνωση.

Ας ξεκινήσουμε με τα ιστορικά στοιχεία, να μην ξεχνάμε και την τέχνη. Το φεστιβάλ μίνι μπάσκετ διοργανώνεται επί 17 συναπτά έτη στο Βελιγράδι και είναι αφερωμένο στη μνήμη του Ράικο Ζίζιτς (ο σέντερ της εθνικής Γιουγκοσλαβίας που σάρωσε ό,τι μετάλλιο υπήρχε τη δεκαετία 1975 – 1984). Συγκεντρώνει ομάδες παιδιών, ηλικίας 8 – 11 ετών (φέτος ήταν οι κλάσεις των γεννηθέντων μεταξύ 2006 και 2009), κυρίως από τα κράτη της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας, αλλά και από άλλες γειτονικές χώρες.

 

2

Φέτος ο αριθμός των συμμετοχών έφτασε το νούμερο – ρεκόρ των 223. Βάλτε τον (πολύ) μετριοπαθή μέσο όρο των 10 – 12 παιδιών ανά ομάδα και θα έχετε μια εικόνα για το τι γινόταν εκεί πέρα, παρά κι ενάντια στο γεγονός ότι τα Σερβόπουλα βρίσκονταν εν μέσω της καθιερωμένης «λευκής εβδομάδας». Το «εκεί πέρα» ήταν ο χώρος της Έκθεσης Βελιγραδίου (Beogradski sajam το λένε οι ντόπιοι) και συγκεκριμένα το περίπτερο υπ’ αριθμόν 3, μέσα στο οποίο είχαν διαμορφωθεί 5 μικρά γηπεδάκια με μπασκέτες σε ύψη ανάλογα με τις ηλικίες των παιδιών.

 

Ο ΚΑΣ Νέας Ραιδεστού έκανε για δεύτερη φορά την εμφάνισή του στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Η πρώτη ήταν το 2016, όταν ο (σπουδασμένος στο Βελιγράδι) προπονητής της ομάδας, έριξε την ιδέα της συμμετοχής στο φεστιβάλ. Συγκεντρώθηκαν 10 – 11 παιδιά της Δ’ τάξης, οι γονείς των οποίων είχαν τη διάθεση να τολμήσουν το ταξίδι και όταν γύρισαν πίσω, όλοι οι υπόλοιποι πρασινίσαμε από τη ζήλεια. Γονείς και προπονητής παραμιλούσαν για τα πιτσιρίκια, τα οποία είχαν νικήσει όχι μόνο σε όλους τους αγώνες του προγράμματος, αλλά και σε όλους τους «ανεπίσημους» αγώνες. Αυτά τα «φιλικά» ήταν εκτός προγράμματος, αγώνες που κανονίζονταν μεταξύ των ομάδων όταν υπήρχε ελεύθερος χρόνος και γήπεδο. Αφού στο τέλος, ο προπονητής μας κανόνισε αγώνα με μια ομάδα που είχε μεγαλύτερα παιδιά, έτσι για να πάρουνε τα δικά μας μια γεύση από ήττα, και λίγο έλειψε να νικήσουν ακόμα κι αυτούς!

Κάπου εκεί λοιπόν, μεταξύ ενθουσιωδών περιγραφών και θριαμβευτικών στιγμιοτύπων, άρχισαν να μπερδεύονται τα πράγματα.

—  Δηλαδή το σηκώσατε; ρωτούσαμε.

—  Όχι!

—  Γιατί;

— Mα δεν ήταν τουρνουά…

— Δηλαδή;

— Κανείς δεν κρατούσε σκορ, ούτε υπήρχε κάποιου είδους βαθμολογία. Τα μικρά μέσα στην τρέλα τους μετρούσαν τους πόντους στους πρώτους αγώνες κι όταν είδαμε ότι δεν χάνουν με τίποτα, αρχίσαμε να μετράμε κι εμείς.

— Και τότε… ποιος το σήκωσε;

— Κανείς!

— Το νόημα της διοργάνωσης δεν είναι ο ανταγωνισμός, επενέβαινε ο προπονητής, όταν μας έβλεπε να μη μπορούμε να καταλάβουμε. Ο ανταγωνισμός σ’ αυτές της ηλικίες δεν έχει κανένα νόημα. Όλη η ιστορία γίνεται για να παίξουν τα παιδιά μπάσκετ και να το ευχαριστηθούν. Να περάσουν ένα τριήμερο που θα είναι όλη η ομάδα μαζί και δεν θα ασχολούνται με τίποτε άλλο πέρα από το παιχνίδι. Γι’ αυτό και οι διοργανωτές δίνουν αναμνηστικά μετάλλια και κύπελλα σε όλους τους συμμετέχοντες κι ένα πιο ιδιαίτερο βραβείο δίνεται στο σύλλογο που θα κατεβάσει τους περισσότερους αθλητές. Κι αυτό πάλι λειτουργεί αποκλειστικά ως κίνητρο για να υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή.

Οι συμμετοχές στη φετινή εκδρομή τελικά ήταν διπλάσιες από τις περσινές, με αποτέλεσμα να αποφασίσει ο προπονητής να παρατάξει δύο ομάδες. Μία με τους περσινούς «αήττητους», παιδιά Ε’ δημοτικού πια, και μία με τα μικρότερα, τα Τεταρτάκια, στα οποία συγκαταλέγονταν και δυο – τρία ακόμα μικρότερα, της Γ’ τάξης. Ζαλωθήκαμε λοιπόν τα μπαγκάζια μας, φορτωθήκαμε στο πούλμαν και το βράδυ της Πέμπτης, 26 Ιανουαρίου, πήραμε τον ανήφορο για Βελιγράδι. Με το που φτάσαμε στο ξενοδοχείο (βασικά δεν ήταν ξενοδοχείο, hostel ήτανε, αλλά απ’ όσο ξέρω δεν υπάρχει αντίστοιχος όρος στα ελληνικά) πετάξαμε τις βαλίτσες μέσα στα δωμάτια, ντύσαμε τα παιδιά με τις στολές της ομάδας και περάσαμε απέναντι, στα γήπεδα.

Η αλήθεια είναι ότι ο προπονητής μάς είχε προειδοποιήσει για τα «ανεπίσημα» ματς, αλλά εμείς δεν τον είχαμε πολυπιστέψει – οι άσχετοι. Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο χώρο, μας διπλάρωσαν τα σερβάκια. «Είστε Έλληνες; Θέλετε να παίξουμε έτσι, εκτός προγράμματος;» Και κάπως έτσι τα πιτσιρίκια μας άρχισαν να παραδίδουν μαθήματα μπάσκετ… Επίσης, κάπως έτσι άρχισε να χάνεται η μπάλα από πλευράς «κανονικότητας» των αγώνων. Πολύ γρήγορα διαπιστώσαμε ότι πολλές από τις αντίπαλες ομάδες δεν τηρούσαν και τόσο αυστηρά τα ηλικιακά όρια. Έτσι ο προπονητής «μπέρδεψε» και τα δικά μας τα πιτσιρίκια, τα οποία μόνο την Παρασκευή έπαιξαν σύμφωνα με τον τρόπο που είχαν χωριστεί.

DSC_0263.JPG

Προσπαθήσαμε φιλότιμα να κρατήσουμε σκορ, ή έστω το ισοζύγιο νικών – ηττών, αλλά δεν τα καταφέραμε. Ακόμα και μία συνταξιδιώτισσα, η οποία κρατούσε ευλαβικά το σκορ όλων των αγώνων σε ένα μπλοκάκι που είχε πάντα μαζί της, πρέπει να έχασε κάποια στιγμή το λογαριασμό. Το «πρέπει» συνάδει με το γεγονός ότι εγώ άρπαξα μια ξεγυρισμένη φαρυγγίτιδα και δεν μπορούσα να της πιάσω κουβέντα με νοήματα για να δω αν τελικά τα κατάφερε να βγάλει άκρη. Η γενική αίσθηση είναι ότι νικήσαμε τους περισσότερους από τους αγώνες που παίξαμε με συνομήλικους και χάσαμε τους περισσότερους από όσους παίξαμε με μεγαλύτερους, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια αξιόπιστη καταμέτρηση.

dsc_0287

Αυτοί πάντως οι αγώνες είχαν και το μεγαλύτερο χαβαλέ. Τρελοί πανηγυρισμοί σε κάθε καλάθι, ξεσηκωμός αν έπεφτε καμιά τάπα ή αν γινόταν κανένα κλέψιμο, παραινέσεις τύπου «Φα’ τον» όταν ο αντίπαλος περνούσε τον δικό μας κατά δύο κεφάλια και δεκαπέντε κιλά ή «Δώσ’ του να μυρίσει λίγο αίμα» όταν έμπαινε κάποιο πιτσιρίκι που ξέραμε ότι έχει ήσυχο και μαζεμένο χαρακτήρα. Όσο για τα σχόλια σχετικά με τους (μεγαλύτερους) αντιπάλους, θα αρκεστώ απλώς να παραθέσω μερικά:

  • Βγάλε έξω το φαντάρο!
  • Ποια Ε’ τάξη, αυτός ξυρίζεται από πρόπερσι!
  • Η αρραβωνιαστικιά του το ξέρει ότι είναι εδώ και παίζει με τα μικρά;
  • Καλά, αυτός δεν έπρεπε να ετοιμάζεται για τις πανγιουγκοσλαβικές; Άφησε το διάβασμα για το πανεπιστήμιο κι ήρθε να παίξει με μας;
  • Άστονα ρε το μικρό να το βάλει! Στο γιο σου έτσι κάνεις;

…και άλλα πολλά, εξίσου χαριτωμένα…

MINI BASKET Beograd, 28.01.2017. foto: MN pressΧαβαλές – ξεχαβαλές πάντως, η διοργάνωση ήταν σοβαρότατη. Απόδειξη, η παρουσία στην επίσημη έναρξή της, το μεσημέρι του Σαββάτου, του Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς και του Ντέγιαν Τομάσεβιτς. Οι άνθρωποι δεν εμφανίστηκαν ως δόξες του μπασκετικού παρελθόντος, ούτε είδαν φως και μπήκαν, μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνουν. Εμφανίστηκαν με την ιδιότητα του προέδρου και του γενικού γραμματέα αντίστοιχα, της σερβικής ομοσπονδίας μπάσκετ! Μοίρασαν χαμόγελα, φωτογραφήθηκαν με τρισευτυχισμένα πιτσιρίκια κι έδειξαν εμπράκτως πόση σημασία δίνουν οι γείτονες στο να αντιμετωπίζεται σ’ αυτές τις ηλικίες το μπάσκετ ως παιχνίδι, ως δραστηριότητα αθλητισμού κι εκγύμνασης, και όχι ως πεδίο ανταγωνισμού και πρωταθλητισμού. Παράλληλα, διοργανώθηκαν ειδικά σεμινάρια για τους προπονητές που δουλεύουν με μικρά παιδιά, ενώ με την υποστήριξη του Ερυθρού Σταυρού Σερβίας υπήρχαν ανοιχτά εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης με σκοπό την ενημέρωση και προστασία των παιδιών από την εμπορία ανθρώπων (trafficking).

Την τιμητική του είχε το ευ αγωνίζεσθαι. Υπήρχε ολόκληρο τελετουργικό πριν την έναρξη και μετά τη λήξη κάθε αγώνα, όπου οι ομάδες χαιρετούσαν η μία την άλλη, φωτογραφίζονταν μαζί κτλ. Καμία πρόκληση από τους νικητές προς τους ηττημένους, καμία κοροϊδία ή αλαζονική συμπεριφορά. Είδα προπονητή να βάζει τις φωνές σε παιδί της ομάδας του που παρασύρθηκε κι έπαιξε «άγρια». Είδα άλλους να βγάζουν την «καλή» τους πεντάδα, προσαρμόζοντας την ομάδα τους στον αντίπαλο που είχε μόλις κάνει το ίδιο. Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση όμως, ήταν η συμπεριφορά των δικών μας παιδιών, μεταξύ τους. Επί τέσσερις μέρες ζούσαμε στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και δεν υπήρξε όχι καυγάς, όχι λογομαχία, αλλά ούτε καν γκρίνια του ενός για τον άλλο. Δεν υπήρχαν προκαθορισμένες παρέες και τους έβλεπες όλους να πηγαίνουν κοντά σε όλους με μια απερίγραπτη φυσικότητα. Έπιαναν κουβέντα, έπαιζαν, πειράζονταν, αποδέχονταν ο ένας τον άλλο χωρίς να δημιουργούνται κλίκες, δίχως να υπάρχουν περιζήτητοι ή παραμερισμένοι. Και μιλάμε για 21 παιδιά με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, προτιμήσεις, συμπεριφορές.

Εν κατακλείδι, ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Τα παιδιά το καταχάρηκαν, οι μεγάλοι είχαν την ευκαιρία για ένα ευχάριστο διάλειμμα. Ταλαιπωρία υπήρξε, αλλά όχι αρκετή για να μας αποθαρρύνει. Το μόνο για το οποίο λέω «κρίμα», είναι που δεν βόλεψε να γυρίσουμε και να γνωρίσουμε το Βελιγράδι. Του χρόνου, που θα είναι η τελευταία βάσει ηλικιακών ορίων ευκαιρία του Σπύρου, ελπίζω να είμαστε γεροί και να κάνουμε ξανά το ταξίδι.

Κωνσταντίνος Κουσαρίδης





Ανάμεσα στο «ναι» και στο «όχι»

3 07 2015

Καλώς ή κακώς, δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή, έχουμε κληθεί σε ένα δημοψήφισμα. Όπως συνηθίζουμε σε όλες τις παρόμοιες περιστάσεις, έχουμε διαιρεθεί σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα και βάλλουμε ο ένας εναντίον  του άλλου, άλλοτε με επιχειρήματα κι άλλοτε με κραυγές. Οι υποστηρικτές του «ναι», με την αμέριστη συνδρομή των ΜΜΕ και των πολιτικών που μέχρι πριν από πέντε μήνες μας κυβερνούσαν, προσπαθούν να πείσουν εαυτούς και αλλήλους ότι οι απόψεις, οι θέσεις τους είναι οι σωστές. Εγώ θα ονομάσω κάποιες από τις θέσεις αυτές «παρανοήσεις» και θα επιχειρήσω να τις εξετάσω από τη δική μου οπτική:

1η παρανόηση: Με το μνημόνιο θα σωθεί η οικονομία της χώρας.

Να ξεκαθαρίσουμε πρώτα ότι με τη λέξη «μνημόνιο» αναφερόμαστε στις συμφωνίες που έχουν υπογράψει οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι σήμερα. Είδατε εσείς τα τελευταία 5 χρόνια το παραμικρό δείγμα που να υποστηρίζει την άποψη ότι το μνημόνιο είναι μια επώδυνη μεν, λύση δε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία; Γιατί εγώ είδα την οικονομία μας να βρίσκεται σε μια ύφεση που διαρκώς χειροτερεύει, είδα το ΑΕΠ της χώρας να μειώνεται περίπου κατά 30%, είδα χιλιάδες επιχειρήσεις να κλείνουν, είδα μισθούς και συντάξεις να κουτσουρεύονται, είδα την ανεργία να εκτοξεύεται σε απίθανα ύψη, είδα να μειώνονται τα έσοδα του κράτους από τη φορολογία εξαιτίας όλων των προηγούμενων. Και μετά από όλα αυτά, είδα την τρόικα να ζητάει περισσότερα από τα ίδια και τις κυβερνήσεις μας να λένε «ναι σε όλα».

Αυτός ο φαύλος κύκλος που ζούμε στο πετσί μας εδώ και μια πενταετία θα έπρεπε να είναι αρκετός για να πείσει τους πάντες ότι με αυτά τα μέτρα, με αυτά τα μνημόνια, δεν οδηγούμαστε στην έξοδο από την κρίση. Οδηγούμαστε ίσια στην άβυσσο. Κι αυτό δεν είναι υπόθεση, δεν είναι σενάριο, είναι η πραγματικότητα, έτσι όπως τη ζούμε, πέντε χρόνια τώρα!

Από την άλλη μεριά, οι οπαδοί του «ναι» φοβούνται πως ένα ενδεχόμενο «όχι» στο δημοψήφισμα θα φέρει (!!!) την καταστροφή. Θα βγούμε από το ευρώ, θα εγκαταλείψουμε την ευρωπαϊκή ένωση, θα απομονωθούμε διεθνώς και θα βυθιστούμε στη φτώχεια και την αναρχία. Θα περιορίσω τα σχόλιά μου στους παραπάνω φόβους, στο εξής: όλα αυτά είναι πιθανά σενάρια που βασίζονται σε κάποιες λογικές υποθέσεις. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τις επιπτώσεις που θα έχει το «όχι», ακόμα κι αν (κι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο «αν») εξαιτίας αυτού του «όχι» οδηγηθούμε σε αποτυχία των διαπραγματεύσεων και σε χρεοκοπία.

2η παρανόηση: Κυριακή ψηφίζουμε, Δευτέρα φεύγουν!

Μάλιστα. Να φύγουν. Και στη θέση τους να έρθουν… ποιοι;

Δυστυχώς, προς μεγάλη μας συμφορά και ατυχία, έχουμε σήμερα μία κυβέρνηση η οποία αντί να σχεδιάζει, να οργανώνεται και να προετοιμάζεται, προσπαθεί να ασκήσει πολιτική με ευχολόγια κι αισιόδοξες προβλέψεις. Μοιάζει με τιμονιέρη που πέταξε στη θάλασσα χάρτες και πυξίδες και οδηγεί το καράβι με δεμένα μάτια. Δυστυχώς, προς μεγάλη μας συμφορά και ατυχία, έχουμε σήμερα μία κυβέρνηση η οποία φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων, δείχνοντας με την έως τώρα πορεία της, ότι δεν ήταν έτοιμη να αναλάβει τις ευθύνες της διακυβέρνησης. Και, ναι, δυστυχώς, προς μεγάλη μας συμφορά και ατυχία, αυτή η ανερμάτιστη κυβέρνηση είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουμε στο πολιτικό μας γίγνεσθαι σήμερα.

Διαφωνείτε;

Ας δούμε τις εναλλακτικές μας:

Από τη μία μεριά έχουμε το ΚΚΕ και τη Χρυσή Αυγή. Δύο κόμματα δηλαδή, τα οποία προτείνουν ως λύση, την έξοδό μας από την Ευρώπη και την απόπειρα ανάκαμψης της οικονομίας μας με μοναδικό στήριγμα τις δικές μας δυνάμεις. Το μόνο πράγμα που «ξεχνάνε» να αναφέρουν αμφότεροι, είναι ότι για να έχουν τα σχέδιά τους έστω και την παραμικρή πιθανότητα επιτυχίας, θα πρέπει το 100% των Ελλήνων πολιτών να στέκεται στο πλευρό τους, στηρίζοντάς τους, συμφωνώντας με όλα όσα λένε και κάνουν, χωρίς αντίλογο, δίχως αμφισβήτηση. Όποιοι βρουν πώς ονομάζουμε τα πολιτεύματα στα οποία ο λαός συμμορφώνεται απόλυτα με τις θέσεις της κυβέρνησής του, κερδίζουν παγωτό…

Από την άλλη έχουμε την «τρόικα εσωτερικού», όπως (πετυχημένα κατά τη γνώμη μου) χαρακτηρίζονται η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Ας ξεκινήσω από το τελευταίο. Ακόμα κι αν δεν είναι (όπως πολλοί πιστεύουν) ένα μόρφωμα που δημιουργήθηκε από μεγαλοεπιχειρηματίες μόνο και μόνο για να μην εκτοξευθούν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, στην καλύτερη περίπτωση είναι εξίσου ανερμάτιστο κι ανέτοιμο  να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας. Έχει όμως κι ένα επιπλέον κουσούρι: τάσσεται αναφανδόν υπέρ του μνημονίου. Αν δεν καταλαβαίνετε για ποιο λόγο αυτό είναι κουσούρι, γυρίστε στην αρχή του κειμένου και ξαναδιαβάστε το κομμάτι που επιγράφεται: «1η παρανόηση».

Μας μένουν λοιπόν τα δύο «μεγάλα» κόμματα της μεταπολίτευσης. Δεν σταθώ στη σωρεία των παρανοϊκών πολιτικών επιλογών τους που μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Αφήνω την απόδοση των ευθυνών για κάποια άλλη στιγμή. Θα σταθώ όμως στο τελευταίο εξάμηνο της συγκυβέρνησής τους, πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου. Στην περίοδο δηλαδή μετά τις ευρωεκλογές, όταν αντιλήφθηκαν και οι ίδιοι ότι οι καρεκλίτσες τους έτριζαν και πήραν μια απόφαση που ξεχειλίζει από φιλοπατρία και υπευθυνότητα. Σταμάτησαν να εφαρμόζουν τα μνημόνια που οι ίδιοι είχαν υπογράψει, αυτά τα οποία με τόσο σθένος υποστηρίζουνε σήμερα, και αναβίωσαν το αλήστου μνήμης σύνθημα: «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα!». Ήταν σίγουροι ότι με αυτή την πρακτική η χώρα, όχι η κυβέρνηση, θα αποτύγχανε στην αξιολόγηση που την περίμενε το Φθινόπωρο, η πιστοληπτική της ικανότητα θα μειωνόταν και η επόμενη κυβέρνηση, έχοντας να αντιμετωπίσει μια ακόμα δυσκολότερη κατάσταση θα τα θαλάσσωνε, οδηγώντας τη χώρα σε ακόμα χειρότερη κρίση, ώστε να μπορέσουν να εμφανιστούν μετά αυτοί ως «σωτήρες» του έθνους!!!

Αν μετά από αυτό επιμένετε πως μια κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι θα είναι καλύτερη από τη σημερινή, παρακαλείστε να περάσετε από την οδό Λαγκαδά στη Θεσσαλονίκη, ή από το Δαφνί στην Αθήνα και να ζητήσετε βοήθεια από επαγγελματίες.

3η παρανόηση: Μένουμε Ευρώπη

Οι μόνοι που διαφωνούν σε αυτό, είναι τα κομματικά στελέχη του ΚΚΕ! Υπάρχει όμως ένα βασικό ερώτημα που καλούνται να αναλογιστούν όλοι, όχι μόνο οι Έλληνες, υποστηρικτές της ευρωπαϊκής προοπτικής: Ποια Ευρώπη; Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα οικοδόμημα που στηρίχθηκε σε ορισμένες θεμελιώδεις αξίες: δημοκρατία, συνεργασία, ισότητα, αλληλοσεβασμός. Αντιγράφω εδώ ένα απόσπασμα από άρθρο του Ν. Χατζηνικολάου με τίτλο: Να αποφύγουμε την περιπέτεια:

«Και βέβαια αυτή η εξαιρετικά επιθετική συμπεριφορά της τρόικας δημιουργεί την αίσθηση ότι στη σημερινή Ευρώπη υπάρχει σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας. Τι νόημα έχουν, αλήθεια, οι εκλογές σε ένα κράτος-μέλος της Ε.Ε. όταν το αποτέλεσμά τους δεν γίνεται σεβαστό ούτε κατ’ ελάχιστον και η νέα κυβέρνηση εξαναγκάζεται υπό το κράτος στυγνού εκβιασμού να εφαρμόσει την ίδια πολιτική με τις προηγούμενες; Μπορεί η Ευρώπη του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας, η Ευρώπη του πολιτισμού και της ανοχής στη διαφορετικότητα, να εκδικείται την αντίθετη άποψη και να τιμωρεί μια ολόκληρη κοινωνία για τις πολιτικές της επιλογές και προτιμήσεις; Είναι άραγε αυτή η Ευρώπη που οραματίστηκαν ο Ρομπέρ Σουμάν και ο Ζαν Μονέ, αλλά και ο Κόνραντ Αντενάουερ, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι; Ή μήπως είναι απλώς το αποκρουστικό εξάμβλωμα μιας γερμανικής Ευρώπης, υποταγμένης στα συμφέροντα των κερδοσκόπων των αγορών και στις πολιτικές φιλοδοξίες των ολίγιστων σημερινών ηγετών της;»

Θα προσθέσω μόνο πως αυτή την Ευρώπη δεν τη θέλουν ούτε οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι. Γι αυτό και η καγκελάριος Μέρκελ και άλλα μέλη της κυβέρνησής της δέχτηκαν σκληρή κριτική από τους συμπατριώτες τους μέσα στο γερμανικό κοινοβούλιο για τη στάση τους απέναντι στην Ελλάδα και τις επιχειρούμενες παρεμβάσεις στο δημοψήφισμα.

Όσο για την απειλή της εξόδου μας από το ευρώ και την ΕΕ, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που την ξεστομίζουν δεν ξέρουν ούτε αν, ούτε πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, ενώ την ίδια στιγμή πληθαίνουν οι φωνές των ευρωπαίων αξιωματούχων που αποσυνδέουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος με το μέλλον της χώρας στην Ευρώπη.

Ας συνοψίσουμε λοιπόν τα παραπάνω:

Με το «ναι» εξασφαλίζουμε την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας, την οποία συνεπάγονται τα μέτρα των συγκεκριμένων μνημονίων.

Με το «όχι» διεκδικούμε τις – όποιες – πιθανότητές μας για μια διαφορετική συμφωνία (ένα άλλο μνημόνιο ουσιαστικά), η οποία θα μας δίνει προοπτικές εξόδου από το τέλμα.

Με το «ναι» διώχνουμε μια κυβέρνηση που δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στους πολίτες, μια κυβέρνηση που στους πέντε μήνες που έχει την εξουσία κατάφερε να κάνει ακόμα χειρότερη την εικόνα της χώρας στους ευρωπαίους εταίρους.

Με το «όχι» κρατάμε μακριά από την εξουσία τα διεφθαρμένα λαμόγια που όχι μόνο έφεραν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση, αλλά και τα οποία δεν δίστασαν (ακόμα και σε αυτή την κατάσταση), να της δώσουν ακόμα μια ώθηση προς το γκρεμό, προκειμένου να προστατέψουν το κόμμα και την καρέκλα τους.

Με το «ναι» μένουμε σε μια Ευρώπη που εξουσιάζεται από τεχνοκράτες με μοναδικό στόχο την προστασία των συμφερόντων της χώρας ή της κοινωνικής τάξης, ή των φίλων και συγγενών τους.

Με το «όχι» μένουμε σε μια Ευρώπη, οι πολίτες της οποίας ζητούν από την ΕΕ να θυμηθεί τις αξίες πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε και να αφήσει αυτές να υπαγορεύουν την πορεία της, προστατεύοντας το μέλλον της Ένωσης συνολικά και όχι ορισμένων μόνο μελών της.

Συμφωνώ πως το «όχι» είναι μια επιλογή υψηλού ρίσκου, ιδίως από τη στιγμή που η κυβέρνηση, εγκληματικά και ανεύθυνα, αρνείται να ενημερώσει για το πώς θα χειριστούμε ως χώρα μία ενδεχόμενη αρνητική εξέλιξη της κατάστασης. Από την άλλη, το «ναι» είναι είναι μια επιλογή που περικλείει τη βεβαιότητα ότι η σημερινή μας κατάντια όχι απλά θα συνεχιστεί, αλλά θα χειροτερεύσει.

03α

Κωνσταντίνος Κουσαρίδης





Το ποτάμι της γειτονιάς μας: Ανθεμούντας

29 03 2015

Αν ρωτήσεις (ακόμα και κάποιον ντόπιο) ποια και πού είναι τα ποτάμια που βρίσκονται κοντά στη Θεσσαλονίκη, η απάντηση θα έρθει φυσιολογικά και αβίαστα: Γαλλικός, Αξιός, Λουδίας, Αλιάκμονας και όλα βρίσκονται δυτικά από την πόλη. Αν ρωτήσεις όμως ποιο ποτάμι βρίσκεται από την ανατολική μεριά της, η απάντηση θα είναι αμήχανη σιωπή, ή η διαβεβαίωση ότι εκεί δεν υπάρχει ποτάμι. Εν μέρει βέβαια θα είναι σωστή, καθώς ο Ανθεμούντας έχει συνταξιοδοτηθεί από ποταμός εδώ και λίγες δεκαετίες κι έχει μετατραπεί σε χείμαρρο. Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα όμως, η αρχαία κοίτη κατέβαζε ακόμα τα – λίγα έστω – νερά από την κοιλάδα της Γαλάτιστας και συναντούσε το ΘερμαΪκό δίπλα στο αεροδρόμιο, σχηματίζοντας βάλτο (ή λιμνοθάλασσα) στην περιοχή της Γεωργικής Σχολής.

Όπως τόσα άλλα τοπωνύμια στην περιοχή μας, έτσι και αυτό του Ανθεμούντα έχει αρχαιοελληνική καταγωγή. Η Ανθεμούς  ήταν μια πανέμορφη περιοχή (αν το σκεφτείτε λίγο, είναι εύκολο να κάνετε τον συνειρμό Ανθεμούς – λουλουδοστόλιστη) στα νοτιοδυτικά της αρχαίας Μυγδονίας, η οποία με τη σειρά της αντιστοιχεί περίπου στο σημερινό νομό Θεσσαλονίκης. Γεωγραφικά, η κοιλάδα του Ανθεμούντα εξακολουθεί να ορίζεται από την οροσειρά του Κισσού (Χορτιάτης) στα βόρεια και τα πολύ χαμηλότερα υψώματα του Κάλαυρου στα νότια. Αν αναρωτιέστε πού είναι αυτά, μπορώ να σας βοηθήσω λέγοντας ότι στα ριζά τους βρίσκονται οι Ταγαράδες, η Αγία Παρασκευή, η Σουρωτή, ο Άγιος Αντώνιος και το Μονοπήγαδο. Ξεκινώντας από τα ανατολικά, μεταξύ Γαλάτιστας και Βάβδου, η κοιλάδα ανοίγεται προς τα βορειοδυτικά για να φτάσει στο Θερμαϊκό, έχοντας στο βόρειο άκρο της την Καλαμαριά και στο νότιο την Περαία. 06 10 01Στην ελληνική μυθολογία, ο Ανθεμούντας έχει μια θεσούλα μέσα στους άθλους του Ηρακλέους (βεβαίως – βεβαίως). Βλέπετε, σύμφωνα με μία εκδοχή του μύθου, εδώ ήταν που πρόλαβε τον ήρωα ο τρικέφαλος (ή τρισώματος) γίγαντας Γηρυόνης, προκειμένου να πάρει πίσω τα βόδια που τού είχε αρπάξει ο Ηρακλής. Αντί για βόδια όμως, άρπαξε ένα βέλος, από εκείνα που ήταν βουτηγμένα στο φαρμάκι της Ύδρας και ο μεν Γηρυόνης πήγε άκλαυτος, ο δε Ηρακλής πήγε τα βόδια στον Ευρυσθέα και ζήσαν αυτοί καλά…

Ανθρώπινες εγκαταστάσεις υπάρχουν από την προϊστορική ακόμα εποχή, ενώ η – συνώνυμη με το ποτάμι – πόλη Ανθεμούς, αποτέλεσε μήλον της έριδος μεταξύ Αθηναίων και Μακεδόνων, μέχρι που ο Φίλιππος Β΄ την ενέταξε οριστικά στο μακεδονικό βασίλειο το 355 π.Χ. Η ακριβής τοποθεσία της δεν έχει εντοπιστεί ακόμα, ωστόσο σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας, μάλλον βρισκόταν στην περιοχή της Αγίας Αναστασίας, κάπου μεταξύ Βασιλικών και Γαλάτιστας. Η κοιλάδα του Ανθεμούντα πρέπει να ήταν πλούσια και πολυάνθρωπη, αφού στο ιππικό των Εταίρων του Μεγάλου Αλεξάνδρου υπήρχε ολόκληρη ίλη από εκεί, η Ανθεμουσία. Πιθανολογείται δε, πως εταίροι της εν λόγω ίλης έμειναν μόνιμα σε μια πόλη της επαρχίας Οσροηνής στη Μεσοποταμία, την οποία και μετονόμασαν σε «Ανθεμουσιάδα».

νόμισμα της Ανθεμουσιάδος επί εποχής Καρακάλλα (198-217μ.Χ.) με την Τύχη

Νομίσματα της Ανθεμουσιάδος επί εποχής Καρακάλλα (198-217μ.Χ.)07

Λίγο πιο πάνω από τις όχθες του ποταμού αναβλύζει από αρχαιοτάτων χρόνων το περίφημο μεταλλικό νερό της Σουρωτής,  το πρώτο που εμφιαλώθηκε στην Ελλάδα, από Γάλλους στρατιωτικούς το 1916. Ενώ όμως οι πηγές της Σουρωτής παραμένουν «ζωντανές», αυτές του Ανθεμούντα έχουν πλέον στερέψει. Η αποψίλωση του δάσους που υπήρχε στην περιοχή μπορεί να έδωσε περισσότερα χωράφια για καλλιέργεια, αλλά είχε ως συνέπεια τη «θανάτωση» του ποταμού. Πλέον το μόνο που έχει απομείνει από τον Ανθεμούντα είναι η ξεραμένη αρχαία κοίτη, η οποία εξακολουθεί να δείχνει τη φιδογυριστή διαδρομή που ακολουθούσαν τα νερά του. Κάθε φορά που βρέχει μαζεύει και λίγη υγρασία, ίσα – ίσα για να ξεπλένει τα κάθε λογής σκουπίδια που πετάνε διάφοροι περήφανοι ελληναράδες μέσα στο ρέμα. Οι δε τοπικές αρχές, θυμούνται τον Ανθεμούντα μόνο όταν πρόκειται να… μαλώσουν για το ποιανού αρμοδιότητα είναι να καθαρίσει την κοίτη από τις φερτές ύλες, ενώ οι υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης τον αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι, αφού για να γίνουν έργα στην κλίμακα και τη σοβαρότητα που απαιτεί η κατάσταση, χρειάζονται λεφτά που… δεν υπάρχουν. Αυτό το τελευταίο είναι ενδεικτικό του πόσο σημαντικός παραμένει ακόμα και σήμερα ο Ανθεμούντας. Γιατί μπορεί η κοίτη του να είναι ξεραμένη, όταν όμως πιάνουν δυνατές βροχές, ο ποταμός θυμάται τα περασμένα του μεγαλεία, γεμίζει, φουσκώνει και παρασέρνει ό,τι βρει μπροστά του.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν τραβήχτηκαν στις 10 Δεκεμβρίου 2014, όταν μετά από πολλές μέρες έντονων βροχοπτώσεων το ποτάμι «αναστήθηκε», έστω πρόσκαιρα, και μας χάρισε μια εικόνα του παλιού του εαυτού, ενώ δίπλα τους μπορείτε να πάρετε μια γεύση από τη συνηθισμένη κατάσταση του Ανθεμούντα σήμερα.

. 07 SAM_1731_resize08 SAM_1735_resize09SAM_1734_resize

Κωνσταντίνος Κουσαρίδης





Σαν την αλήθεια δεν έχει…

8 01 2015

Με αφορμή ένα post που παρέπεμπε στην εκλογική/διαφημιστική καμπάνια της ΝΔ με τίτλο «λέμε την αλήθεια», αντιγράφω εδώ μία από τις πιο ρεαλιστικές περιγραφές του ελληνικού κοινοβουλίου που έχω συναντήσει ποτέ…

01

O Θεός βλέπει το πρόβλημα της Ελλάδας και τον κίνδυνο να καταστραφεί η ιστορική αυτή χώρα και αποφασίζει να κάνει άμεση παρέμβαση.

Κατεβαίνει στη Βουλή των Ελλήνων και μεταξύ των άλλων λέει τα εξής: «Ακούστε, αποφάσισα να σας χαρίσω όλο το χρέος και να πριμοδοτήσω τη χώρα με άλλα τόσα ευρώ, ώστε να αναπτυχθεί και να μεγαλουργήσει. Επίσης, αποφάσισα να λύσω τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το σκοπιανό και το αλβανικό ζήτημα και εφεξής οι λαοί αυτοί θα ζούνε σε απόλυτη αρμονία μαζί σας. Τέλος, θα ενωθεί η Κύπρος με την Ελλάδα, θα σας υποδείξω συγκεκριμένα μέρη όπου θα βγάλετε πετρέλαιο, φυσικό αέριο και πολύτιμα μέταλλα και χαρίζω όλα τα δάνεια των Ελλήνων προς τις τράπεζές τους!».

Στο άκουσμα όλων αυτών το ελληνικό κοινοβούλιο σείεται από ιαχές, χειροκροτήματα και αγκαλιάσματα όλων των παρατάξεων. Ο Θεός όμως τους κάνει νεύμα να καθίσουν κάτω και τους λέει: «Μισό λεπτό, ακούστε και το τελευταίο: θέλω από εσάς όμως να κάνετε και μια μικρή, ελάχιστη παραχώρηση σε όλα αυτά που δίνω στη χώρα που αγαπάτε».

Οι βουλευτές ωρύονται από τα έδρανα ενθαρρύνοντας τον Θεό να συνεχίσει. Αυτός λέει: «Θα ήθελα, όσοι έχουν εκλεγεί την τελευταία 20ετία να φύγουν και να μην βάλουν ποτέ ξανά υποψηφιότητα για κυβερνητική θέση».

Η Βουλή παγώνει και οι βουλευτές αποσύρονται για να το σκεφτούν. Σε δύο ώρες εκδίδονται πύρινες ανακοινώσεις από τα κόμματα που καταγγέλλουν την επέμβαση ξένου παράγοντα και την προώθηση εκβιαστικών διλημμάτων για την υποδούλωση της χώρας και του λαού της, ενώ πολλά κανάλια μιλούν για θεσμική εκτροπή από την απρόκλητη και θρασεία επέμβαση του Θεού στο εσωτερικό μιας ανεξάρτητης δημοκρατίας…

για την αντιγραφή

Κωνσταντίνος Κουσαρίδης





Αμφί…πολα σενάρια

14 08 2014

Χαμός γίνεται τις τελευταίες μέρες με τον τύμβο που βρίσκεται στην τοποθεσία Καστά κοντά στην Αμφίπολη. Επισκέψεις επισήμων, μεγάλη δημοσιότητα, θεωρίες που δίνουν και παίρνουν. Τα μοναδικά δεδομένα που έχουν ανακοινωθεί ως τώρα αναφέρουν έναν τύμβο εντυπωσιακού μεγέθους, ο οποίος τοποθετείται χρονολογικά στις αρχές του 4ου προχριστιανικού αιώνα (325-300 π.Χ.) Φρονίμως ποιούσα η υπεύθυνη αρχαιολόγος δεν λέει πολλά – πολλά, δεν προβαίνει σε θεωρίες, χρησμούς και μαντείες, αλλά συστήνει υπομονή μέχρι να φτάσει η σκαπάνη στον αντικειμενικό της στόχο και να υπάρχουν επιστημονικώς ορθά, ανακοινώσιμα συμπεράσματα. Φυσικά δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να εισακουστεί η επιστήμων από τους παντογνώστες σεναριογράφους, οι οποίοι γράφουν ή λένε το μακρύ και το κοντό τους, βασιζόμενοι στο αλάνθαστο ρητό: «όσο μεγαλύτερη κοτσάνα πεις, τόσο μεγαλύτερη προσοχή θα τραβήξεις».

Ας εξετάσουμε λοιπόν μερικά τέτοια σενάρια, βασιζόμενοι στην Ιστορία (κατά κύριο λόγο), αλλά και στη λογική.

Σενάριο 1ο: Μέγας Μέγας ΑλέξανδροςΑλέξανδρος

(αδύνατο;)

Προσωπικά θεωρώ απίθανο, αλλά δεν μπορώ και να αποκλείσω οριστικά το ενδεχόμενο ο τύμβος να ανήκει σε αυτόν. Οι μαρτυρίες που έχουμε στα χέρια μας σήμερα, περιγράφουν μια εντυπωσιακή πομπή που μετέφερε το σώμα του Αλέξανδρου από τη Βαβυλώνα, όπου εξέπνευσε, στη Μακεδονία (ή στην Αίγυπτο – οι πηγές δεν συμφωνούν απόλυτα ως προς αυτό). Κάπου κοντά στη σημερινή Συρία ο Πτολεμαίος επενέβη και οδήγησε το νεκρό στη Μέμφιδα (σημερινό Κάιρο) και αργότερα στην Αλεξάνδρεια. Ιστορικές πηγές μάλιστα, περιγράφουν επισκέψεις του Ιούλιου Καίσαρα, αλλά και του Οκταβιανού στον τάφο του Μακεδόνα βασιλιά. Οι αναφορές όμως για τον τάφο σταματούν τον 4ο μ.Χ. αιώνα και το γεγονός ότι την ίδια εποχή οι πιστοί του Θεού της Αγάπης ξεχύθηκαν στους δρόμους της πόλης καταστρέφοντας όποιο ειδωλολατρικό μνημείο βρήκαν μπροστά τους, μάλλον δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως συμπτωματικό. Είναι λοιπόν δυνατό να ανατραπούν όλες αυτές οι μαρτυρίες που τοποθετούν τον τάφο του Αλέξανδρου στην Αίγυπτο; Η απάντηση έρχεται αβίαστα: είναι και παραείναι. Υπάρχουν περιπτώσεις που η αρχαιολογική σκαπάνη ανέτρεψε πληροφορίες που μέχρι τη στιγμή της ανακάλυψης θεωρούνταν από σίγουρες μέχρι ακλόνητες. Αν τελικά (και πρόκειται για ένα μυθικών διαστάσεων «αν») αποδειχθεί ότι πρόκειται για τον τάφο του Αλέξανδρου, θα έχουμε ζήσει τη σημαντικότερη αρχαιολογική ανακάλυψη στον πλανήτη για τον 21ο αιώνα. Εκτός αν στα επόμενα 86 χρόνια φέρει κάποιος στην επιφάνεια τη χαμένη Ατλαντίδα.

Υ.Γ. Σε όποιον ρωτήσει: «τι σχέση έχει ο Αλέξανδρος με την Αμφίπολη;» απαντήστε: «από εκεί ξεκίνησε ο στόλος του για την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας».

 

Ρούμπενς: Ο Αλέξανδρος στέφει τη ΡωξάνηΣενάριο 2ο: Ρωξάνη & Αλέξανδρος Δ΄

(πέραν πάσης λογικής)

Ο Οξυάρτης, ένας πολέμαρχος της Σογδιανής (καλύπτει εδάφη των σημερινών Ουζμπεκιστάν και Τατζικιστάν), επάνδρωσε  την Άορνο Πέτρα προκειμένου να σταματήσει την προέλαση των Μακεδόνων στα εδάφη του. Θεωρούσε ότι το κάστρο αυτό ήταν απόρθητο γι’ αυτό και ασφάλισε εκεί μέσα την ίδια του την οικογένεια. Όταν ο Αλέξανδρος κατέλαβε (με την πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη επιχείρηση αλπινιστών) το φρούριο, παντρεύτηκε την κόρη του Οξυάρτη, Ρωξάνη, και την πήρε μαζί του. Το 323 π.Χ., όταν ο Αλέξανδρος ήταν ετοιμοθάνατος, η Ρωξάνη ήταν έγκυος. Γυναίκα και παιδί μετέβησαν στη Μακεδονία πιθανόν το 321 π.Χ. και τέθηκαν υπό την προστασία της πεθεράς Ολυμπιάδας, όπου θα παρέμεναν μέχρι ο νεαρός Αλέξανδρος Δ΄ να ενηλικιωθεί και στεφθεί βασιλιάς της Μακεδονίας. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ, αφού μπήκε στη μέση ο Κάσσανδρος, ο οποίος από το 318 π.Χ. είχε το βασίλειο της Μακεδονίας υπό την εξουσία του και τον τίτλο του αντιβασιλιά. Πιο συγκεκριμένα, το 316 π.Χ. εκτέλεσε την Ολυμπιάδα για εκδικηθεί το θάνατο του αδελφού του, Νικάνορα, τον οποίο εκείνη είχε δολοφονήσει. Ρωξάνη και Αλέξανδρος εξορίστηκαν στην Αμφίπολη, όπου δολοφονήθηκαν το 310 π.Χ. για να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι νόμιμοι διάδοχοι του θρόνου, προκειμένου να τον κρατήσει ο Κάσσανδρος για πάρτη του. Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, τα οστά της γυναίκας και του γιου του Μ. Αλέξανδρου όχι μόνο δεν τάφηκαν όπως άρμοζε στη «θέση» τους, αλλά κρύφτηκαν, ή διασκορπίστηκαν. Ακόμα όμως κι αν ο Κάσσανδρος σεβάστηκε κι έθαψε τα δύο θύματά του, θεωρώ εντελώς παράλογο να μπήκε στον κόπο και τα έξοδα για την ανέγερση ενός τόσο εντυπωσιακού τάφου. Από την άλλη βέβαια, αν ψάξουμε λιγάκι την Ιστορία θα βρούμε τόσους παραλογισμούς, που θα αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε για τη λογική μας.

 

ΚάσσανδροςΣενάριο 3ο: Κάσσανδρος

(εκτός τόπου, εντός χρόνου)

Όταν ο Αλέξανδρος ξεκίνησε για την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας, όρισε τον Αντίπατρο (τον πλέον έμπιστο και ικανότερο στρατηγό του Φίλιππου Β΄) αντιβασιλιά της Μακεδονίας, πήρε όμως μαζί του την εκστρατεία τον πρωτότοκο γιο του, Κάσσανδρο. Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, ο Κάσσανδρος συμμετείχε στο αιματοκύλισμα που ονομάζουμε «πόλεμοι των Επιγόνων» και με συμμαχίες, πολέμους και δολοφονίες κατάφερε να γίνει βασιλιάς της Μακεδονίας. Φρόντισε μάλιστα να εμφανιστεί ως νόμιμος διεκδικητής του θρόνου, νυμφευόμενος την κόρη του Φίλιππου και (ετεροθαλή) αδελφή του Αλέξανδρου, Θεσσαλονίκη. Ο Κάσσανδρος αρρώστησε και πέθανε το 297 π.Χ. και τοποθετώ το όνομά του στα σενάρια γιατί ήταν ο μοναδικός βασιλιάς της Μακεδονίας που (το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα) δεν ανατράπηκε. Αντιθέτως, τον διαδέχθηκε ομαλά ο γιος του, Φίλιππος, πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχε ο χρόνος, τα μέσα και το κίνητρο για να θαφτεί ο Κάσσανδρος με όλες τις βασιλικές τιμές. Το μόνο πρόβλημα σ’ αυτή τη θεωρία είναι πως η Αμφίπολη δεν κολλάει πουθενά. Οι οικογενειακές ρίζες του Κάσσανδρου βρίσκονται στην Πέλλα, ενώ οι βασιλείς της Μακεδονίας θάβονταν κατά παράδοση στη Βεργίνα, όπου μάλιστα υπάρχει μια ομάδα τάφων που εικάζεται ότι ανήκει στον Κάσσανδρο και τους διαδόχους του. Μέχρι όμως να αποδειχθούν οριστικά οι εικασίες, είμαστε υποχρεωμένοι να δηλώνουμε ότι δεν γνωρίζουμε πού είναι θαμμένος ο Κάσσανδρος.

 

04Σενάριο 4ο: Νέαρχος & company

(πέρασε και (δεν;) ακούμπησε)

Πρόκειται για τον μοναδικό από τους συντρόφους του Αλέξανδρου που συνέδεσε το όνομά του με τη θάλασσα. Συγκεκριμένα, τέθηκε επικεφαλής του στόλου που ξεκινώντας από τον Υδάσπη, διέσχισε τον Ινδικό και κατέληξε στη Βαβυλώνα το 324 π.Χ. Ο Νέαρχος καταγόταν από την Κρήτη και σύμφωνα με τις πηγές για κάποιο διάστημα έζησε (πιθανότατα) ή απλά εξορίστηκε (σίγουρα) στην Αμφίπολη μαζί με άλλους φίλους του Αλέξανδρου. Το επεισόδιο της εξορίας έχει να κάνει με έναν επικό καυγά μεταξύ Φίλιππου και Αλέξανδρου, που είχε ως αποτέλεσμα ο πρώτος να σωριαστεί στο πάτωμα όντας τύφλα στο μεθύσι κι ο δεύτερος, αφού πρώτα ρεζίλεψε τον πατέρα του μπροστά σε όλους τους ευγενείς της Μακεδονίας, να το σκάσει στους Ιλλυριούς φοβούμενος για το κεφάλι του. Πέρα από την αγάπη και την εμπιστοσύνη που τού έδειχνε ο Αλέξανδρος, ελάχιστα άλλα πράγματα είναι γνωστά για τον Νέαρχο. Τα τελευταία στοιχεία που έχουμε για τη ζωή του είναι πως μετά το θάνατο του βασιλιά, συντάχθηκε με τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο. Δεν είναι όμως εξακριβωμένο αν σκοτώθηκε στην Ιψό,[1] ή αν κατάφερε να γλυτώσει και να γυρίσει στη Μακεδονία. Παρόμοιες ιστορίες με τον Νέαρχο έχουν να παρουσιάσουν άλλοι δύο φίλοι του Αλέξανδρου, καπετάνιοι στο στόλο του κι εξορισθέντες στην Αμφίπολη: ο Ανδροσθένης κι ο Λαομέδων. Κοινό στοιχείο για όλους είναι η έλλειψη επαρκών στοιχείων. Η εξορία, διαμονή ακόμα και η ενδεχόμενη καταγωγή τους από την Αμφίπολη δεν είναι αρκετές για να δικαιολογήσουν την – άκρως εντυπωσιακή – ταφή τους εκεί. Η ίδια όμως έλλειψη στοιχείων είναι που μας κάνει επιφυλακτικούς αφού με την ίδια λογική που δεν δικαιολογείται, δεν μπορεί και να αποκλειστεί το ενδεχόμενο.

 

Τελικό σενάριο

Το τελικό σενάριο είναι αυτό που έχει ήδη ειπωθεί από την υπεύθυνη αρχαιολόγο: δεν ξέρουμε ποιανού είναι ο τάφος και δεν πρόκεται να μάθουμε μέχρι να ολοκληρωθεί η ανασκαφή. Ή μπορεί να μη μάθουμε ούτε και τότε, αν ο τάφος έχει συληθεί κατά την αρχαιότητα. Υπομονή λοιπόν…

 

Κωνσταντίνος Κουσαρίδης

 

[1] Με τη μάχη στην Ιψό το 301 π.Χ. τερματίζονται οι πόλεμοι για τη διαδοχή του Μ. Αλεξάνδρου στη διοίκηση της αυτοκρατορίας. Ο Αντίγονος, που προσπαθούσε να ενώσει την αυτοκρατορία υπό την εξουσία του, αντιμετώπισε τους Κάσσανδρο, Σέλευκο, Πτολεμαίο και Λυσίμαχο, που ήθελαν να κρατήσουν ανεξάρτητα τα βασίλειά τους. Στο τέλος ο 81χρονος Αντίγονος έχασε τη μάχη και ο ίδιος έπεσε πολεμώντας και η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου διαλύθηκε οριστικά για να σχηματιστούν τα ελληνιστικά βασίλεια.





Μικρή ιστορία ενός μεγάλου συνθήματος

10 05 2014

Το Σύνθημα ήταν γραμμένο πάνω στον Τοίχο ενός μισοτελειωμένου και παρατημένου από χρόνια κτιρίου, δίπλα απ’ την εθνική Μουδανιών – Θεσσαλονίκης. Απλό, δωρικό, δυο λέξεις όλες κι όλες ντυμένες στα κυανόλευκα, αλλά και αισθητικά όμορφο, το έβλεπα κάθε μεσημέρι γυρνώντας από τη δουλειά και ήταν αρκετό για να μου φτιάξει το κέφι και να μου βγάλει ένα αυθόρμητο χαμόγελο, άσχετα απ’ το πόσο δύσκολη ή κουραστική ήταν η μέρα μου.

Το Σύνθημα βρισκόταν στη θέση αυτή για πολλά χρόνια, τόσα που είχε αρχίσει να ξεθωριάζει πια και να σβήνει σιγά σιγά. Όλα αυτά τα χρόνια, κανένας οπαδός άλλης ομάδας δεν είχε σκεφτεί να το πειράξει, κι ας περνάει από αυτό το δρόμο κάθε καλοκαίρι ολόκληρη η Θεσσαλονίκη.  Αυτό ίσχυε μέχρι την προηγούμενη Παρασκευή. Επιστρέφοντας εκείνο το μεσημέρι, σήκωσα στο γνώριμο σημείο τα μάτια και το χαμόγελό μου πάγωσε. Ο κάφρος που είχε κάνει τη ζημιά, δεν σκέπασε το Σύνθημα με κάτι άλλο, δεν το έσβησε για να γράψει από πάνω κάτι ανάλογο, αυτό θα με πλήγωνε, αλλά θα το καταλάβαινα. Ο κάφρος απλά μουτζούρωσε το όνομα της ομάδας του από πάνω κι ο Τοίχος έμοιαζε τώρα βεβηλωμένος. Ένιωσα σαν να είχαν λεκιάσει τους τοίχους του δικού μου σπιτιού.

Φτάνει το μεσημέρι της επόμενης Δευτέρας, και κάπου στη διαδρομή θυμάμαι τον Τοίχο με το Σύνθημα και χαλιέμαι. Δεν θέλω να κοιτάξω ξανά, αλλά η δύναμη της συνήθειας είναι άτιμο πράμα. Η πρώτη ματιά, μακρινή, είναι αρκετή για να καταλάβω πως κάτι έχει αλλάξει. Πλησιάζοντας, το χαμόγελο ανθίζει ξανά, πλατύ κι αβίαστο. Τα παλικάρια που ανέλαβαν τη δουλειά, την έκαναν γρήγορα και άψογα. Το Σύνθημα φωνάζει και πάλι, καθαρό, φρεσκοβαμμένο, λαμπερό, ολοζώντανο! Σταματάω το αυτοκίνητο και κατεβαίνω να φωνάξω κι εγώ…

Κωνσταντίνος Κουσαρίδης

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 





Κουκλί

30 03 2014

Η ομορφιά της φωτογραφίας ήταν παρκαρισμένη χθες στη γωνία Μητροπόλεως και Καρόλου Ντηλ (αν θυμάμαι καλά).

Μπράβο σε όποιον έχει το μεράκι να κυκλοφοράει τέτοιο εργαλείο, και του εύχομαι στην επόμενη βόλτα να αποδειχθεί λιγότερο κάφρος και να μην την παρκάρει στο πεζοδρόμιο…

DSC_0089








Αρέσει σε %d bloggers: