Rock and roll dreams come through

26 02 2017

«Κι όταν είσαι μόνος και φοβισμένος

και προς μεγάλη σου έκπληξη

αντιλαμβάνεσαι ότι κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα

Συνέχισε να πιστεύεις

και θ’ ανακαλύψεις μωρό μου

πως πάντα υπάρχει κάτι μαγικό

πάντα υπάρχει κάτι νέο

κι όταν στ’ αλήθεια το έχεις περισσότερο ανάγκη

τότε καταφτάνουν τα rock and roll όνειρα…»

 

ή αν το προτιμάτε εις την αγγλικήν…

 

“When you‘re alone and afraid

and you’re completely amazed

to find there’s nothing anybody can do

keep on believing

and you’ll discover baby

there’s always something magic

there’s always something new

and when you really really need it the most

that’s when rock and roll dreams come through…”

 

Πού τον θυμήθηκα αυτόν τον παιάνα της ροκ δια χειρός (όχι όμως και στόματος) Jim Steinman; Ελάτε να σας πω μια ιστορία.

 

Πριν από λίγες μέρες είδα τυχαία ένα βιντεάκι στο youtube. Ο τίτλος του ήταν: 1.000 μουσικοί παίζουν «ζωντανά» το smells like teen spirit. Μου κίνησε την περιέργεια και το άνοιξα. Κι έμεινα άναυδος…

1.000 μουσικοί, ντράμερ, κιθαρίστες, μπασίστες και τραγουδιστές ήταν αραδιασμένοι μέσα σ’ ένα (μάλλον μικρό) στάδιο κι απογειώνονταν μαζί με το κομμάτι των Nirvana, την ώρα που το πλήθος στις κερκίδες παραληρούσε. Δεν ήταν μόνο ότι μου άρεσε η συγκεκριμένη εκτέλεση, δεν ήταν η ευτυχία που έβλεπα ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των μουσικών, ήταν η μαγεία του συγχρονισμού τόσων ανθρώπων, αυτό που με καθήλωσε. Είπα λοιπόν να ψάξω λίγο γύρω από το συγκεκριμένο συμβάν για να δω περί τίνος πρόκειται· και κάπως έτσι, έπεσα πάνω στην ιστορία του Φάμπιο.

 

Επιστροφή στο σωτήριον έτος 2014 και στο μήνα Μάιο. Ο Φάμπιο Ζαφανίνι (το πρώτο «νι» ακούγεται με την προφορά της Αμαλίας από το Παρά 5) οδηγάει το αυτοκίνητό του και ακούει ένα τραγούδι των Foo Fighters. «Καλά θα ήταν να τους βλέπαμε στα μέρη μας», ήταν η πρώτη σκέψη του. Κι αμέσως μετά: «Σιγά μην έρθουν ποτέ στην Τσεζένα». Βλέπετε, η Τσεζένα είναι μια μικρή σχετικά πόλη (σχεδόν 100.000 κάτοικοι) στη βορειοανατολική Ιταλία, περικυκλωμένη από τη Ραβέννα, τη Μπολόνια, τη Φλωρεντία και τον Άγιο Μαρίνο. Ωστόσο, η ιδέα έχει καρφωθεί στο μυαλό του και προσπαθεί να βρει έναν τρόπο για να την πραγματοποιήσει.

 

Όπως συμβαίνει συνήθως, η έμπνευση έρχεται απροσδόκητα. Βλέποντας την ταινία School of Rock, ο Φάμπιο αντιλαμβάνεται πως οι συντελεστές της είχαν γυρίσει ένα βίντεο με το οποίο παρακαλούσαν τους Led Zeppelin να τους επιτρέψουν να χρησιμοποιήσουν ένα τραγούδι τους. Το συγκρότημα, βλέποντας το βιντεάκι, έδωσε τη συγκατάθεσή του και Φάμπιο βρήκε αυτό που έψαχνε.

 

Πέρασε έναν ολόκληρο χρόνο οργανώνοντας αυτό που είχε στο μυαλό του. Πρώτα συγκρότησε μια ομάδα που θα τον βοηθούσε στην οργάνωση και την υποστήριξη του εγχειρήματος, μετά προσπάθησε να βρει τα αναγκαία κεφάλαια και τέλος άρχισε να συγκεντρώνει τους μουσικούς. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ήταν εύκολο. Όχι μόνο γιατί (και) στην Ιταλία έχουν κρίση, αλλά κυρίως γιατί ήταν πολλοί αυτοί που δεν πίστευαν ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Όμως ο Φάμπιο και η ομάδα του, πιστοί στο σκοπό τους, επέλεξαν το σκηνικό του δράματος – ένα άδειο πάρκο – και τον Ιούλιο του 2015 κουβάλησαν σε αυτό όλα τα απαραίτητα: από χημικές τουαλέτες μέχρι ηχητικές εγκαταστάσεις και από σκαλωσιές μέχρι ηλεκτρικό ρεύμα. Όταν όλα ήταν έτοιμα, ζήτησαν από τους μουσικούς που είχαν ανταποκριθεί στο κάλεσμά τους (350 κιθαρίστες, 250 ντράμερ, 250 τραγουδιστές, 150 μπασίστες) και είχαν περάσει τα δοκιμαστικά (οντισιόν, αν προτιμάτε, μέσω βίντεο που στάλθηκαν από το ίντερνετ) να έρθουν.

 

Εκείνη τη μέρα στο πάρκο της Τσεζένα συγκεντρώθηκε ένα εντελώς ετερόκλητο πλήθος. Μπορούσες να δεις τύπους με ξυρισμένα κεφάλια, δερμάτινα και αλυσίδες δίπλα σε ρασταφάριαν, λεπτεπίλεπτες κοπελίτσες δίπλα σε θηρία 150 κιλών, αμούστακα παιδάκια που δεν είχαν φτάσει ακόμα στην εφηβεία δίπλα σε ασπρομάλληδες, τατουάζ και piercing κάθε λογής δίπλα σε εμπριμέ φορεματάκια. Και τότε, στο παρά 5 της ολοκλήρωσης του σκοπού τους, ο Φάμπιο και η ομάδα του άρχισαν στ’ αλήθεια να αγχώνονται. Όμως η κούραση, το άγχος, οι απογοητεύσεις, οι θυσίες, όλα εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας όταν οι ντράμερ στήθηκαν στο πάρκο και άρχισαν να κάνουν τις πρώτες πρόβες. Στο τέλος της ημέρας, οι κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς συμποσούνταν στο επόμενο βίντεο.

Αν κλείσατε το βιντεάκι αμέσως μετά το τέλος του τραγουδιού, αυτό που χάσατε ήταν η έκκληση του Φάμπιο προς τους Foo Fighters: «Παρόλο που αυτό το βίντεο θα το δουν πολλοί άνθρωποι, στην πραγματικότητα απευθύνεται μόνο σε πέντε: τους Κρις, Πατ, Νέιτ, Τέιλορ και Ντέιβ Γκρολ, τους Foo Fighters. Η Ιταλία είναι μια χώρα που τα όνειρα δύσκολα βγαίνουν αληθινά. Αλλά είναι και μια χώρα με πάθος και δημιουργικότητα, οπότε αυτό που καταφέραμε σήμερα είναι ένα πραγματικό θαύμα. Χίλιοι άνθρωποι ήρθαν από κάθε γωνιά της χώρας, με δικά τους έξοδα, για ένα τραγούδι. Το δικό σας τραγούδι. Και ο σκοπός μας είναι να σας ζητήσουμε να έρθετε εδώ, στην Τσεζένα και να δώσετε μια συναυλία για όλους εμάς». Εντάξει, η μετάφραση δεν έγινε επί λέξει, αλλά το νόημα αυτό είναι.

 

Πολύ σύντομα το κοντέρ του βίντεο άρχισε να μετράει τους θεατές με τα εκατομμύρια. Ανάμεσά τους και ο τραγουδιστής των Foo Fighters, Ντέιβ Γκρολ, ο οποίος, κατά δική του ομολογία, μόλις το είδε έβαλε τα κλάματα. Αμέσως μετά ανέβασε ένα δικό του βιντεάκι στο youtube και με τα λίγα ιταλικά του, το ανακοίνωσε: «Τσεζένα, ετοιμάσου! Ερχόμαστε!».

Όπερ και εγένετο, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Το συγκρότημα ουσιαστικά στρίμωξε στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμά της περιοδείας του, στη διάρκεια της οποίας μάλιστα ο τραγουδιστής έσπασε το πόδι του και τραγουδούσε καθισμένος σε θρόνο από κιθάρες, μία ακόμα εμφάνιση: αυτήν στην Τσεζένα. Σε μια βραδιά ουσιαστικά αφιερωμένη στους Rockin’ 1000 ο Ντέιβ Γκρολ έβγαλε τα σώψυχά του. Αποκάλυψε ότι η μουσική που δημιουργούν είναι για την πάρτη τους και ότι ουσιαστικά δεν είχαν καταλάβει την επίδραση που είχε στον κόσμο, αλλά το βίντεο με τους 1.000 μουσικούς να λένε το τραγούδι τους ήταν αυτό που του άνοιξε τα μάτια και αποτέλεσε την σπουδαιότερη στιγμή της ζωής του. Ευχαρίστησε επί σκηνής τον Φάμπιο, ο οποίος, αγκαλιά με τα μουσικά του είδωλα μόλις και μετά βίας συγκρατούσε τα δάκρυά του, κάλεσε κανα-δυο από τους μουσικούς του Rockin 1000 ν’ ανέβουν στη σκηνή και να τζαμάρουν μαζί τους, αλλά αυτά ήταν τα διαλείμματα κι ο χαβαλές. Γιατί στην υπόλοιπη διάρκεια της συναυλίας οι Foo Fighters τα έδωσαν όλα, σε ένα σόου που η Τσεζένα θα κάνει πολύ καιρό να ξεχάσει.

Όσο για το Φάμπιο και την παρέα του, δεν έμειναν εκεί. Έχοντας διαπιστώσει τη δυναμική και την επιτυχία τους, αποφάσισαν να περάσουν στο επόμενο επίπεδο. Από τα τέλη του 2015 άρχισαν να συζητάνε με τους μουσικούς για την οργάνωση όχι απλά του γυρίσματος ενός βιντεοκλίπ, αλλά μιας ολόκληρης συναυλίας. Μοιράστηκαν παρτιτούρες, οργανώθηκε ο τρόπος με τον οποίο ο κάθε μουσικός θα έκανε ξεχωριστά την πρόβα του και το ραντεβού δόθηκε για τις 21 Ιουλίου 2016. Όχι 1.000, αλλά 1.200 αυτή τη φορά μουσικοί συγκεντρώθηκαν στην Τσεζένα, καθώς στο αρχικό σχήμα προστέθηκαν πλήκτρα, βιολιά και… πίπιζες! Μετά από πρόβες τριών ημερών συγκεντρώθηκαν στο τοπικό στάδιο και στις 24/7 σήκωσαν περίπου 15.000 θεατές στον αέρα, παίζοντας από Ramones μέχρι Beatles και από David Bowie μέχρι AC/DC (οι πίπιζες ήταν για το It’s a long way to the top).

Όσο για τη συνέχεια; Να είστε σίγουροι ότι θα υπάρξει. Επίσημα βίντεο από τη συναυλία δεν κυκλοφορούν πέρα από δύο – τρία και ο ίδιος ο Φάμπιο έχει κάνει λόγο για την κυκλοφορία DVD ή/και CD, καθώς και για επόμενες εμφανίσεις του «μεγαλύτερου συγκροτήματος στη Γη».

 

«Συν Αθηνά και χείρα κίνει», θα έλεγαν οι αρχαίοι μας που ήταν έξυπνοι άνθρωποι, αλλά ναι, κάπως έτσι τα “rock and roll dreams come through”.

 

Κωνσταντίνος Κουσαρίδης





Η καλύτερη επένδυση στον κόσμο

24 11 2013

Ή, αν προτιμάτε, μικρές κι έξυπνες πρωτοβουλίες που χαρίζουν χαμόγελα κι όμορφες στιγμές στη ζωή μας.

Η συγκεκριμένη ανήκει στην Τράπεζα του Σαμπαντέλ, μιας πόλης στην Καταλονία. Για να γιορτάσουν την 130η επέτειο από την ίδρυσή της, κανόνισαν την έκπληξη που θα δείτε στο βιντεάκι…

 

 





Διήμερο James

10 10 2011

Μία εβδομάδα με εξόχως βεβαρυμένο πρόγραμμα δε μου επέτρεψε να ασχοληθώ νωρίτερα με τη συναυλία των James.

Μια συναυλία που πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι να πραγματοποιηθεί τελικά στις 4 Οκτωβρίου. Λίγο νωρίτερα είχε ακυρωθεί η χρήση του γηπέδου μπάσκετ του Πάοκ, ενώ ακόμα νωρίτερα, στις 7 Ιουλίου, είχε ακυρωθεί η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ 2310, η οποία θα κορυφωνόταν με το βρετανικό συγκρότημα. Οι λόγοι που οδήγησαν τελικά τους James στο Ιβανώφειο αποκαλύφθηκαν από τον ίδιο τον Tim Booth: «Θα παίζαμε σε έναν μεγαλύτερο χώρο, αλλά οι διοργανωτές φοβήθηκαν ότι δε θα έρθετε. Κι όμως, να που σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς εμφανιστήκατε…» είπε από σκηνής, απευθυνόμενος σε περίπου 4.000 κόσμο που είχε στριμωχτεί στο Ιβανώφειο.

Παρά το σπάσιμο των νεύρων τους με τις ακυρώσεις και τις μεταφορές, οι James αποδείχθηκαν ανώτεροι των προσδοκιών όλων μας. Μια μέρα πριν τη συναυλία βρέθηκαν στα στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού Imagine και από εκεί ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να κατέβουν στο Λευκό Πύργο και να παίξουν κάποια κομμάτια τους για να τους χαρεί και ο κόσμος που δεν είχε να πληρώσει το εισιτήριο της συναυλίας!!!

Τελικά έστησαν τα όργανά τους λίγο πιο δίπλα, στον πεζόδρομο του Ξαρχάκου, αλλά όταν διαπίστωσαν ότι ο κόσμος γύρω τους ήταν λιγοστός, έκαναν μια βόλτα στο Λευκό Πύργο τραγουδώντας το Just like Fred Astaire. Δέκα λεπτά αργότερα, καμιά πεντακοσαριά άτομα ροβολούσαν προς τον Ξαρχάκο για να ξεκινήσει η συναυλία.

Τελικά, αντί για τα έξι – εφτά τραγούδια που ανακοίνωσαν από μικροφώνου ότι θα έπαιζαν, έμειναν στον Ξαρχάκο σχεδόν μιάμιση ώρα. Έπαιξαν και τραγούδησαν αγκαλιά με τον κόσμο, μοίρασαν αγκαλιές και χαμόγελα, πόζαραν για φωτογραφίες και ανανέωσαν το ραντεβού για την επόμενη μέρα.

Το σόου άρχισε κατά τις 9:00 με τους δικούς μας Infidelity. Συμπαθητικοί μου φάνηκαν, το στυλ τους ταίριαζε με τις μουσικές των James, έπαιξαν γύρω στα τρία τέταρτα και αποχώρησαν χωρίς να κουράσουν, αλλά και χωρίς να ενθουσιάσουν.

Η είσοδος των James έγινε με καθυστέρηση μισής ώρας και ήταν χαμηλών τόνων. Μας προειδοποίησαν εξάλλου και οι ίδιοι ζητώντας να κάνουμε υπομονή, αφού θα τραγουδούσαν κομμάτια που είχαν πολύ καιρό να παίξουν, ή που δεν είχαν παίξει ποτέ σε συναυλίες τους. Το γήπεδο πήρε φωτιά όταν ο Tim Booth αποφάσισε να κατέβει από τη σκηνή και ν’ αρχίσει να κάνει βόλτες τραγουδώντας μέσα στον κόσμο.

Γύρω στις 12:00 όλα τα μέλη του συγκροτήματος έκατσαν κάτω, ο Tim Booth μας ευχαρίστησε για την παρουσία μας, είπε κάτι λίγα για το κακό που μας έχει βρει εδώ και δυο χρόνια, ευχήθηκε «καλή τύχη» για την απεργία της επόμενης μέρας και μετά όλοι μαζί μας αποχαιρέτησαν.

Το encore κράτησε περίπου 20 λεπτά (φυσικά και έπαιξαν και το Getting away with it) και η συναυλία έκλεισε στις 12:30.

Άνετα συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει. Όχι τόσο για την ίδια την παράσταση, που δεν ήταν και άψογη καθώς ο ήχος μέσα στο γήπεδο δεν ήταν καλός, όσο για το συγκρότημα. Έδειξαν (για μία ακόμη φορά) ότι σέβονται το ψωμί που τρώνε (πόσοι «καλλιτέχνες» ευχαριστούν το κοινό που πλήρωσε το εισιτήριο σ’ αυτή την οικονομική συγκυρία;), ότι είναι ακομπλεξάριστοι (ξέρετε εσείς πολλούς που θα κατέβαιναν από τη σκηνή για να σουλατσάρουν μέσα στον κόσμο;) και ότι γουστάρουν αυτό που κάνουν. Γι’ αυτό βρέθηκε ένα συγκρότημα διάσημο σε όλο τον κόσμο, με 30 χρόνια ιστορία, να παίζει και να τραγουδάει όχι μόνο στα γήπεδα και στα θέατρα, αλλά και στα πεζοδρόμια της πόλης μας.





Heavy fuckin’ metal! Yeaahh!!!

12 07 2011

Χαμηλώστε τα φρύδια. Κάντε το βλέμμα σας να γυαλίζει απειλητικά. Τρίξτε τα δόντια. Γενικά, αγριέψτε. Σφίξτε τη γροθιά και υψώστε λίγο το χέρι, έτσι, για να δώσετε έμφαση.

Τώρα, αργά, καθαρά και δυνατά φωνάξτε μία – μία τις λέξεις: Heavy fuckin’ metal! Yeaahh!!!  (το yeaahh τραβήξτε το λίγο στο τέλος).

Μόνο έτσι μπορεί να αποδοθεί ο τίτλος της ανάρτησης.

Το Φεστιβάλ 2310 ανακοινώθηκε μέσα στην Άνοιξη με μεγάλες φιλοδοξίες. Δύο μέρες, το μεγαλύτερο στάδιο της πόλης και ονόματα ΤΕΡΑΣΤΙΑ να φιγουράρουν μεταξύ των συγκροτημάτων που θα εμφανίζονταν. Τελικά έγινε αυτό που κάποιοι ίσως περίμεναν, αλλά πολλοί σίγουρα απεύχονταν: ο κόσμος αδιαφόρησε. Σύμφωνα μάλιστα με τις φήμες, η μικρή προπώληση των εισιτηρίων ήταν και ο λόγος πίσω από την ακυρωση της δεύτερης μέρας του φεστιβάλ. Πάντως η πρώτη μέρα έφτανε και περίσσευε για τους φίλους της μέταλ μουσικής. Μακάρι να γίνουν κι άλλες τέτοιες συναυλίες και το φεστιβάλ που ξεκίνησε τόσο φιλόδοξα να μακροημερεύσει.

Είναι πολλά τα λεφτά…

Η σχετική συζήτηση έγινε στις κερκίδες του γηπέδου και ενώ βρίσκονταν ήδη επί σκηνής οι Whitesnake. Οι απόψεις που εκφράστηκαν ήταν δύο: η μία έλεγε ότι 45 € δεν είναι και πολλά για να δεις τέσσερα συγκροτήματα. Και τι συγκροτήματα! Άντε, τους Roxy bitch δεν τους ξέρει κανένας έξω από το χώρο του μέταλ. Τοπικό συγκρότημα, δεν ακούγονται και πολύ από τα ραδιόφωνα, οπότε άστους στην άκρη. Δεν είναι αυτοί που θα φέρουν τον κόσμο. Οι Firewind όμως δεν είναι όποιοι κι όποιοι. Έχουν καλό όνομα εντός και – κυρίως – εκτός Ελλάδας, έχουν χρόνια στο κουρμπέτι κι έχουν δώσει πολλές συναυλίες ανά την υφήλιο, και μάλιστα ως πρώτο όνομα. Το γεγονός ότι διαθέτουν έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες στον κόσμο, βοηθάει ακόμα παραπάνω. Τέλος, είναι και οι Whitesnake. Ναι, έχουν έρθει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια στα μέρη μας. Και, ναι, έχουν παίξει σε όποια πόλη και χωριό έχουν βρει μπροστά τους. Ναι, αλλά παραμένουν οι  Whitesnake. Ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του πλανήτη, με τραγούδια που όλοι έχουμε τραγουδήσει και στα οποία όλοι έχουμε χτυπηθεί. Αν το δεις λογικά, πληρώνεις σχεδόν 12 € για το κάθε συγκρότημα.

Η άλλη άποψη έλεγε ότι το φεστιβάλ δεν το έχουμε χωνέψει ως ιδέα. Βλέπουμε ποιο είναι το πρώτο όνομα κι από κει και πέρα δεν μας ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Επομένως, 45 € για μία συναυλία, ιδίως στην τρέχουσα οικονομική συγκυρία, είναι πολλά, ακόμα και για τους Judas Priest.

Δυστυχώς, εκ των πραγμάτων δικαιώθηκε η δεύτερη άποψη. Ο κόσμος που ήρθε από νωρίς στο Καυταντζόγλειο ήταν πολύ λίγος και όλα τα συγκροτήματα – πλην  Judas Priest – έτυχαν χλιαρής υποδοχής. Μάταια προσπαθούσε ο φουκαράς ο Coverdale να ξεσηκώσει αυτούς που ήταν στην αρένα να τραγουδήσουν, να φωνάξουν, να ανταποκριθούν λίγο βρε αδερφέ σαν συναυλιακό κοινό. Πέρα από κάποιους λίγους, οι υπόλοιποι απλά χάζευαν το θέαμα και περίμεναν να περάσει η ώρα. Και όταν πέρασε η ώρα φάνηκε το μέγεθος της αποτυχίας. Γιατί το να έρχονται οι  Judas Priest στη Θεσσαλονίκη, στην τελευταία τους παγκόσμια περιοδεία και να μαζεύουν με το ζόρι 10.000 κόσμο, αποτυχία είναι.

Παρόλα αυτά, όσοι τελικά βρεθήκαμε στο Καυταντζόγλειο στις 6 Ιουλίου θα έχουμε να θυμόμαστε μία φανταστική συναυλιακή βραδιά. Πέρα από την άψογη οργάνωσή της – το πρόγραμμα τηρήθηκε ευλαβικά κι ας άλλαζαν σκηνικά και μηχανήματα σε κάθε συγκρότημα που ανέβαινε  – όσοι βρέθηκαν στη σκηνή τα ‘δωσαν όλα.

Το heavy metal έχει πλάκα 

Κι αν δεν πιστεύετε εμένα, ρωτήστε όσους άκουσαν τους Roxy Bitch να παίζουν τη μέταλ εκδοχή του Touch me!

Τι πάει να πει «Ποιο Touch me»;

Το γνωστό τοις πάσι χαζοχαρούμενο (με την καλή έννοια) ντίσκο κομμάτι της αλήστου μνήμης Samantha Fox!!!

Οι Roxy Bitch εμφανίστηκαν στις έξι, έπαιξαν περίπου 25 λεπτά με τον ήλιο ντάλα πάνω απ’ τα κεφάλια τους και άφησαν καλές εντυπώσεις, τουλάχιστον σε μένα που δεν τους είχα ακουστά, ούτε καν σαν όνομα. Έκλεισαν με αυτό το τραγούδι. Ο ήχος δεν είναι καλός, αφού η λήψη έγινε από τις κερκίδες, αλλά αρκεί για να πάρετε μια ιδέα.

Greek Gods

Έτσι αποκαλούν τους Firewind πολλοί από τους θαυμαστές τους και δε νομίζω ότι έχουν άδικο. Oι τύποι είναι ήδη ένα παγκοσμίως καταξιωμένο metal συγκρότημα, ασχέτως αν εδώ στην Ελλάδα καταξιωμένοι θεωρούνται μόνο όσοι παίζουν στα σκυλάδικα της εθνικής οδού.

Επί σκηνής εμφανίστηκαν λίγο πριν τις εφτά και αποχώρησαν τρία τέταρτα αργότερα. Στο μεταξύ προλαβαν να παίξουν μερικά από τα κομμάτια που τους έχουν κάνει διάσημους (θα βρείτε τη σχετική λίστα εδώ) ενώ ο Gas G, κατά κόσμον Κώστας Καραμητρούδης, έκανε λίγα από τα μαγικά του στην κιθάρα.

Να πω ότι τα σπάσανε, θα είναι μάλλον λίγο.

Ο λύκος κι αν εγέρασε, το μαλλί έμεινε ξανθό

και το χαμόγελο αναλλοίωτο. Εντάξει, η φωνή του David Coverdale έχει αρχίσει να υποκύπτει στη φθορά του χρόνου, αλλά αυτό είμαι πρόθυμος να το παραβλέψω.

Αφού «το έχει» ο παππούς. Είχε κέφι και διάθεση, προσπαθούσε να ξεσηκώσει τον κόσμο, έκανε πλακίτσα (μόνο για καλούς γνώστες της αγγλικής), χόρευε και χτυπιόταν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας και όλα αυτά ενώ το Σεπτέμβριο κλείνει αισίως τα 60!!!

Το πρόγραμμα των Whitesnake περιλάμβανε κομμάτια από την καινούρια τους δουλειά και πολλές κλασικές επιτυχίες τους (η σχετική λίστα είναι εδώ), η εμφάνισή τους κράτησε πάνω από μια ώρα και για το κλείσιμο είχαμε και κερασάκι. Επειδή το αίμα, νερό δε γίνεται, τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος αποσύρθηκαν και ο Coverdale απέμεινε μόνος για να μας τραγουδήσει το Soldier of fortune!

Epitaph

Ταιριαστός τίτλος για την τελευταία παγκόσμια περιοδεία. Για τους Judas Priest δεν θα γράψω πολλά πράγματα. Δείτε μόνο πώς ξεκίνησε το νταβαντούρι.

Δεν ξέρω αν γίνεται αντιληπτό από το βίντεο, αλλά όποιος έχει βρεθεί σε παρόμοια θέση κατανοεί πως η συνέχεια της λήψης ήταν αδύνατη. Ωστόσο, κάποιοι άλλοι τα κατάφεραν καλύτερα:

Δείτε κι εδώ τον προφήτη του μέταλ:

Δεν βάζω βίντεο από το Breaking the law γιατί δεν τραγούδησε ο Halford. Το κάναμε εμείς.

Πέρασαν πάνω από δύο ώρες μέχρι να φτάσουμε  στο τρίτο encore. Ήταν πια περασμένα μεσάνυχτα όταν μας αποχαιρέτησαν οι Judas Priest:





Ορεκτικό…

6 07 2011

… εν όψει του αποψινού 2310 festival στο Καυταντζόγλειο.

 

 

Κι εγώ θα είμαι εκεί και θα τους δω ν’ ανοίγουν μ’ αυτό τη συναυλία τους…





Tonight is a beautiful night…

26 06 2011

…and one of my favorite things is to see 10.000 people jumping up and down for this next song.

Το είπε, λίγο πριν ηχήσουν οι νότες του We are all made of stars, και το κάναμε.

Περί Moby φυσικά ο λόγος, και το επεισόδιο έλαβε χώρα στη συναυλία που έδωσε στο Θέατρο Γης (also known as Νταμάρι) την Πέμπτη που μας πέρασε (23/6). Να πω την αλήθεια, αν δεν με παράσερνε η Έφη δε θα πήγαινα. Τον είχα ξαναδεί τον καλλιτέχνη μια φορά κι έναν καιρό στην Αθήνα (Rockwave 2000) και είχα ευχαριστηθεί μια καταπληκτική συναυλία, αλλά οι μουσικές του δεν είναι δα και οι αγαπημένες μου. Επιπλέον, από τη στιγμή που έμαθα ότι θα παίξει στο Νταμάρι, κάτι δε μου κολλούσε.

Κατάλαβα τι ήταν αυτό, μόνο όταν βρέθηκα μέσα στο χώρο της συναυλίας. «Καλά, αυτός παίζει χορευτική μουσική. Πού θα χορεύει ο κόσμος, στις κερκίδες του θεάτρου;» σκέφτηκα, ο άμυαλος.

Ε, ναι λοιπόν, στις κερκίδες. Και στις σκάλες. Και στο χώρο μπροστά στη σκηνή. Και στα βράχια πέριξ του θεάτρου. Και στις τουαλέτες ακόμα. Moby είναι αυτός, δεν είναι παίξε – γέλασε. Κατάφερε να κάνει πάνω 7.000 κόσμου που είχε στριμωχτεί σε κάθε πιθανή γωνιά του θεάτρου να χορεύει, να κουτσοπηδάει, να τραγουδάει και στο τέλος της συναυλίας να παραληρεί γιατί είχε την σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσει μια αληθινά επαγγελματική παράσταση, από έναν εξαιρετικό μουσικό.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Την οποία αρχή έκανε κάποιος Μonsieur Minimal, δικό μας παιδί, που εμφανίστηκε εννιά παρά δέκα. Ηλεκτρονική μουσική έπαιζε κι αυτός, είχε κάποια κομμάτια που ήταν ευχάριστα, κάποια άλλα που ήταν ψιλοβαρετά, γενικά η παρουσία του δεν μου φάνηκε ως κάτι το ιδιαίτερο. Υπήρχαν κάποιοι που τον ήξεραν, ή απλά γούσταραν με αυτά που άκουγαν, υπήρχαν κι αυτοί που χειροκροτούσαν από ευγένεια και κοιτούσαν το ρολόι τους (Μα καλά, μόνο είκοσι λεπτά πέρασαν; Πόση ώρα θα παίξει ακόμα;).

Ο Moby έσκασε μύτη στη σκηνή στις δέκα ακριβώς, χωρίς ούτε ενός λεπτού καθυστέρηση απ’ ότι ήταν προγραμματισμένο!!!

Ο τύπος έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να μας ξεσηκώσει. Έπαιξε σχεδόν αποκλειστικά μεγάλες επιτυχίες του, παρόλο που το νέο του άλμπουμ μόλις κυκλοφόρησε (η λίστα των τραγουδιών της συναυλίας είναι εδώ). Μας μιλούσε συνέχεια. Μας τραβούσε φωτογραφίες.

Έκανε επίδειξη των ικανοτήτων του στην κιθάρα παίζοντας μια ωραία διασκευή του Whole lotta love.

Αφιέρωσε τραγούδια: σε εμάς προσωπικά, στην πόλη μας, σ’ όλη την κοινωνία την άτιμη. Μετά από κάθε τραγούδι πετούσε καμιά δεκάρια thank you  γαρνιρισμένα με μερικά efharisto (έκανε και πλάκα με την προφορά του). Γενικά περάσαμε πάρα πολύ ωραία στη μία ώρα και σαράντα περίπου λεπτά που κράτησε η συναυλία.

Κράτησε για τελευταίο τραγούδι το Lift me up και καλά έκανε, αφού στο άκουσμά του σηκώθηκαν και οι πέτρες.

Το encore περιλάμβανε μόνο ένα τραγούδι, το Feeling so real.

Τώρα που το σκέφτομαι, ο Σπύρος δεν έχει δει το Moby. Μάλλον θα τον πάρουμε μαζί μας την επόμενη φορά που θα έρθει στα μέρη μας. Και τη μεθεπόμενη θα πάρουμε και τη Φοίβη.





Η επανάσταση δε θα μεταδοθεί τηλεοπτικά

29 05 2011

Γραμμένο από τον Gil Scott-Heron, είναι το πρώτο κομμάτι του δίσκου Pieces of a man του 1971.

Σκέφτεστε κάτι που να ανταποκρίνεται καλύτερα στην επικαιρότητα;

 








Αρέσει σε %d bloggers: